صدیقه جعفری؛ شعلهٔ پایداری

 

محل تولد: کرمان

شغل: معلم

سن: ۲۴

تحصیلات: فوق دیپلم

محل شهادت: یاسوج

تاریخ شهادت: ۹-۱۰-۱۳۶۰

مجاهد شهید صدیقه جعفری در سال ۱۳۳۶ در شهر کرمان چشم به جهان گشود. از همان سال‌های نوجوانی، روحیه‌ای معترض و حساس نسبت به بی‌عدالتی داشت و نمی‌توانست در برابر رفتارهای ظالمانه و محدودیت‌های تحمیل‌شده سکوت کند. او پس از پایان تحصیلات ابتدایی و متوسطه و دریافت دیپلم، در سال ۱۳۵۵ برای ادامه تحصیل وارد دانشسرای راهنمایی کرمان شد؛ مسیری که سرانجام او را به حرفه معلمی و مبارزه برای آزادی پیوند داد.

صدیقه در دوران دبیرستان، با مطالعه مسائل سیاسی و اجتماعی، به آگاهی بیشتری از شرایط جامعه دست یافته بود. او در اعتراض به سیاست‌های مدیران حکومتی و برخوردهای غیرانسانی مسئولان مدرسه، فعالانه شرکت می‌کرد. اعتراض‌هایش چند بار به محرومیت چندروزه از حضور در کلاس انجامید، اما این فشارها نتوانست او را از بیان مخالفتش با بی‌عدالتی بازدارد. برای صدیقه، سکوت در برابر ظلم راه‌حل نبود؛ او از همان دوران جوانی آموخته بود که دفاع از کرامت انسان، به ایستادگی و پرداخت هزینه نیاز دارد.

در تابستان سال ۱۳۵۷، پس از پایان دوره دانشسرا، به‌عنوان معلم دوره راهنمایی در شهر شهداد استان کرمان مشغول به کار شد. هم‌زمان با گسترش قیام ضدسلطنتی مردم ایران، صدیقه کلاس درس را تحریم کرد، به کرمان رفت و به جمع معلمان اعتصابی استان پیوست. او در تظاهرات مردمی نیز حضوری فعال داشت و دوشادوش دیگر معترضان، در اعتراض به دیکتاتوری شاه شرکت می‌کرد. در آن روزهای سرنوشت‌ساز، صدیقه تنها یک معلم جوان نبود؛ او خود را بخشی از جنبش مردمی می‌دانست که برای تغییر سرنوشت ایران به میدان آمده بود.

پس از پیروزی انقلاب، صدیقه با این امید که فضای جامعه دگرگون شده و آزادی‌های مورد انتظار مردم تحقق خواهد یافت، با اشتیاق به حرفه معلمی بازگشت. اما آنچه به‌تدریج در جامعه و به‌ویژه در نظام آموزش‌وپرورش مشاهده کرد، با آرمان‌های انقلاب ضدسلطنتی فاصله داشت. او دریافت که حاکمان تازه، به‌جای گشودن فضای آزادی، در مسیر محدود کردن حقوق مردم و تحمیل سیاست‌های ارتجاعی گام برمی‌دارند.

صدیقه در برابر این وضعیت تسلیم نشد. مخالفت او با سیاست‌های ارتجاعی رئیس آموزش‌وپرورش شهداد، به انتقالش به شهر گلباف استان کرمان انجامید. اما تغییر محل خدمت نیز نتوانست باورهایش را دگرگون کند. او نمی‌خواست شغل معلمی را از مبارزه برای آزادی جدا بداند و نمی‌توانست در برابر آنچه خلاف آرمان‌های مردم می‌دید، بی‌تفاوت بماند.

پس از سرخوردگی از عملکرد حکومت خمینی و خیانت به آرمان‌های آزادی‌خواهانه انقلاب، صدیقه مدتی در جست‌وجوی راهی برای مقابله با شرایط موجود بود. سرانجام در سال ۱۳۵۹، راه و آرمان سازمان مجاهدین خلق ایران را با باورهای خود همسو یافت و با شور و اشتیاق به انجمن معلمان هوادار سازمان در کرمان پیوست. از آن پس، فعالیت‌هایش گسترده‌تر شد و در پخش اطلاعیه‌های سازمان، توزیع نشریه «مجاهد» و دیگر فعالیت‌های تبلیغی و تشکیلاتی مشارکت کرد.

یکی از فعالیت‌های او، توزیع مخفیانه شمار زیادی اطلاعیه در یکی از مدارس پسرانه گلباف بود. این اقدام چنان توجه نیروهای امنیتی را برانگیخت که گشتی‌های موتورسوار سپاه چند روز در منطقه به جست‌وجو پرداختند تا بتوانند سرنخی از عامل این فعالیت به دست آورند. صدیقه با وجود خطر بازداشت، به فعالیت خود ادامه می‌داد؛ زیرا باور داشت که آگاهی‌رسانی و دفاع از آزادی را نباید به‌خاطر تهدید و ارعاب کنار گذاشت.

پس از سرکوب خونین تظاهرات بزرگ و مسالمت‌آمیز سازمان مجاهدین خلق ایران در ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ و آغاز مرحله جدید مبارزه، صدیقه نیز مانند بسیاری از همرزمان مجاهدش به زندگی مخفی روی آورد. او پس از مدتی به عضویت تیم‌های عملیاتی سازمان در استان کرمان درآمد و مأموریت‌های مختلفی را بر عهده گرفت. در این دوره، زندگی او با خطر دائمی دستگیری و تعقیب همراه بود، اما همچنان به فعالیت خود ادامه می‌داد.

در تابستان سال ۱۳۶۰، پاسداران خمینی دو بار برای دستگیری صدیقه به خانه پدری او هجوم بردند، اما موفق به یافتنش نشدند. این یورش‌ها نشان می‌داد که خطر هر لحظه به او و خانواده‌اش نزدیک‌تر می‌شود. بااین‌حال، صدیقه از ادامه راهی که برگزیده بود، دست نکشید.

او در تظاهرات مسلحانه ۵ مهر ۱۳۶۰ نیز شرکت داشت؛ تظاهراتی که با شعار «شاه سلطان ولایت، مرگت فرا رسیده» برگزار شد. در جریان درگیری و گریز با نیروهای سپاه، صدیقه به‌اشتباه وارد کوچه‌ای بن‌بست شد و هنگام بازگشت با یکی از اعضای بسیج روبه‌رو گردید. در آن لحظه سرنوشت‌ساز، یکی از برادران همرزمش برای نجات او وارد عمل شد و به بهای دستگیری و فدا کردن جان خود، امکان فرار صدیقه را فراهم کرد. این واقعه، تصویری از خطرهایی است که او و همرزمانش در هر لحظه با آن مواجه بودند و از پیوندی حکایت می‌کند که در شرایط دشوار میان آنان شکل گرفته بود.

در نیمه دوم سال ۱۳۶۰، به‌دلیل شناخته‌شدن در کرمان و افزایش خطر دستگیری، صدیقه ابتدا به شیراز و سپس به یاسوج منتقل شد. او در یاسوج، همراه با یک زن مجاهد خلق دیگر، در پایگاهی مستقر گردید. اما روزهای حضورش در این شهر نیز به آرامش نگذشت.

در ۹ دی‌ماه ۱۳۶۰، پاسداران به پایگاه محل استقرار آنان حمله کردند. در جریان درگیری سنگین و نابرابر، صدیقه جعفری در کنار همرزم مجاهدش به‌شهادت رسید. زندگی این زن مجاهد خلق که از دوران نوجوانی در برابر بی‌عدالتی ایستاده و سال‌های جوانی خود را در مسیر مبارزه گذرانده بود، در ۲۴سالگی به پایان رسید؛ اما داستان پایداری‌اش با همان آخرین رویارویی خاتمه نیافت.

خانواده صدیقه، پس از آنکه یکی از هم‌وطنان شریف یاسوجی خبر شهادتش را به آنان رساند، بی‌درنگ برای تحویل گرفتن پیکر او راهی یاسوج شدند. بنا بر روایت خانواده، سرکردگان سپاه برای مدتی طولانی آنان را سرگردان کردند و سرانجام به محل پایگاه بردند؛ جایی که صدیقه و همرزمش در آن به‌شهادت رسیده بودند. در آنجا، تصویری از پیکر خونین صدیقه را به خانواده نشان دادند که در آن آثار اصابت گلوله به گلوی او دیده می‌شد. برای خانواده‌ای که با امید یافتن و بازگرداندن عزیزشان راهی یاسوج شده بود، این لحظه با اندوهی جانکاه همراه بود.

صدیقه جعفری، معلمی که می‌توانست سال‌های بسیاری را صرف آموزش و پرورش نسل‌های آینده کند، راه زندگی خود را با مبارزه برای آرمان‌هایی که به آنها باور داشت پیوند زد. از کلاس‌های درس کرمان و شهداد تا فعالیت‌های مخفی و روزهای دشوار حضور در یاسوج، او در برابر فشارها عقب ننشست. زندگی کوتاهش، روایت دختری از کرمان است که در برابر محدودیت و سرکوب سکوت نکرد و تا واپسین روزهای زندگی بر انتخاب خود پای فشرد.

سرگذشت او با سرگذشت همسرش، مجاهد خلق منوچهر اشتری، نیز پیوندی تلخ دارد. منوچهر اشتری چند سال پس از شهادت صدیقه، در سال ۱۳۶۴، به دست مأموران حکومت خمینی در زندان اوین تهران به‌شهادت رسید. بدین‌ترتیب، نام این دو مجاهد خلق با دو فصل از تاریخ سرکوب و مقاومت در دهه ۱۳۶۰ گره خورد؛ دو زندگی که هر یک در مسیری جداگانه، با رنج و ایستادگی همراه شد و در نهایت به بهای جانشان پایان یافت.

مجاهد شهید صدیقه جعفری در ۲۴سالگی جان خود را از دست داد، اما یاد او به‌عنوان معلمی آگاه، زنی مبارز و انسانی پایدار در برابر سرکوب باقی ماند. او از نسلی بود که آزادی را آرمانی برای آینده ایران می‌دانست و زندگی خود را در راه آن گذاشت.

