حمیدرضا موزرمی – مجاهدی قهرمان از ماهشهر

 

محل تولد: ماهشهر

سن: ۲۱

تحصیلات: دیپلم

محل شهادت: مسجد سلیمان

تاریخ شهادت: ۲۷-۱۰-۱۳۶۰

محل زندان: زندان سپاه در مسجدسلیمان

حمیدرضا موزرمی علیپور در سال ۱۳۳۹ در شهر ماهشهر به دنیا آمد. پس از بازنشستگی پدرش در شرکت نفت، خانواده‌اش به مسجد سلیمان منتقل شدند و او دوران کودکی و تحصیلاتش را در این شهر سپری کرد. حمیدرضا با تلاش و پشتکار توانست دیپلم برق از هنرستان صنعتی دریافت کند و آمادهٔ ورود به میدان زندگی شود.

در سال ۱۳۵۷، در جریان قیام مردم ایران علیه دیکتاتوری شاه، در تظاهرات فعالانه شرکت کرد و همان زمان با سازمان مجاهدین خلق آشنا شد. پس از پیروزی انقلاب، فعالیت‌هایش را در بخش محلات مسجد سلیمان آغاز کرد و به‌عنوان یک فعال پرشور، حضورش در تمامی امور چشمگیر بود.

او در سال ۱۳۵۸ به اهواز منتقل شد و برای خدمت سربازی فراخوانده شد. دوران آموزشی حمیدرضا در پادگان شاهرود، فرصت بروز جسارت و توانمندی او بود. او موفق شد یک شورا از هواداران تشکیل دهد و با تبلیغ مواضع و اهداف مردمی در میان سربازان و درجه‌داران، تأثیرگذاری خود را نشان دهد. پس از پایان دوره آموزشی، با موفقیت توانست اعتراضات سربازان علیه تصمیمات ناعادلانه را سازماندهی کرده و آنها را به نتیجه برساند.

پس از انتقال به شیراز و ادامه فعالیت‌های حرفه‌ای با سازمان، حمیدرضا در جریان مأموریتی به کردستان حاضر به اجرای دستور سرکوب مردم نشد و به همین دلیل چند روز دستگیر و زندانی شد. با مقاومت شجاعانه، توانست دوباره آزاد شود و فعالیت‌هایش را در مسجد سلیمان پی بگیرد، جایی که مسئولیت‌های محلات و مالی را برعهده داشت.

او در تظاهرات بزرگ ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ شرکت فعال داشت. پس از سرکوب خونین این اعتراضات، به واحدهای عملیاتی سازمان پیوست و در چند مأموریت، با هوشیاری و جسارت از محاصره نیروهای حکومتی فرار کرد. این موفقیت‌ها بارها برای دشمنانش شکست‌آور بود، اما نهایتاً در شهریور ۱۳۶۰، توسط سپاه دستگیر و به زندان مسجد سلیمان منتقل شد.

حمیدرضا در زندان تحت شکنجه‌های شدید قرار گرفت. بازجویان برای درهم شکستن او از هیچ رذالتی فروگذار نکردند، از جمله گذاشتن عقرب زنده روی بدنش و فشار برای اعتراف و ابراز ندامت. اما او با مقاومت و زیرکی انقلابی، اطلاعات مهمی را به خارج زندان منتقل کرد و همچنان بر آرمان‌هایش ایستاد.

سرانجام، دژخیمان قادر به درهم شکستن ارادهٔ این جوان دلیر نشدند و در تاریخ ۲۷ دی ۱۳۶۰، حمیدرضا موزرمی علیپور به شهادت رسید و به خیل شهدای راه آزادی پیوست. یاد و مسیر او، نمادی از شجاعت، ایستادگی و پایبندی به آرمان‌های انسانی در حافظهٔ تاریخ خواهد بود.

خواهر او، فریبا موزرمی، نیز در تاریخ ۱۹ خرداد ۱۳۷۸، در جریان عملیات تروریستی رژیم، به شهادت رسید و خانوادهٔ موزرمی با وفاداری به آرمان آزادی، نمونه‌ای از پایمردی در تاریخ مردم ایران باقی ماندند.

ادامه مطلب

رسول قنواتی از ماهشهر تا دزفول؛ حماسه‌ای از رنج، بیداری و خون

 

محل تولد: ماهشهر

شغل: -

سن: ۲۷

تحصیلات: متوسطه

محل شهادت: دزفول

تاریخ شهادت: ۱۱-۳-۱۳۷۸

در سال ۱۳۵۱، در دل روستایی از بندر ماهشهر، نوزادی پا به جهان گذاشت که نامش بعدها با غیرت، بیداری و خون در تاریخ مقاومت ایران ثبت شد: عبدالرسول قنواتی، فرزندی از دل محرومیت، اما با روحی سرشار از شرافت، صبوری و پرسش.

