لبخند منصور در پای چوبه دار

 

محل تولد: تهران

شغل: سرباز وظیفه

سن: ۲۲

تحصیلات: دیپلم

محل شهادت: تهران

تاریخ شهادت: ۴-۲-۱۳۶۲

مجاهد شهید منصور قطبی در سال ۱۳۴۰ در تهران و در خانواده‌ای نظامی دیده به جهان گشود. به‌دلیل شغل پدر که درجه‌دار نیروی هوایی بود، دوران کودکی و تحصیلات خود را در شهرهای مختلفی همچون شیراز، همدان و دزفول گذراند و سرانجام در سال ۱۳۵۸ موفق به دریافت دیپلم در تهران شد. روحیه عدالت‌خواه او از همان نوجوانی و با شرکت فعال در تظاهرات‌های قیام سال ۱۳۵۷ شکل گرفت.

پس از پیروزی انقلاب، منصور در اوایل سال ۱۳۵۸ با آرمان‌های سازمان مجاهدین خلق ایران آشنا شد. او نه تنها در میتینگ‌ها و مراسم‌های سازمان حضوری پررنگ داشت، بلکه در حلقه‌های حفاظتی هواداران برای دفاع از ساختمان بنیاد علوی در برابر حملات چماقداران، شجاعانه ایستادگی می‌کرد. دوستان و همرزمانش او را با صفاتی چون شادابی، مهربانی و فداکاری می‌شناختند؛ چنان‌که در تابستان ۱۳۵۹، تمام پس‌انداز خود را که با زحمت برای خرید موتور فراهم کرده بود، مخفیانه به خانواده‌ای بی‌بضاعت بخشید.

دوران سربازی منصور از بهمن ۱۳۵۹ آغاز شد. پس از ۳۰ خرداد ۱۳۶۰، او مبارزه را به درون پادگان‌ها کشاند و به توزیع مخفیانه اطلاعیه‌های سازمان پرداخت. علیرغم حساسیت‌ها و بازداشت‌های موقت در پادگان‌های لشکرک و کرمانشاه، او دست از فعالیت نکشید. سرانجام در شهریور ۱۳۶۱، مزدوران رژیم هم‌زمان با هجوم به خانه‌اش، او را در پادگان بازداشت کرده و تحت شدیدترین شکنجه‌ها در زندان پادگان جمشیدیه قرار دادند.

دژخیمان که در پی درهم‌شکستن اراده او برای مصاحبه تلویزیونی بودند، با ایستادگی قهرمانانه منصور شکست خوردند. این مجاهد پاکباز در دادگاه به اعدام محکوم و به زندان اوین منتقل شد. سرانجام در سحرگاه ۴ اردیبهشت ۱۳۶۲، منصور قطبی با چهره‌ای شادان و خندان به‌سمت جوخه تیرباران رفت و جان خود را در راه آزادی فدا کرد. مزار او در قطعه ۳۳ بهشت‌زهرا، که بارها توسط مزدوران تخریب شده، گواهی بر هراس دشمن از نام و یاد اوست.