یاد صدیقه جعفری، زن مجاهد خلقی که از کلاس درس تا واپسین لحظه زندگی بر باورهایش ایستاد، گرامی باد.

ادامه مطلب

مهشید جلیل‌زاده؛ تا آخرین قطره خون

 

محل تولد: رشت

سن: ۲۰

تحصیلات: دبیرستان

محل شهادت: رشت

تاریخ شهادت: ۶-۷-۱۳۶۰

مجاهد شهید مهشید جلیل‌زاده در سال ۱۳۴۰ در شهر رشت به دنیا آمد و دوران تحصیلات ابتدایی و دبیرستان خود را در همین شهر گذراند. او از نوجوانی در جریان قیام و تظاهرات ضدسلطنتی حضوری فعال و چشمگیر داشت و در همان دوران با نام و آرمان سازمان مجاهدین خلق ایران آشنا شد. پس از انقلاب ضدسلطنتی، فعالیت خود را در ارتباط با سازمان در رشت آغاز کرد و به‌عنوان میلیشیایی پرشور، با جدیت و پشتکار مسئولیت‌هایش را پیش می‌برد.

مهشید از جمله جوانانی بود که شور و انگیزه انقلابی را با انضباط تشکیلاتی و تعهد به مسئولیت‌های خود درهم آمیخته بود. یکی از همرزمانش درباره او نوشته است:

«وی میلیشیایی جسور، بی‌پروا، جدی، قاطع و تشکیلاتی بود. او عاشق سازمان و متعهد به مسئولیت‌هایی که به عهده‌اش می‌گذاشتند و بسیار متین و باوقار. جدیتش در انجام مسئولیت‌هایش شاخص بود».

این ویژگی‌ها در تمام مراحل فعالیت مهشید آشکار بود. چماقداران محله بارها با فحاشی و تهدید کوشیدند او را از ارتباط با سازمان بازدارند، اما مهشید در برابر این فشارها ایستادگی کرد و از ادامه فعالیت‌هایش دست نکشید. پایداری او در برابر تهدیدها، خشم و کینه کسانی را که قصد خاموش‌کردن صدای او را داشتند، برانگیخته بود.

مهشید در کنار فعالیت‌هایش با بیماری و سردردهای شدیدی دست‌وپنجه نرم می‌کرد؛ دردهایی که بخش زیادی از انرژی او را می‌گرفت. با این حال، بیماری نیز نتوانست او را از تلاش بازدارد. در سال ۱۳۶۰، مدتی مسئولیت معلمان شهر رشت را برعهده داشت و برای فعال‌کردن آنان، انتقال خطوط سازمان و هدایتشان در راهپیمایی‌های اعتراضی علیه سیاست‌های سرکوبگرانه حاکمیت تلاش می‌کرد.

با تشدید بیماری، مهشید ناچار شد هم‌زمان با روزهای پایانی خرداد ۱۳۶۰، تظاهرات ۳۰ خرداد و آغاز مبارزه مسلحانه انقلابی، برای ادامه معالجه به تهران برود. این سفر باعث شد ارتباط او با سازمان برای مدتی قطع شود؛ اما دوری از تشکیلات، در آن روزهای پرخطر، برایش به رنجی سنگین تبدیل شد.

در شرایطی که خبر شهادت همرزمانش پی‌درپی به گوش می‌رسید، مهشید از اینکه نمی‌توانست در کنار آنان فعالیت کند، بی‌تاب بود. او درباره احساس خود در آن روزها گفته بود:

«دیگر نمی‌توانم طاقت بیاورم. نمی‌توانم ببینم بچه‌ها هر روز دارند کشته می‌شوند و از من حداقل کاری برنمی‌آید. دلم می‌خواهد تا آخرین قطره خونم در راه سازمان کار کنم».

این سخنان، بیانگر عزم جوانی بود که حتی بیماری و دوری ناخواسته نیز نتوانسته بود اراده‌اش را درهم بشکند. مهشید با تلاش مستمر توانست بار دیگر به سازمان وصل شود و فعالیت‌های خود را از سر بگیرد.

پس از بازگشت به رشت، در اوایل مهرماه ۱۳۶۰، هنگامی که به خانه یکی از بستگانش رفته بود، به گفته روایت زندگی او، از سوی نیروهای وابسته به رژیم شناسایی و توسط پاسداران دستگیر شد. مهشید از همان لحظات نخست دستگیری در برابر مأموران مقاومت کرد. بر اساس روایت منتشرشده، ضربات شدیدی به سر او وارد شد و در حالی که بیهوش و خون‌آلود بود، به زندان و شکنجه‌گاه سپاه منتقل شد.

با وجود این خشونت‌ها، مهشید از مواضع خود عقب ننشست. او در بیدادگاه رژیم نیز با سردادن شعارهای اعتراضی، از مواضع سازمان دفاع کرد و حاضر نشد در برابر فشارها تسلیم شود.

سرانجام، تنها چند روز پس از دستگیری، در روز ۶ مهر ۱۳۶۰، مهشید جلیل‌زاده، این زن مجاهد خلق ۲۰ساله، تیرباران شد و جان خود را از دست داد.

زندگی کوتاه مهشید، روایت دختری جوان از رشت است که با وجود بیماری، تهدید، شکنجه و خطر دستگیری، مسئولیت‌هایش را رها نکرد. او از مبارزه در دوران قیام ضدسلطنتی تا واپسین روزهای زندگی، بر باورهای خود پای فشرد و در برابر فشارهایی که برای واداشتنش به عقب‌نشینی اعمال شد، ایستادگی کرد.

یاد مجاهد شهید مهشید جلیل‌زاده گرامی باد؛ زن مجاهد خلقی که می‌خواست تا آخرین قطره خونش برای آرمان‌هایش تلاش کند و زندگی‌اش در ۲۰سالگی با تیرباران پایان یافت.

ادامه مطلب

طاهر مرتضایی؛ سربلند تا پای جوخه اعدام

 

محل تولد: مشهد

شغل: تاجر

سن: ۳۳

تحصیلات: ششم ابتدایی

محل شهادت: مشهد

تاریخ شهادت: ۱۸-۵-۱۳۶۰

محل زندان: وکیل‌آباد مشهد

مجاهد شهید طاهر مرتضایی در سال ۱۳۲۷ در مشهد به دنیا آمد. تحصیلاتش را تا پایان دوره دبستان ادامه داد و سپس وارد بازار کار شد.

طاهر از نوجوانی شاهد فقر و محرومیت بسیاری از مردم و اختلاف طبقاتی موجود در جامعه بود و همواره به‌دنبال راهی برای مبارزه با این نابرابری‌ها می‌گشت. به همین دلیل، از همان سال‌های نوجوانی به مطالعات گوناگون روی آورد و در جلسات و محفل‌های مختلف شرکت کرد؛ از جمله در کانون نشر حقایق که زیر نظر مرحوم محمدتقی شریعتی اداره می‌شد. با این حال، هیچ‌یک از این محافل نتوانست پاسخگوی خواسته‌های او باشد و روح جست‌وجوگر و عصیانگرش را آرام کند.

در سال ۱۳۴۵، به‌دلیل پخش اعلامیه ضدحکومتی دستگیر شد و سه روز را در بازداشت گذراند. در سال ۱۳۵۰، پس از دستگیری چریک‌های فدایی خلق و مجاهدین خلق توسط ساواک شاه، یکی از همرزمانش که در زندان بود و از آرزوی طاهر برای یافتن راهی برای مبارزه آگاهی داشت، پیغامی برای او فرستاد و گفت سازمان مجاهدین همان راه و آرمانی است که به‌دنبالش می‌گردد؛ سازمانی که در آن روزگار از آن با نام «سازمان» یاد می‌شد.

طاهر پس از آشنایی با سازمان، گم‌شده خود را یافت و به هواداری از مجاهدین خلق برخاست. از آن پس، با تلاشی بی‌وقفه، بستگان خود را نیز با مسائل سیاسی آشنا کرد و به صف هواداران سازمان پیوند داد.

در سال ۱۳۵۷، هنگامی که زلزله طبس رخ داد، طاهر همراه گروهی از دوستانش برای کمک به زلزله‌زدگان شتافت. او همچنین در جریان قیام مردم ایران علیه نظام ستم‌شاهی، در تظاهرات فعالانه شرکت داشت.

پس از پیروزی انقلاب، طاهر با جنبش ملی مجاهدین در مشهد ارتباط برقرار کرد و در بخش اصناف، معروف به نهاد بازار، به فعالیت پرداخت. او در بسیج و سازمان‌دهی بازاریان برای جمع‌آوری کمک‌های مالی به سازمان و توزیع نشریه «مجاهد» میان بازاریان و کسبه نقشی فعال داشت. همچنین خانه‌های متعددی برای استقرار کادرهای سازمان فراهم کرد. مغازه‌اش محل ارتباط هواداران سازمان بود و با تمام توان برای تأمین امکانات مورد نیاز آنان تلاش می‌کرد.

به گفته همرزمانش، طاهر انسانی صادق و زلال بود و چیزی را از دیگران پنهان نمی‌کرد. هرگاه ویژگی مثبتی در کسی می‌دید، بی‌درنگ آن را بیان می‌کرد و او را تشویق می‌نمود؛ اگر هم اشکال یا ایرادی می‌دید، آن را با صراحت و مهربانی گوشزد می‌کرد.

پس از سرکوب خونین تظاهرات بزرگ و مسالمت‌آمیز سازمان در ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ و آغاز مقاومت مسلحانه انقلابی، شماری از کادرها و هواداران سازمان که ارتباطشان با تشکیلات قطع می‌شد، از طریق مغازه طاهر و ارتباطاتی که او در اختیار داشت، دوباره با سازمان ارتباط برقرار می‌کردند.