رسول کودکی خود را در خاک گرم جنوب، با محرومیت آمیخت. تحصیلات ابتدایی را با هزار دشواری به پایان رساند، اما دست فقر اجازه نداد بیش از این در مسیر آموزش گام بردارد. سال ۱۳۶۸، در حالی‌که تنها ۱۷ سال داشت، با تلخی ترک تحصیل، پا به دنیای بزرگ‌ترها گذاشت؛ دنیایی که چیزی جز درهای بسته برای جوانانی چون او نداشت.

او، هم‌چون میلیون‌ها جوان جویای نان، به در و دیوار زد، اما نه پولی در دست داشت، نه پارتی، نه رابطه‌ای. و سال‌ها بعد در وصف آن روزها گفت:

«بعد از ترک‌تحصیل به‌دنبال پیدا کردن کار به‌هر جا سر زدم. اما پیدا کردن کار قبل از هر چیز نیاز به پارتی داشت، چیزی که من نداشتم... رنج و محرومیتی که من در زندگی خود کشیده‌ام بسیار طاقت‌فرسا بود. خوره یأس روحم را می‌خورد و شاهد تباهی و از دست رفتن روزمره جوانیم بودم... آیا راهی برای شکستن این دور تباهی هست؟»

پاسخ این پرسش را رسول سال‌ها با خود حمل کرد. اما در سال ۱۳۷۰، زمانی که با سازمان مجاهدین خلق ایران آشنا شد، روزنه‌ای از امید در دلش شکفت. همان سال‌ها بود که به خدمت سربازی رفت. اما این سربازی برای او، فقط خدمت به وطن نبود، بلکه تقابل بی‌واسطه با چهره‌ی عریان استبداد بود.

در طول این دوره، چندین بار با پاسداران درگیر شد، از رویارویی نهراسید و دوبار به زندان نظامی افتاد. همین مقاومت‌ها، دوران سربازی‌اش را به ۲۹ ماه کشاند. اما در دل همین سرکوب‌ها، ایمان رسول به راهی که یافته بود، بیشتر شد.

در اواخر سال ۱۳۷۳، او به‌طور رسمی به سازمان مجاهدین خلق پیوست؛ آن را تولدی دوباره می‌دانست. خود نوشته است:

«پیوستن به سازمان برای من زندگی دوباره‌یی بود که هیچ‌گاه ارزشش را فراموش نمی‌کنم. من تازه بعد از آشنایی با انقلاب خواهر مریم و شناخت برادر مسعود، معنای انسان بودن را فهمیدم... انسان بودنم را صدبار مدیون خواهر مریم هستم.»

از آن پس، رسول دیگر نه فقط به رنج‌های شخصی خود فکر می‌کرد، بلکه خود را نماینده میلیون‌ها جوان قربانی نظام می‌دانست. با اشتیاقی بیکران به مبارزه پرداخت. او در متنی دیگر نوشت:

«وقتی خبر شهادت بچه‌ها را شنیدم، تمام بدنم داغ شد. وقتی عکس جسد بچه‌ها را از سیمای مقاومت دیدم، با خودم پیمان بستم که به‌هر قیمتی شده انتقامشان را بگیرم... باید حرف خواهر مریم را اثبات کنم: مجاهد خلق باید راه را باز کند.»

این شور درونی، رسول را به قلب میدان مبارزه کشاند. او چند روز پیش از شهادت، چنین نوشت:

«در این راه که می‌روم با تمام آگاهی و اختیارم می‌روم... می‌خواهم بگویم که با انقلاب خواهر مریم تا دینش در صحنه می‌جنگم... خدا را شکر که سازمان من را شایسته چنین مأموریتی دانست و افتخار آن را به من داد. این بالاترین چیز است برای من. درود بر برادر مسعود. درود بر خواهر مریم.»

در نهایت، روز ۱۱ خرداد ۱۳۷۸، در دزفول، این مجاهد نستوه، در اوج آگاهی، اختیار و ایمان، جان بر سر آرمان گذاشت و به کهکشان فروغ‌ها پیوست. ۲۷ سال بیشتر نداشت، اما عمرش را به گونه‌ای زیست که نامش تا همیشه در حافظه‌ی مقاومت جاودانه شد.

عبدالرسول قنواتی، صدای میلیون‌ها خاموش بود؛ آینه‌ای از رنج و قیام، و نامی ماندگار در راه رهایی خلق.

یادش گرامی، راهش ادامه‌دار، و پیامش زنده در فریاد آزادی.