در پی همین فعالیت‌ها، طاهر در تیرماه ۱۳۶۰ به اتهام فعالیت برای سازمان دستگیر و به زندان وکیل‌آباد مشهد منتقل شد. او زیر شکنجه‌های شدید قرار گرفت، اما بر مواضع مجاهدی خود ایستاد و از آرمانش دست نکشید.

بنا بر روایت نقل‌شده از زندگی او، خامنه‌ای که در آن زمان ریاست حزب جمهوری اسلامی در مشهد را برعهده داشت و طاهر را از دوران شاه می‌شناخت، به دیدار او در زندان رفت و از او خواست چند خط ندامت بنویسد تا آزاد شود. طاهر این درخواست را نپذیرفت و با واکنشی تند، مخالفت خود را نشان داد. پیش از او، آخوند واعظ طبسی نیز به زندان رفته و از طاهر خواسته بود از مواضعش دست بردارد؛ اما او در دفاع از آرمان سازمان پاسخی قاطع داده بود.

مجاهد شهید سعید نورسی که در زندان وکیل‌آباد با طاهر هم‌سلول بود، درباره روحیه او نوشته است:

«وی در زندان، روحیه بسیار سرشار و شادی داشت و همواره به دیگران روحیه می‌داد. او، در زندان، تکیه‌گاهی برای جوانان شده بود. طاهر، به‌طور علنی و بدون هیچ ترس و بیمی از زندانبانان جنایتکار، در جمع زندانیان، از حقانیت راه مجاهدین دفاع می‌کرد».

طاهر با مقاومت، صبر و پایداری خود در برابر زندانبانان، تأثیر فراوانی بر روحیه و ایستادگی دیگر زندانیان گذاشته بود. او حتی در نامه‌ای که پیش از اعدام برای دوستان و آشنایانش به بیرون از زندان فرستاد، ضمن طلب حلالیت از آنان، نوشت:

«مرا به جرم هواداری از سازمان اعدام می‌کنند و این افتخاری است برای من».

سرانجام، طاهر مرتضایی در روز ۱۸ مرداد ۱۳۶۰، تنها مدت کوتاهی پس از دستگیری، به جوخه تیرباران سپرده شد و جان باخت. او در واپسین روزهای زندگی نیز از مواضع خود عقب ننشست و نامش در شمار مجاهدان خلقی ثبت شد که در برابر فشار و شکنجه، بر باورهایشان پای فشردند.

مجاهد شهید سعید نورسی درباره روز اجرای حکم اعدام طاهر نوشته است:

«روزی که طاهر را برای اعدام می‌بردند، زندانیان، تونل بدرقه و خداحافظی تشکیل داده بودند و او با همه خوش و بش کرد و همه را به مقاومت و ادامه مسیر تشویق نمود. وی در حالی‌که همه زندانیان برایش دست می‌زدند، به استقبال میدان تیرباران شتافت».

در آن سال‌ها، رژیم معمولاً پیکر اعدام‌شدگان را به خانواده‌هایشان تحویل نمی‌داد؛ اما شهادت طاهر چنان بر بازار مشهد تأثیر گذاشته بود که بسیاری از مغازه‌داران به احترام او مغازه‌هایشان را بستند. بنا بر روایت موجود، پیکر او به خانواده‌اش تحویل داده شد و مراسم تشییع باشکوهش در مشهد به صحنه‌ای از اعتراض تبدیل شد. سرانجام، پیکر طاهر در گورستان خواجه‌ربیع مشهد به خاک سپرده شد.

یاد طاهر در خانواده‌اش نیز با نام دیگر اعضای خانواده که جان خود را در راه آرمان‌هایشان از دست دادند، پیوند خورده است. مجاهدان خلق عبدالله مرتضایی، برادرزاده طاهر، محمدتقی و زینب خراسانی مطلق، خواهرزاده‌های او، و مصطفی موسوی، پسرخاله‌اش، از شهدای سازمان مجاهدین خلق ایران بودند که در سال‌های ۱۳۶۰ و ۱۳۶۱ جان باختند.

مجاهد شهید طاهر مرتضایی، تاجر مشهدی‌ای که از بازار به میدان مبارزه و از زندان وکیل‌آباد تا پای جوخه تیرباران پیش رفت، در واپسین روزهای زندگی نیز به همرزمانش امید و روحیه می‌داد. او در نامه‌اش، اعدام به‌جرم هواداری از سازمان را افتخار خود خواند و با همین موضع، واپسین پیامش را برای دوستان و آشنایان به یادگار گذاشت.

یاد مجاهد شهید طاهر مرتضایی گرامی باد؛ مردی که تا واپسین لحظه بر باورهای خود ایستاد و در راه آرمانش عقب‌نشینی نکرد.

ادامه مطلب

مهری اسدآبادی؛ تا پای جان

 

محل تولد: بم

سن: ۲۴

تحصیلات: لیسانس

محل شهادت: کرمان

تاریخ شهادت: ۲۷-۶-۱۳۶۰

مجاهد شهید مهری اسدآبادی، در سال ۱۳۳۶ در شهر بم، استان کرمان، به دنیا آمد. او تنها شش سال داشت که پدرش را از دست داد. از آن پس، مادرش با کار و رنج فراوان، بار زندگی را به دوش کشید و با زحمت بسیار، هزینه زندگی و تحصیل فرزندانش را تأمین کرد. مهری در چنین خانواده‌ای رشد کرد؛ با تجربه زودهنگام رنج و محرومیت، و با اراده‌ای که او را تا آخرین لحظه زندگی‌اش در مسیر انتخاب‌شده‌اش استوار نگه داشت.

مهری پس از دریافت دیپلم وارد دانشگاه کرمان شد و تحصیلاتش را تا مقطع کارشناسی ادامه داد. پس از فارغ‌التحصیلی، در یک شرکت ساختمانی مشغول به کار شد. او در جریان قیام مردم ایران علیه نظام سلطنتی در سال ۱۳۵۷، فعالانه در تظاهرات شرکت داشت. پس از انقلاب، با توجه به آشنایی‌ای که در دوران دانشگاه با سازمان مجاهدین خلق ایران و دیدگاه‌های آن پیدا کرده بود، به جنبش ملی مجاهدین کرمان پیوست و در فعالیت‌های مختلف آن شرکت کرد.

فروش نشریه مجاهد، حضور در برنامه‌های سازمان، فعالیت در دکه‌های خیابانی برای معرفی دیدگاه‌ها و انتشار نشریات در میان مردم و جوانان، بخشی از فعالیت‌های مهری بود. او همچنین در تظاهرات اعتراضی علیه حملات چماقداران حکومتی به هواداران سازمان و علیه سرکوب آزادی‌ها حضور داشت. مهری، در کنار کار و زندگی روزمره، وقت و توان خود را صرف فعالیت سیاسی و ارتباط با مردم می‌کرد.

پس از سرکوب خونین تظاهرات بزرگ و مسالمت‌آمیز ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ و آغاز مبارزه مسلحانه انقلابی، مهری نیز مانند شمار دیگری از مجاهدان به زندگی مخفی روی آورد و فعالیت‌هایش را در یکی از پایگاه‌های سازمان در کرمان ادامه داد.

ظهر یکی از روزهای اوایل مرداد ۱۳۶۰، هنگامی که مهری همراه با همرزمش، مجاهد شهید صدیقه ابراهیمی‌نژاد، در یکی از خیابان‌های کرمان مشغول پخش اعلامیه بودند، یکی از پاسداران حکومتی آن‌ها را شناسایی کرد. آن دو کوشیدند با گرفتن یک تاکسی از منطقه دور شوند، اما پاسدار نیز سوار همان تاکسی شد و با تهدید اسلحه، راننده را وادار کرد به سمت زندان کرمان حرکت کند.

از همان لحظه ورود به زندان، مهری و صدیقه در معرض شکنجه‌های شدید قرار گرفتند. بنا بر روایت زندگی آن‌ها، مأموران می‌خواستند با شکستن مقاومت این دو زن مجاهد خلق، اطلاعاتی درباره پایگاه‌ها و فعالیت‌های سازمان در کرمان به دست آورند؛ اما مهری و صدیقه در برابر بازجویی‌ها و شکنجه‌ها پایداری کردند و حتی نام واقعی خود را نیز در اختیار شکنجه‌گران نگذاشتند.

مهری برای گمراه‌کردن بازجویان، خود را با نام‌های گوناگون معرفی می‌کرد و وقتی از او نشانی محل سکونتش را می‌خواستند، آدرس‌های نادرست می‌داد. این کار خشم شکنجه‌گران را برمی‌انگیخت و بنا بر روایت‌های نقل‌شده، شدت شکنجه‌ها علیه او بیشتر می‌شد. جسم مهری زیر فشار شکنجه‌ها به‌شدت آسیب دید؛ چنان‌که توان راه‌رفتن را از دست داد و برای جابه‌جایی ناچار بود خود را روی زمین بکشد. او دچار عفونت‌های داخلی شده بود، به‌شدت وزن کم کرده و رنگ‌پریده و ناتوان شده بود.

در همان شرایط طاقت‌فرسا، حتی دسترسی مهری به آب نیز محدود شده بود. روایت زندگی او از روزهایی حکایت می‌کند که در گرمای مردادماه، آب از او دریغ می‌شد و پس از آن‌که زندانبانان متوجه می‌شدند او از آب باقی‌مانده در آفتابه می‌نوشد، پیش از رفتنش به سرویس بهداشتی آن را خالی می‌کردند. این رفتارها نتوانست مهری را وادار به افشای اطلاعاتی کند که بازجویان در پی آن بودند.

سرانجام، در شب ۲۷ شهریور ۱۳۶۰، حدود نیمه‌شب، مهری و صدیقه را از زندان به دادگاه بردند. قاضی دادگاه، مرتضی فهیم کرمانی، از آن‌ها خواست برای رهایی از اعدام در تلویزیون حاضر شوند و ابراز ندامت کنند. مهری و صدیقه این درخواست را نپذیرفتند و حکم اعدام را پذیرفتند.

پس از پایان دادگاه، صدیقه متوجه شد که حکم اعدام برای او صادر شده است؛ اما به مهری چیزی نگفته بودند و او گمان می‌کرد فقط صدیقه به اعدام محکوم شده است. این تصور، مهری را عمیقاً اندوهگین کرده بود. او با همرزمش از کودکی و همراهی در مراحل زندگی سخن می‌گفت و با اندوه از این‌که چرا باید از یکدیگر جدا شوند، با خدا نجوا می‌کرد.

حدود ساعت سه بامداد، پاسداران نام صدیقه را برای اجرای حکم صدا زدند. صدیقه آماده رفتن شد و مهری در گوشه سلول، غرق اندوه بود. لحظاتی بعد، نام مهری نیز از بلندگوی بند اعلام شد. هم‌بندی‌هایش روایت کرده‌اند که مهری ناگهان از جا برخاست و گفت: «خدایا شکر!» سپس با صدیقه روبوسی کرد و با شتاب آماده رفتن شد. او خطاب به همرزمش گفت: «صدیقه برویم، زودتر برویم».

مهری و صدیقه را برای اجرای حکم به بیرون بند بردند. حکم اعدام برایشان خوانده شد و آن دو آن را امضا کردند. بنا بر روایت نقل‌شده از آخرین لحظات زندگی‌شان، به مأموران گفتند: «ما هیچ وصیتی نداریم، فقط لباس‌هایمان را به خانواده‌مان بدهید».

در سحرگاه ۲۷ شهریور ۱۳۶۰، مهری اسدآبادی، زن مجاهد خلق، همراه با همرزمش صدیقه ابراهیمی‌نژاد به پادگان قدس منتقل شد و تیرباران گردید. بنا بر همین روایت، مهری هنگام تیرباران شعار «مرگ بر خمینی، درود بر مجاهدین» سر داد و به کاروان شهدای مجاهد خلق پیوست. مهری و صدیقه از نخستین زنان مجاهد خلق بودند که در کرمان اعدام شدند.

زندگی مهری اسدآبادی، از کودکی همراه با رنج و تلاش تا روزهای فعالیت سیاسی، زندان، شکنجه و اعدام، روایت زنی است که در برابر فشارهای طاقت‌فرسا تسلیم نشد. او در ۲۴سالگی جان باخت؛ در حالی که تحصیلات دانشگاهی را پشت سر گذاشته بود، کار می‌کرد و مسیر زندگی‌اش را با انتخاب‌های خود پیش می‌برد.

یاد مجاهد شهید مهری اسدآبادی گرامی باد؛ زنی که تا واپسین لحظه، همرزمش را تنها نگذاشت و نامش در خاطره مقاومت زندانیان سیاسی کرمان باقی ماند.

ادامه مطلب

حسن ارفع؛ پزشک سربدار

 

محل تولد: -

شغل: دکتر بیمارستان سینا

سن: ۲۶

تحصیلات: پزشک

محل شهادت: تهران

تاریخ شهادت: ۲۹-۷-۱۳۶۰

دکتر حسن ارفع، پزشک ۲۶ ساله و ستوان یکم ارتش، در ۲۹ مهرماه ۱۳۶۰ در تهران جان باخت. او پزشکی را با عشق انتخاب کرده بود و برای رسیدن به آرزویش، تلاش فراوانی کرده بود؛ اما در کنار حرفه پزشکی، دغدغه مردم و سرنوشت جامعه نیز بخش مهمی از زندگی‌اش بود.

حسن سه سال نخست خدمت خود را به‌طور تمام‌وقت در پادگان ارتش گذراند، اما علاقه‌اش به پزشکی او را به ادامه تحصیل و تلاش برای رسیدن به این حرفه سوق داد. هنگامی که دانشجوی سال آخر پزشکی بود و از تشکیل انجمن دانشجویان دانشگاه تهران باخبر شد، خود را به آن رساند و با فعالیتی جدی به جمع دانشجویان پیوست.

با تغییر ساختار فعالیت‌های انجمن، حسن به بخش امداد محلات منتقل شد و به فعالیت خود ادامه داد. پس از ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ نیز، با روحیه‌ای بالا و جسورانه، همچنان در این مسیر فعال ماند. اما در اواخر شهریور همان سال بازداشت شد و به زندان اوین انتقال یافت.

بر اساس روایت زندگی او، حسن ارفع در زندان زیر شکنجه جان باخت. با وجود اینکه او پزشک و افسر ارتش بود، خبر اعدامش به‌طور علنی اعلام نشد و نامش در رسانه‌ها بازتاب نیافت. خانواده‌اش نیز بدون اطلاع قبلی از اعدام او، در سوگی سنگین و بی‌خبری باقی ماندند. بعدها، با تلاش فراوان، توانستند مزار فرزندشان را در قطعه ۸۵ بهشت زهرا پیدا کنند.

پدر حسن، با شنیدن خبر اعدام فرزندش، با استواری و روحیه‌ای بالا با این داغ روبه‌رو شد. اما در پس این استواری، اندوه خانواده‌ای قرار داشت که فرزند جوان خود را از دست داده بود؛ پزشکی که می‌توانست سال‌ها به درمان بیماران و خدمت به مردم ادامه دهد.

از واپسین لحظات زندگی حسن، وصیت‌نامه‌ای به یادگار مانده است؛ نامه‌ای که بنا بر روایت موجود، در ساعاتی پیش از شهادتش و در شرایط شکنجه نوشته شد. او در این نوشته، از پدر و مادرش، از کسانی که برای سلامت روحی و جسمی او زحمت کشیده بودند و از همه کسانی که دلشان برای مردم می‌تپید، یاد کرد.

بخش‌هایی از وصیت‌نامه او چنین است:

به نام خدا

انا لله و انا الیه راجعون

ضمن عرض سلام به پدر و مادرم (حاجی خانم) و تمامی کسانی که دلشان برای مردم می‌طپد و پی خدا را دارند.

قبل از هر چیز از زحمات تمام افرادی که در سلامت روحی و جسمی من نقش داشته‌اند تشکر می‌کنم. از خاله و حاجی خانم به‌خاطر زحماتشان تشکر می‌کنم. هرکس کوچکترین تکه و خاطره‌ای از من دارد...

امر مهمی که می‌خواستم استفاده از چیزهایی است که تا به‌حال بدون توجه مانده بود و آن قرآن کریم و نهج‌البلاغه و صحیفه... است. تطمئن الله بذکر الله قلوبهم.

از طرفی صبر پیشه کنید، که خدا صابرین را دوست دارد.

اشهد ان لا اله الا الله و اشهد ان محمد رسول الله و اشهد ان امیرالمؤمنین امیر ولی‌الله.

حسن ارفع

واپسین نوشته دکتر حسن ارفع، تصویری از دغدغه‌های انسانی و اعتقادی او به دست می‌دهد؛ از قدردانی نسبت به خانواده و نزدیکان تا سفارش به صبر و یادکرد از متون دینی. این کلمات، در کنار سرگذشت او، بخشی از یادگارهای زندگی کوتاه پزشکی است که در ۲۶ سالگی جان خود را از دست داد.

دکتر حسن ارفع، پزشک و افسر ارتش، در زندگی کوتاهش میان تحصیل، خدمت و فعالیت اجتماعی حرکت کرد. سرنوشت او و تلاش خانواده‌اش برای یافتن مزارش، یادآور رنج خانواده‌هایی است که عزیزانشان را در زندان‌ها و اعدام‌های سال ۱۳۶۰ از دست دادند.

یاد مجاهد شهید دکتر حسن ارفع، پزشک جوانی که وصیت‌نامه‌اش را در واپسین ساعات زندگی نوشت، گرامی باد

ادامه مطلب

علی غفوری؛ ایستاده تا آخرین نفس

 

محل تولد: کرمان

سن: ۲۴

تحصیلات: دانشجوی جامعه شناسی

محل شهادت: تهران

تاریخ شهادت: ۶-۱۲-۱۳۶۰

مجاهد شهید علی غفوری، متولد کرمان، در ۲۴سالگی در تهران به شهادت رسید. او دانشجوی رشته جامعه‌شناسی بود و در روز ۶ اسفند ۱۳۶۰، در جریان درگیری با نیروهای حکومتی جان خود را از دست داد.

علی غفوری و صدیقه عالم‌زاده در روز ۶ اسفند ۱۳۶۰، در جریان درگیری‌ای که با حمله نیروهای حکومتی به پایگاه آنان آغاز شد، به شهادت رسیدند. این درگیری تنها به شهادت علی و صدیقه محدود نماند و سرنوشت تلخ دیگری نیز برای خانواده آنان رقم خورد.

بتول عالم‌زاده، همسر علی غفوری، در جریان این حمله دستگیر شد و پس از تحمل شکنجه در زندان اوین، تیرباران گردید. کودک شیرخوار آنان، نسرین غفوری نیز در جریان همین یورش جان خود را از دست داد.

بدین ترتیب، خانواده‌ای که علی غفوری و همسرش به آن تعلق داشتند، بهای سنگینی پرداختند؛ خانواده‌ای که نام اعضای آن با فداکاری و جان‌باختن در سال‌های نخست دهه ۶۰ گره خورد.

خانواده قهرمان و مجاهدپرور عالم‌زاده با تقدیم ۱۱ شهید، تصویری از عمق فداکاری نسلی را به جا گذاشت که برای آرمان‌های خود ایستادگی کرد و بهای سنگینی پرداخت.

نام علی غفوری، دانشجوی جوان جامعه‌شناسی از کرمان، در کنار نام صدیقه عالم‌زاده، بتول عالم‌زاده و نسرین غفوری در خاطره آن سال‌های خونین باقی مانده است؛ خانواده‌ای که داغ‌های پیاپی را تحمل کرد و نام اعضای آن در شمار جان‌باختگان آن دوران ثبت شد.

یاد مجاهد شهید علی غفوری و دیگر اعضای خانواده عالم‌زاده گرامی باد.

ادامه مطلب

محمد نوروزی؛ تا آخرین نفس

 

محل تولد: ساوه

سن: ۲۷

تحصیلات: دانشجو

محل شهادت: تهران

تاریخ شهادت: ۱۶-۹-۱۳۶۰

محل زندان: مشهد

زندانی زمان شاه: سه سال از ۱۶ آذر۱۳۵۴ تا ۱۶ آذر ۱۳۵۷ در زندان مشهد

نحوه شهادت : تیرباران

محمد نوروزی، مجاهد خلق، در سال ۱۳۳۳ در خانواده‌ای فقیر در یکی از روستاهای ساوه چشم به جهان گشود. دوران ابتدایی را در ساوه و تحصیلات متوسطه را در تهران گذراند. شرایط سخت مالی خانواده باعث شده بود که ادامه تحصیل برایش دشوار باشد و حتی تصمیم داشت تحصیل را رها کند؛ اما با اصرار یکی از بستگان که هزینه تحصیل او را برعهده گرفت، در کنکور شرکت کرد و در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران پذیرفته شد.

محمد در دانشگاه با سازمان مجاهدین آشنا شد و خیلی زود در کنار دانشجویان هوادار سازمان، در فعالیت‌های دانشجویی علیه دیکتاتوری شاه شرکت کرد. همین فعالیت‌ها سرانجام به دستگیری او در روز ۱۶ آذر ۱۳۵۴ توسط ساواک انجامید.

محمد را به شکنجه‌گاه بردند. در زیر شکنجه‌های مختلف، از جمله ضربات کابل، آثار جراحات برای مدت‌ها بر بدنش باقی ماند؛ اما او در برابر شکنجه‌ها ایستادگی کرد و سرانجام در بیدادگاه شاه به ۱۲ سال زندان محکوم و به زندان مشهد منتقل شد.

سه سال از جوانی محمد در زندان گذشت؛ از ۱۶ آذر ۱۳۵۴ تا ۱۶ آذر ۱۳۵۷. اما زندان نتوانست اراده او را درهم بشکند. محمد در زندان از نزدیک با آموزش‌های سازمان آشنا شد و به یک کادر همه‌جانبه تبدیل گردید.

پس از سه سال، در ۱۶ آذر ۱۳۵۷ از زندان آزاد شد؛ اما آزادی برای او پایان مبارزه نبود. محمد پس از آزادی، در تظاهرات علیه شاه در تهران حضوری فعال داشت و پس از پیروزی انقلاب، در بخش حفاظت سازمان و مدتی نیز در مسئولیت حفاظت و انتظامات ستاد مرکزی سازمان در تهران، با نام «انزلی»، به فعالیت پرداخت.

در انتخابات مجلس شورای ملی سال ۱۳۵۸، محمد نوروزی کاندیدای سازمان در شهر ساوه بود.

پس از ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ و آغاز مرحله جدید مبارزه، محمد در قسمت نظامی سازمان، تحت مسئولیت مجاهد شهید محمد منصوری، فرمانده هادی راضی، به فعالیت‌های خود ادامه داد.

اواخر مهرماه ۱۳۶۰، بازجویان دادستانی خمینی با این تصور که محمد در روستای زادگاهش در ساوه مخفی شده است، حدود دو هفته در آن منطقه برای دستگیری او به کمین نشستند؛ اما بدون اینکه موفق شوند، بازگشتند.

سرانجام در روز ۱۲ آبان ۱۳۶۰، محمد هنگام اجرای یک قرار در تهران توسط فردی که او را شناسایی کرد، لو رفت و با هجوم پاسداران دستگیر شد.

آنچه پس از دستگیری بر محمد گذشت، در خاطرات مکتوب یکی از برادران مجاهد که از نخستین روزهای زندان اوین با او هم‌بند بود، ثبت شده است.

صبح ۱۷ آبان ۱۳۶۰، در بند ۲۰۹ اوین، ناگهان در سلول باز شد. پاسداری نقاب‌دار، فردی نیمه‌جان را که روی ویلچر بود به داخل سلول آورد و او را روی زمین انداخت و رفت.

هم‌بندیان به سوی او رفتند، زیر بغلش را گرفتند و کمک کردند بنشیند. سراسر بدنش متورم، کبود، مجروح و خونین بود. صورتش کاملاً سیاه شده و چشمانش پر از خون بود. پاهایش به‌شدت متورم و مجروح و دست‌هایش تقریباً از کار افتاده بود.

از او پرسیدند: «اینجا کجاست؟»

محمد با آرامش پاسخ گرفت که اینجا بند ۲۰۹ اوین است.

از او پرسیدند چه بر سرش آمده است.

محمد، با همان روحیه استوار، لبخندی زد و گفت:

«بلا نیست، نعمت است... آزمایش است.»

سپس شرح داد که روز ۱۲ آبان هنگام اجرای قرار، شناسایی و محاصره شده است. هنگامی که قصد داشته از سلاحش استفاده کند، با ضربات قنداق سلاح و شوک الکتریکی مورد حمله قرار گرفته و سپس قرص سیانور را جویده است. او را به بیمارستان لقمان منتقل کرده و معده‌اش را شست‌وشو داده‌اند و پس از آن به اوین برده‌اند.

در اوین، ساعت‌ها تحت شکنجه قرار گرفت. بازجویان شیفت به شیفت عوض می‌شدند و شکنجه ادامه پیدا می‌کرد. محمد برای آنکه اطلاعاتی به دست بازجویان ندهد، خود را برای ساعت‌ها بیهوش نشان داده بود.

پس از آن نیز وقتی شکنجه‌گران تلاش کردند از او اطلاعات بگیرند، محمد مقاومت کرد. بنا بر همان خاطره مکتوب، او در برابر بازجویان شعار می‌داد و با تکرار سخنان مجاهدان پیشین، بر عزم خود برای ندادن اطلاعات تأکید می‌کرد.

او جمله‌ای از شهید مهدی رضایی را نیز تکرار می‌کرد:

«حسرت یک آخ را هم به دلتان خواهم گذاشت، تا چه رسد به اطلاعات دادن!»

محمد دو بازجو داشت؛ یکی با نام «یاسر»، مسئول بند ۲۰۹، و دیگری حسین محمدی، معروف به مصطفی پورمحمدی. بنا بر خاطرات هم‌بندیان، این دو در جریان بازجویی و شکنجه او حضور داشتند.

با وجود آن همه شکنجه، روحیه محمد برای زندانیان سیاسی شگفت‌انگیز بود. شادابی و استواری او در زندان زبانزد شده بود؛ گویی شکنجه‌گران نتوانسته بودند چیزی از اراده او کم کنند.

در یکی از روزها، چند فرد نقاب‌دار با ادعای اینکه از «هیأت بازدید از بیت امام» هستند، وارد بند شدند و گفتند آمده‌اند مشکلات زندانیان را بشنوند.

محمد با همان صراحت همیشگی پرسید: اگر برای بازدید آمده‌اید، چرا صورت‌هایتان را پوشانده‌اید؟

او سپس از وضعیت زندان، شکنجه زندانیان، بی‌خبری خانواده‌ها، نبود امکانات اولیه، نبود کتاب و روزنامه و شرایط سخت زندانیان سخن گفت و خواست همه این مسائل را به گوش مسئولان برسانند.

در ادامه، هنگامی که یکی از افراد حاضر از دیگران خواست از سلول خارج شوند، محمد با صدای بلند خطاب به او گفت که در گزارش خود بیاورد که اعترافات زندانیان تحت شکنجه گرفته می‌شود.

این صحنه نیز نشان دیگری از روحیه مقاوم محمد در زندان بود؛ روحیه‌ای که حتی در شرایطی که جسمش زیر شکنجه‌های سنگین قرار گرفته بود، تسلیم ترس نشد.

محمد در ۱۴ آذر ۱۳۶۰ به دادگاه برده شد. پس از بازگشت به سلول، برای هم‌بندیانش تعریف کرد که در دادگاه از سازمان دفاع کرده و رژیم را مورد اعتراض قرار داده است.

حاکم شرع به او گفته بود که اعدامش خواهد کرد و چنان خواهد کرد که «مرغ‌های آسمان» به حالش گریه کنند.

محمد در پاسخ گفته بود:

«خیلی دوست دارم گریه مرغان آسمانی را ببینم.»

دو روز بعد، صبح ۱۶ آذر ۱۳۶۰، برای اجرای حکم اعدام او را از سلول فراخواندند.

هم‌بندی او نوشته است که محمد، برخلاف انتظار، با روحیه‌ای شاداب و سبکبال از جا برخاست و برای آخرین رفتن آماده شد.

آن شب، پاسداری که خود را «دکتر سلمان» معرفی می‌کرد، در سلول را باز کرد و خبر داد:

«امروز صمد اعدام شد.»

محمد نوروزی، پس از ۳۵ روز زندان و شکنجه، در روز ۱۶ آذر ۱۳۶۰ در اوین تیرباران شد.

و این روز، یک ویژگی تلخ و نمادین دیگر نیز داشت: محمد نوروزی در سالروز تولدش به شهادت رسید.

او سه سال از جوانی خود را در زندان شاه گذرانده بود، پس از آزادی دوباره به مبارزه بازگشته بود، در زندان خمینی زیر شکنجه قرار گرفت و تا آخرین لحظه بر موضع خود ایستاد.

محمد نوروزی در ۲۷سالگی، زندگی خود را در راه آرمانی که انتخاب کرده بود به پایان رساند و به کاروان شهیدان مجاهد خلق پیوست.

یاد محمد نوروزی گرامی و نامش ماندگار.

ادامه مطلب

پروین گیلانی؛ ایستاده تا آخرین نفس

 

محل تولد: اهواز

سن: ۱۷

تحصیلات: دانش آموز

محل شهادت: همدان

تاریخ شهادت: ۹-۷-۱۳۶۰

پروین گیلانی، در سال ۱۳۴۳ در خانواده‌ای متوسط در اهواز به دنیا آمد. تنها ۱۷ سال داشت؛ دانش‌آموزی جوان که از همان کودکی به‌دلیل اخلاق، رفتار و صداقت مثال‌زدنی‌اش در میان خانواده و آشنایان، چهره‌ای نمونه و دوست‌داشتنی بود. شور و صداقت عمیقی که در وجودش داشت، با وجود سن کم، او را خیلی زود به مسیر مبارزه کشاند.

پروین فعالیت سیاسی خود را در دوران مبارزات مردم علیه نظام دیکتاتوری شاه آغاز کرد. در حالی که تنها ۱۴ سال از عمرش گذشته بود، با حضور فعال در راهپیمایی‌ها و تظاهرات، در کنار مردم قرار گرفت و در مبارزات ضدسلطنتی شرکت کرد.

پس از قیام ۲۲ بهمن، پروین که تحقق آرمان‌های والای خود را در سازمان مجاهدین خلق می‌دید، به صف میلیشیای مجاهد خلق پیوست و فعالیت‌هایش را در این مسیر ادامه داد.

این زن مجاهد خلق بارها از سوی نیروهای ارتجاع مورد ضرب‌وشتم و تهدید قرار گرفت، اما هر بار با اراده‌ای محکم‌تر به مبارزه بازگشت. تهدید و فشار نتوانست او را از راهی که انتخاب کرده بود بازدارد.

در مهرماه ۱۳۵۹، پس از آغاز جنگ ایران و عراق، پروین به همراه شماری از خواهران و برادران مجاهد خلق خود در ارتباط با جبهه‌ها و چادرهای امداد مجاهدین، مشغول خدمت به مردم بود که دستگیر شد. او به مدت ۱۵ روز در زندان‌های آن دوران تحت شکنجه قرار گرفت، اما این فشارها نیز نتوانست عزم او را درهم بشکند.

پس از ۳۰ خرداد ۱۳۶۰، پروین نیز همانند دیگر مجاهدین و میلیشیای مجاهد خلق به مبارزه ادامه داد و در تیم‌های مجاهد خلق فعالیت کرد.

در ۵ مهرماه ۱۳۶۰، پروین به همراه دو تن دیگر از خواهران مجاهدش در میدان همدان دستگیر و بلافاصله به زندان منتقل شد. دوران بازداشت با شکنجه و فشار برای گرفتن اطلاعات همراه بود؛ اما پروین حاضر نشد هیچ اطلاعاتی در اختیار شکنجه‌گران قرار دهد.

او در بیدادگاه نیز تسلیم نشد. پروین نه‌تنها از مواضع و آرمان‌های خود دفاع کرد، بلکه همان دادگاهی را که برای محکوم کردن او برپا شده بود، به صحنه افشا و محاکمه رژیم تبدیل کرد.

«بگو جرم من چیست؟»

در بخشی از دفاعیات قهرمانانه پروین گیلانی، هنگامی که رئیس دادگاه اتهام او را مطرح کرد، پروین با صراحت پرسید:

«بگو جرم من چیست؟»

در ادامه، هنگامی که تلاش شد با تهدید و فشار او را مرعوب کنند، پروین با شهامتی کم‌نظیر ایستاد و اعلام کرد که از آنان نمی‌ترسد.

رئیس دادگاه سپس تلاش کرد با وعده توبه و بخشش، مقاومت او را درهم بشکند؛ اما پروین این تلاش را نیز رد کرد و خطاب به آنان گفت که گرچه در بیدادگاه آنان محاکمه می‌شود، اما آنان در دادگاه خلق محاکمه خواهند شد.

او حتی در واپسین لحظات دفاع خود، با خواندن آیاتی از قرآن، بیدادگاه و تمامیت رژیم حاکم را به چالش کشید و اجازه نداد فضای رعب و شکنجه، صدای اعتراضش را خاموش کند.

سرانجام در سحرگاه پنجشنبه ۹ مهرماه ۱۳۶۰، پروین گیلانی به همراه شماری از خواهران و برادران مجاهدش به جوخه اعدام سپرده شد و در ۱۷سالگی به کاروان شهدای مجاهد خلق پیوست.

اما داستان پروین با تیرباران او پایان نیافت.

پس از شهادتش، پاسداران و نیروهای حکومتی تلاش کردند از برگزاری مراسم شب هفت او جلوگیری کنند؛ اما مردم حاضر در مراسم در برابر این فشارها ایستادند و نیروهای حکومتی را وادار به عقب‌نشینی کردند. مراسم بزرگداشت پروین گیلانی با حضور انبوه مردم و به دور از حضور نیروهای حکومتی برگزار شد.

وصیت پروین؛ انتخاب یک راه

پروین گیلانی در وصیتنامه‌اش، انتخاب خود را چنین بیان کرده بود:

«من پروین گیلانی فرزند عبدالله با اعتقاد و ایمانی راسخ قدم به راهی گذاشتم که میشه در پی آن بودم، راهی که راهگشای تمامی خلق‌های تحت ستم از زیر یوغ استثمار و استعمار و استبداد باشد و آن راه مجاهدین خلق است.»

او در ادامه، مبارزه با استبداد را وظیفه انسانی خود دانست و نوشت که تمام هستی‌اش، یعنی تنها جانش را، در این راه می‌گذارد و امیدوار است خداوند این هدیه را بپذیرد.

پروین وصیتنامه‌اش را با این جمله به پایان رساند:

«مرگ با عزت بهتر از زندگی با ذلت است.»

و نام خود را در پای آن ثبت کرد:

پروین گیلانی ـ ۱۲/۵/۶۰

پروین تنها ۱۷ سال داشت؛ اما در همان سال‌های کوتاه زندگی، راهی را انتخاب کرد که تا آخرین لحظه بر آن ایستاد. نام او در شمار زنانی ثبت شد که در سال‌های نخست دهه ۶۰، در برابر سرکوب ایستادند و جان خود را در راه آرمانشان از دست دادند.

ادامه مطلب

مهران آرامش؛ ایستاده تا آخرین نفس

 

محل تولد: -

شغل: دانش آموز

سن: ۱۷

تحصیلات: متوسطه

محل شهادت: تهران

تاریخ شهادت: ۱۹-۷-۱۳۶۰

مجاهد شهید مهران آرامش، میلیشیای دانش‌آموزی مجاهد خلق، در سال ۱۳۴۴ در یکی از شهرهای خوزستان به دنیا آمد. نوجوانی آرام، کم‌حرف و ساده‌دل بود؛ اما در پس این ظاهر آرام، قلبی سرشار از آرمان آزادی و اراده‌ای استوار برای دفاع از مردم ایران می‌تپید.

با آغاز جنگ ویرانگری که خمینی بر مردم ایران تحمیل کرد، خانواده مهران ناگزیر شهر زادگاه خود را ترک کردند و موقتاً در منطقه کوشک شهرآرا در تهران ساکن شدند. نابسامانی‌های ناشی از جنگ، ادامه تحصیل مهران را نیز دشوار کرد و او بنا بر توصیه پدرش در مغازه لوازم یدکی خانواده مشغول به کار شد. اما زندگی روزمره نتوانست او را از آرمانش جدا کند. مهران در کنار کار، به فعالیت خود به‌عنوان یک میلیشیای مجاهد خلق ادامه می‌داد.

او چنان با احتیاط و هوشیاری رفتار می‌کرد که حتی نزدیک‌ترین اطرافیانش نیز از فعالیت‌های سیاسی او آگاه نبودند. به‌ویژه مراقب بود فعالیت‌هایش به گوش یکی از نزدیکانش که گرایش توده‌ای داشت نرسد و برای او و خانواده‌اش دردسر ایجاد نشود.

سرانجام، در شهریورماه ۱۳۶۰، هنگامی که مهران از یک قرار همراه چند تن از همرزمانش بازمی‌گشت، در منطقه کوشک شهرآرا توسط یکی از گشت‌های کمیته دستگیر شد.

یکی دو روز بعد، مأموران به خانه خانواده ریختند و به بازرسی پرداختند. آنها در زیر تخت مهران دفترچه مدرسه‌ای او و همچنین بسته‌ای حاوی کتاب‌های سیاسی را پیدا کردند و بدون آن‌که هیچ توضیحی درباره سرنوشت او بدهند، آنها را با خود بردند.

حدود یک ماه از دستگیری مهران گذشته بود. شبی تلفن خانه به صدا درآمد. پدر گوشی را برداشت و صدای پسرش را شنید. مهران کوتاه، جدی و آرام سخن گفت؛ از حال پدر و مادر و خواهر و برادرهایش پرسید و گفت نگرانش نباشند. سپس برای نخستین بار از فعالیت‌های خود پرده برداشت و گفت که با مجاهدین در ارتباط بوده و به خانه‌های تیمی رفت‌وآمد داشته است؛ و در پایان، تنها گفت: خداحافظ.

برای خانواده، این تماس بسیار غیرمنتظره بود. آنان هیچ سابقه‌ای از فعالیت‌های مهران نداشتند و پدرش در آن لحظه تصور می‌کرد شاید این سخنان به او دیکته شده باشد. اما واقعیت این بود که مهران در بیدادگاه‌های رژیم به‌خاطر اعتقاد و آرمانش و هواداری از سازمان مجاهدین خلق ایران به اعدام محکوم شده بود و این تماس، آخرین وداع او با خانواده بود.

سه روز بعد، نام مهران آرامش در فهرست ۲۳ اعدام‌شده‌ای که روزنامه‌های رژیم منتشر کردند، به‌عنوان فردی که به جرم همکاری با مجاهدین اعدام شده بود، به چاپ رسید.

مهران، نوجوان ۱۶ ساله‌ای که هنوز در آغاز راه زندگی بود، در برابر دستگاه سرکوب خمینی ایستاد و بر آرمان آزادی پای فشرد. او در ۱۹ مهر ۱۳۶۰ در تهران و در زندان اوین تیرباران شد؛ اما گلوله‌های اعدام نتوانستند آرمان او را خاموش کنند.

مهران آرامش در شمار نسل جوان مجاهدین خلق بود که در سخت‌ترین روزهای دهه ۶۰، زندگی و جوانی خود را فدای آزادی ایران کردند. او با وجود سن اندک، مسئولیت انتخاب خود را پذیرفت و تا آخرین لحظه بر عهدی که با آرمانش بسته بود ایستاد.

نام مهران آرامش، نوجوان مجاهد خلق، در تاریخ مبارزات مردم ایران برای آزادی جاودانه است؛ یادآور نسلی که در برابر سرکوب سر فرود نیاورد و بهای آزادی را با جان خود پرداخت.

یاد و نام مجاهد شهید مهران آرامش گرامی و جاودان.

ادامه مطلب

مجتبی کریمی؛ تا پای پیمان

 

محل تولد: تهران

شغل: دیپلم

سن: ۲۲

تحصیلات: -

محل شهادت: تهران

تاریخ شهادت: ۶-۷-۱۳۶۰

مجاهد شهید مجتبی کریمی در سال ۱۳۳۸ در خانواده‌ای کم‌بضاعت در مجیدیه تهران به دنیا آمد؛ جوانی که از دل محرومیت برخاست، رنج و سختی زندگی را با تمام وجود لمس کرد و سرانجام زندگی خود را وقف مبارزه برای آزادی و رهایی مردم کرد.

پدر مجتبی، پاسبان شهربانی بود و خانواده زندگی خود را با حقوق اندک او می‌گذراند. مجتبی سومین فرزند خانواده بود و هنگامی که تنها سه سال داشت، پدرش را از دست داد. پس از آن، خانواده ناچار بود سال‌ها با درآمدی ناچیز زندگی را اداره کند؛ به‌ویژه زمانی که هر سه فرزند به سن مدرسه رسیدند و هزینه‌های زندگی و تحصیل افزایش یافت.

مادر برای تأمین مخارج خانواده مجبور به کار شد و مدتی بعد، خواهر بزرگ مجتبی نیز برای کمک به تأمین هزینه‌های خانواده و مخارج تحصیل مجتبی و برادرش، ترک تحصیل کرد.

مجتبی در کنار تحصیل، کارگری ساختمان می‌کرد و از همان دوران جوانی با رنج کار و محرومیت اقتصادی آشنا بود. پس از گرفتن دیپلم، در چند رشته دانشگاهی پذیرفته شد، اما فقر مالی اجازه نداد که تحصیلات دانشگاهی خود را ادامه دهد.

در اواخر سال ۱۳۵۷ به خدمت سربازی رفت و دوران سربازی ۱۴ماهه خود را در مشهد گذراند. او در دوران سربازی نیز روحیه‌ای سازش‌ناپذیر در برابر بی‌عدالتی داشت و هرگاه حقی از سربازی یا فردی دیگر ضایع می‌شد، برای دفاع از او وارد عمل می‌شد. همین روحیه باعث می‌شد بارها با فرماندهان بالاتر درگیر شود.

مجتبی در ۲۵ اسفند ۱۳۵۸ از خدمت سربازی مرخص شد. پس از پایان خدمت، برای کار به شیراز رفت، اما در اثر سختی کار به بیماری دیسک مبتلا شد و حدود یک سال و نیم تحت درمان قرار گرفت؛ درمانی که نتیجه مطلوبی برای او نداشت.

او در اسفند ۱۳۵۸ از طریق مطالعه کتاب‌ها و نشریات، آشنایی بیشتری با سازمان مجاهدین خلق ایران پیدا کرد و به‌تدریج به آرمان‌ها و مواضع انقلابی آن عمیقاً معتقد شد. از آن پس، تبلیغ و ترویج آرمان‌ها و مواضع سیاسی سازمان بخش مهمی از زندگی او را تشکیل داد.

در اوایل سال ۱۳۵۹ وارد فعالیت‌های تشکیلاتی و حرفه‌ای شد و از آن زمان با جدیت بیشتری به فعالیت خود ادامه داد.

مجتبی جوانی بود که از نزدیک طعم فقر و محرومیت را چشیده بود. برای او مبارزه صرفاً یک شعار نبود؛ زندگی خودش، زندگی خانواده‌اش و رنجی که در میان اقشار زحمتکش دیده بود، انگیزه‌ای برای تلاش در راه آرمان‌هایش شده بود.

او به برخی از اعضای خانواده که مبارزه را دشوار می‌دیدند، با اشاره به قیام امام حسین می‌گفت:

«پس امام حسین با ۷۲ تن چگونه جلوی کفار ایستاد؟ ... ما هم باید از سرور شهیدان سرمشق بگیریم.»

مجتبی همچنین وقتی اعضای فامیل از او می‌پرسیدند «تو چکاره می‌شوی؟»، پاسخ می‌داد:

«من خودم نمی‌خواهم کاره‌ای بشوم؛ من برای کسانی که از خودم شرایط سخت‌تر داشته و دارند، کار می‌کنم.»

و تأکید می‌کرد که ایستادگی در برابر ظلم برای رسیدن به مقام و موقعیت نیست.

از ویژگی‌های برجسته مجتبی، پشتکار فراوان او بود. وقتی مسئولیتی را بر عهده می‌گرفت، تا رسیدن به نتیجه از تلاش دست نمی‌کشید و در برابر مشکلات زود مأیوس نمی‌شد. با حوصله و پیگیری، برای حل مشکلات تلاش می‌کرد و تا رسیدن به نتیجه به کار خود ادامه می‌داد.

در زندگی شخصی نیز بسیار ساده و قانع بود. برای نمونه، یک شلوار و یک پیراهن را سه تا چهار سال استفاده می‌کرد و علاقه‌ای به تجملات و مظاهر زندگی مادی نداشت.

مجتبی روحیه‌ای پرشور و ایمانی استوار داشت. او رنج و محرومیت طبقات زحمتکش را از نزدیک لمس کرده بود و به رهایی و بهروزی آنان می‌اندیشید. همین باور باعث شد که زندگی خود را در مسیر مبارزه‌ای قرار دهد که به آن ایمان داشت.

سرانجام در ۵ مهر ۱۳۶۰، هنگامی که در راهپیمایی بزرگ سازمان شرکت کرده بود، در محاصره نیروهای مسلح قرار گرفت و دستگیر شد.

مجتبی پیش از رفتن به تظاهرات، غسل شهادت کرده بود. به همرزمانش گفته بود:

«من دیگر می‌روم...»

و این‌بار دیگر بازنگشت.

پس از دستگیری، در حالی که بر باورها و مواضع خود ایستاده بود، به اعدام محکوم و جان خود را از دست داد.

او پیش از رفتن، با آگاهی از خطراتی که در پیش داشت، مسیر خود را انتخاب کرده بود. برای مجتبی، مرگ پایان راه نبود؛ او باور داشت که آرمان یک انسان می‌تواند پس از مرگ او نیز ادامه پیدا کند.

وصیت‌نامه مجاهد شهید مجتبی کریمی

به‌نام خدا و به‌نام خلق قهرمان ایران

«با سلام به تمامی رزمندگان که راه حق را می‌پویند و با درود به تمام شهدایی که نامشان در تاریخ مبارزات ثبت خواهد گردید.

مادر عزیز و گرامی، اینک که من با عقیده مجاهدین آشنایی پیدا کرده‌ام، می‌روم تا در راه آن شهیدی دیگر باشم از تبار حسین.

خدای را شکر راهی که می‌پیمایم مورد قبول خدا و خلق است... باشد که نسل‌های آینده بهره آن را ببینند.

هر چند که این وصیتنامه بسیار کوتاه است ولی عقیده و آرمان من را می‌توان در همین چند سطر یافت. تنها آرزویم این است که هر چه را از من دیده‌اید بر من ببخشایید. باشد که مورد لطف خداوند قرار گیرم.

درود بر آزادی ـ سلام بر مجاهد»

مجتبی کریمی، جوانی برخاسته از خانواده‌ای محروم، در تمام مسیر زندگی‌اش با فقر، کار، بیماری و دشواری روبه‌رو شد، اما محرومیت را دلیل تسلیم شدن ندانست. او به جای آنکه برای خود مقام و ثروت بخواهد، زندگی‌اش را وقف آرمانی کرد که به آن باور داشت.

نام او در یاد یارانش با پشتکار، سادگی، ایمان و ایستادگی گره خورده است؛ جوانی که تا آخرین لحظه بر پیمانی که برای خود انتخاب کرده بود ایستاد.

یاد مجاهد شهید مجتبی کریمی گرامی و نامش جاودان باد.

ادامه مطلب

سعید نعیمی؛ قهرمانی تا پای جان

 

محل تولد: تهران

شغل: سرباز وظیفه

سن: ۲۲

تحصیلات: -

محل شهادت: تهران

تاریخ شهادت: ۱۰-۶-۱۳۶۰

مجاهد شهید سعید (ساسان) نعیمی برچلویی، متولد تهران و سرباز وظیفه‌ای ۲۲ ساله بود؛ جوانی که مبارزه را از دوران نوجوانی آغاز کرد و تا آخرین لحظه زندگی، از آرمان آزادی دست نکشید.

سعید از دوران دبیرستان و در جریان قیام مردم علیه دیکتاتوری شاه، فعالیت سیاسی خود را آغاز کرد. او همراه با دیگر جوانان مبارز محله، در تکثیر و پخش اعلامیه‌های ضد رژیم شاه و نوشتن شعار بر دیوارها فعال بود و از همان سال‌های جوانی، مسیر مبارزه را انتخاب کرد.

پس از پیروزی انقلاب، سعید فعالیت‌های خود را در ارتباط با سازمان مجاهدین خلق ایران و از طریق همکاری با انجمن ۲ خرداد ادامه داد.

در شهریور ۱۳۵۸ به خدمت سربازی رفت. در دوران آموزشی، هنگامی که اعتراض سربازان نسبت به افزایش مدت خدمت بالا گرفت، سعید همراه با دیگر سربازان در سازماندهی اعتراض و اعتصاب در پادگان نقش داشت؛ اقدامی که نشان می‌داد برای او حتی پوشیدن لباس سربازی نیز به معنای کنار گذاشتن آرمان‌هایش نبود.

پس از پایان دوره آموزشی به تهران منتقل شد. در جریان تهاجم پاسداران و نیروهای حکومتی به انجمن جوانان میثاق، سعید به‌شدت مجروح شد؛ حمله‌ای که به شهادت میلیشیای قهرمان ناصر محمدی نیز انجامید. سعید پس از انجام عمل جراحی، مدت زیادی در بیمارستان بستری بود، اما این جراحت نیز نتوانست او را از ادامه مسیر مبارزه بازدارد.

پس از بهبودی و بازگشت به خدمت سربازی در پادگان لویزان، فعالیت‌هایش را از سر گرفت. او چندین بار موفق شد اعلامیه‌های سازمان مجاهدین خلق را به‌طور گسترده در داخل پادگان توزیع کند. همین فعالیت‌ها موجب شد نیروهای حکومتی برای شناسایی و دستگیری عاملان توزیع اعلامیه‌ها تلاش کنند.

سعید در جریان تظاهرات و راهپیمایی اعتراضی پرسنل پادگان در روزهای پیش از ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ دستگیر شد و به زندان افتاد.

اما زندان نیز نتوانست روحیه مقاوم او را درهم بشکند. سعید در دوران اسارت از روحیه‌ای استوار برخوردار بود و در سازماندهی زندانیان و مقاومت در زندان نقش داشت. پس از چهار ماه اسارت، با اجرای طرحی دقیق و هوشیارانه موفق به فرار از زندان شد.

پس از فرار، ارتباط خود را با سازمان برقرار کرد و در کنار دیگر همرزمانش در یکی از پایگاه‌های مقاومت به فعالیت پرداخت.

سعید بارها بر مسئولیتی که نسل او در برابر جان‌باختگان مبارزه بر دوش داشت تأکید می‌کرد و می‌گفت:

«ما که در ۳۰ خرداد و ۵ مهر در جمع یارانمان که اکنون بسیاری از آنان به‌شهادت رسیده‌اند، نبودیم، باید از این پس رسالتی را که آنان بر دوش می‌کشیدند، به انجام برسانیم.»

این سخنان، بیانگر نگاه او به ادامه راه همرزمانی بود که پیش از او جان خود را در مسیر مبارزه از دست داده بودند.

سرباز انقلابی سعید نعیمی همچنین در فعالیت‌های انقلابی پرسنل نظامی مجاهد خلق نقش فعالی داشت و برای پیشبرد این فعالیت‌ها تلاش فراوان کرد.

سرانجام، در جریان تهاجم نیروهای حکومتی به یکی از پایگاه‌های مقاومت مجاهدین، سعید به شهادت رسید و خون خود را فدای آرمان آزادی کرد.

زندگی سعید نعیمی، روایت جوانی است که از مدرسه و محله آغاز کرد، لباس سربازی پوشید، در زندان مقاومت کرد، از اسارت گریخت و بار دیگر به صف مقاومت بازگشت؛ جوانی که تا آخرین نفس بر عهد خود با یارانش ایستاد.

یاد مجاهد شهید سعید (ساسان) نعیمی برچلویی گرامی و نامش جاودان باد

ادامه مطلب

رویا قربان‌زاده؛ تا آخرین نفس

 

محل تولد: -

شغل: دیپلم

سن: ‍۱۹

تحصیلات: -

محل شهادت: تهران

تاریخ شهادت: ۷-۷-۱۳۶۰

مجاهد شهید رویا قربان‌زاده در مرداد سال ۱۳۴۱ چشم به جهان گشود. او از همان سال‌های جوانی، در متن تحولات سیاسی و اجتماعی ایران قرار گرفت و در جریان انقلاب ضدسلطنتی، همراه با مردم علیه حکومت شاه به تظاهرات و فعالیت پرداخت. در همین دوران بود که با اسلام انقلابی و آرمان‌های مجاهدین خلق ایران آشنا شد و پس از پیروزی انقلاب، مسیر مبارزاتی خود را با پیوستن به سازمان مجاهدین خلق ایران ادامه داد.

رویا در ارتباط با برادرش، خسرو قربان‌زاده که برای تحصیل در آمریکا به سر می‌برد، از طریق نامه دیدگاه‌ها و باورهای خود را برای او شرح می‌داد و او را در جریان تحولات سیاسی و اجتماعی ایران قرار می‌داد. این نامه‌ها بازتابی از دغدغه‌های عمیق یک دختر جوان نسبت به سرنوشت جامعه و آینده ایران بود.

«این فقط یک ساختمان نیست»

رویا در فعالیت‌های میلیشیاهای مجاهد خلق حضوری فعال و مستمر داشت. با افزایش فشارهای خمینی علیه مجاهدین و مطرح شدن مسئله تخلیه ستادهای سازمان، او خطر را فراتر از مسئله یک ساختمان می‌دید. رویا می‌گفت:

«این تنها مسأله یک ساختمان نیست، بلکه خطری است که انقلاب ما را تهدید می‌کند.»

هنگامی که مزدوران خمینی به ستاد سازمان حمله کردند، رویا همه امکانات و توان خود را در اختیار سازمان قرار داد. شب‌ها تا صبح در کنار ستاد می‌ماند و از آن حفاظت می‌کرد؛ چرا که باور داشت این ستاد تنها متعلق به یک تشکیلات نیست، بلکه به توده‌های محروم جامعه تعلق دارد.

برای رویا، فعالیت سیاسی صرفاً یک حضور مقطعی نبود؛ بخشی از زندگی و انتخاب آگاهانه او بود. هرچه فشارها افزایش می‌یافت، عزم او برای ادامه مسیر مبارزه نیز استوارتر می‌شد.

آغاز زندگی تشکیلاتی

پس از بازگشایی مدارس، رویا فعالیت خود را در انجمن دانش‌آموزان مسلمان گسترش داد و وارد مرحله تازه‌ای از زندگی مبارزاتی خود شد. زندگی تشکیلاتی برای او به یکی از مهم‌ترین فرازهای حیاتش تبدیل شد.

او با انگیزه‌ای بسیار بالا، خود را با مسئولیت‌های انقلابی و تشکیلاتی منطبق کرد و بخش بزرگی از وقت و توان خود را در اختیار سازمانی قرار داد که به آرمان‌های آن ایمان داشت.

رویا از فعالیت در ارتباط با سازمان بسیار خرسند بود و با همان صداقت و صمیمیت همیشگی می‌گفت:

«خدا را شکر که سازمان بود وگرنه خدا می‌داند چه راهی را در پیش می‌گرفتیم…»

این جمله، عمق پیوند فکری و عاطفی او با آرمان‌هایی را نشان می‌داد که برایش مسیر زندگی شده بود.

«همیشه باید به تشکیلات پاسخ مثبت بدهی»

پس از ۳۰ خرداد ۱۳۶۰، رویا همچنان ارتباط خود را با سازمان حفظ کرد و مسئولیت‌های تازه‌ای را پذیرفت. یکی از همرزمانش درباره روحیه مسئولیت‌پذیری و سخت‌کوشی این زن مجاهد خلق روایت کرده است.

پس از ۳۰ خرداد، مسئولش از او خواست یک دستگاه چاپ دستی تهیه کند. توضیح کوتاهی درباره شیوه ساخت آن به رویا داده شد. او همان روز اقلام مورد نیاز را تهیه کرد و با جدیت دست به کار شد.

هر بار که دستگاه را امتحان می‌کرد و نتیجه مطلوب به دست نمی‌آمد، دوباره از ابتدا شروع می‌کرد. خستگی و ناامیدی برای او معنایی نداشت. می‌گفت:

«بالاخره باید درستش کنم.»

سرانجام توانست نخستین اعلامیه را با دستگاهی که ساخته بود چاپ کند. شادی او از این موفقیت تنها به خاطر نتیجه کار نبود؛ او آن را نشانه‌ای از انجام مسئولیتی می‌دانست که بر عهده گرفته بود.

رویا در همان هنگام با تأکید بر روحیه مسئولیت‌پذیری می‌گفت:

«همیشه باید به تشکیلات پاسخ مثبت بدهی و نمی‌توانم، معنی ندارد.»

این جمله برای او فقط یک شعار نبود؛ شیوه‌ای بود که در زندگی روزمره و مبارزه‌اش به آن عمل می‌کرد.

او هنگامی که از شرایط دشوار مبارزه پس از ۳۰ خرداد سخن می‌گفت، با همان روحیه استوار اضافه می‌کرد:

«خدا کند قدرتش را داشته باشم و بتوانم مسئولیتی را که بر دوش دارم تا پایان ادامه دهم.»

۵ مهر؛ آخرین ایستادگی

روز ۵ مهر ۱۳۶۰، میلیشیاهای پرشور مجاهد خلق به صحنه تظاهرات آمدند و شعارهای اعتراضی، از جمله شعار «مرگ بر خمینی»، در فضای شهر طنین‌انداز شد. رویا قربان‌زاده نیز در این حرکت حضور داشت.

او در جریان این تظاهرات دستگیر شد.

دو روز بعد، در صبح ۷ مهر ۱۳۶۰، رویا قربان‌زاده، زن مجاهد خلق ۱۹ ساله، به جوخه تیرباران سپرده شد و در تهران جان باخت.

رویا در زندگی کوتاه خود، مسیرش را از حضور در انقلاب ضدسلطنتی تا پیوستن به مجاهدین خلق، فعالیت در میان میلیشیاهای مجاهد خلق، حفاظت از ستاد، آغاز زندگی تشکیلاتی، پذیرش مسئولیت‌های دشوار پس از ۳۰ خرداد و سرانجام حضور در تظاهرات ۵ مهر ادامه داد.

او در برابر فشار و سرکوب عقب‌نشینی نکرد و مسئولیتی را که پذیرفته بود، تا آخرین مرحله زندگی‌اش دنبال کرد.

مجاهد شهید رویا قربان‌زاده؛ ۱۹ ساله، تهران، ۷ مهر ۱۳۶۰.

یاد و نام او گرامی و راه آزادی‌خواهانه‌اش ماندگار باد.

ادامه مطلب