ادامه مطلب

«تا سپیده‌دم پیروزی» — روایتی از زندگی و رزم قدرت‌الله ربیعی، مجاهدی از ماهشهر

 

محل تولد: ماهشهر

شغل: -

سن: ۲۵

تحصیلات: ابتدایی

محل شهادت: کرمانشاه

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

سابقه مبارزاتی: ۱۰‌سال

زندانی سیاسی: ۴سال

در گرمای سوزان ماهشهر، جوانی چشم به جهان گشود که بعدها شعله‌ای بر جان ظلم افکند. قدرت‌الله ربیعی، از همان نوجوانی ردای مبارزه بر تن کرد و در مسیر پرفراز و نشیب آزادی، تا آخرین لحظه ایستاد. او از اواخر دوران سلطنت، به مبارزه علیه استبداد پیوست و پس از انقلاب ضد‌سلطنتی، با سازمان مجاهدین خلق آشنا شد و به فعالیت در ماهشهر پرداخت.

قدرت‌الله، پس از ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ در تیم‌های عملیاتی سازمان حضور یافت و با شجاعتی مثال‌زدنی در چندین عملیات حضور پیدا کرد. در سال ۶۱، در تهران دستگیر و به ماهشهر منتقل شد؛ بیدادگاه خمینی ابتدا حکم اعدام برایش برید، اما در نهایت به حبس تعلیقی محکوم شد. او چهار سال زندان را تحمل کرد و سرانجام در سال ۶۵ موفق به فرار شد و پس از دو هفته، خود را به مجاهدین در منطقه مرزی رساند.

با ورود به ارتش آزادیبخش ملی، در یگان‌های رزمی سازماندهی شد و در عملیات فروغ جاویدان، رشادت خود را به اوج رساند. آن‌جا بود که در خط مقدم نبرد با دیکتاتوری مذهبی، به جاودانگان پیوست.

اما شاید گویاتر از هر روایت، آخرین پیام خود قدرت‌الله باشد؛ ندایی از دل باور و ایستادگی:

«…خمینی رفتنی است… صدای هل من ناصر ینصرنی از زبان مسعود سر داده می‌شود… ما هم شهادت را بر ننگ ترجیح دادیم… صبح نزدیک است، چه من باشم و چه نباشم…»

او رفت، اما ایمانش، پیامش، و خون سرخش، چراغی شد در مسیر رهایی. قدرت‌الله ربیعی، تنها یک رزمنده نبود؛ صدایی بود که در تاریکی‌ها پیچید و فریاد زد: صبح نزدیک است...

با ما در کانال تلگرام پیشتازان راه آزادی ایران همراه باشید

https://t.me/shahidanAzadai96

ادامه مطلب

جاودانگی و درگذشت قهرمان مجاهد خلق شکرالله ربیعی در آلبانی

 

جاودانگی و درگذشت قهرمان مجاهد خلق شکرالله ربیعی در آلبانی، پس از ۴۶سال همراهی و نبرد در صفوف مجاهدین و ارتش آزادیبخش ملی ایران با رژیم آخوندی.

قهرمان مجاهد خلق شکرالله ربیعی، فرزند دلاور مردم ماهشهر متولد ۱۳۳۷ پس از نبردی طولانی با بیماری، در روز ۸ خرداد به سوی یاران صدیق و شهیدش پرکشید.

شکرالله ربیعی فرزند دلاور مردم ماهشهر متولد ۱۳۳۷ در سال‌های ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۴ نزدیک به ۴سال و نیم در شکنجه‌گاههای ماهشهر و قزل‌حصار به‌سر برد و در برابر بازجویان و دژخیمان خمینی سرفرازانه ایستادگی کرد.

شکرالله در سال ۱۳۵۷ در جریان تظاهرات ضدسلطنتی با آرمانهای مجاهدین آشنا شد و در سال ۱۳۵۸ فعالیت‌های خود را در ارتباط با انجمن هواداران مجاهدین در بندر ماهشهر آغاز کرد.

شکرالله دلیر در روزهای قبل از قیام ۳۰خرداد ۱۳۶۰ حین برگزاری یک تظاهرات در ماهشهر به محاصرهٔ پاسداران در آمد و دستگیر شد.

در حین رویارویی با پاسداران و دستگیری او مردم به اعتراض پرداختند و شعارهای ضدحکومتی سر دادند.

شکرالله قهرمان بلافاصله پس از آزادی از زندان در سال۱۳۶۵ از طریق پاکستان خود را به‌اشرف رساند و لباس رزم و شرف ارتش آزادی پوشید.

او در اغلب عملیات ارتش آزادیبخش ملی ایران از جمله عملیات بمو، موسیان، عین‌خوش، آفتاب، چلچراغ، فروغ جاویدان و مروارید شرکت داشت و دلاورانه جنگید.

مجاهد صدیق شکرالله ربیعی در دوران ۱۴ساله جنگ و پایداری در اشرف و لیبرتی و در برابر بمبارانها و محاصره و حملات زمینی و موشکی و شکنجه روانی با ۳۲۰بلندگو با شجاعت و دلاوری ایستادگی کرد.

شکرالله در جریان حملهٔ وحشیانهٔ مزدوران نیروی تروریستی قدس تحت‌امر جلاد دژخیم قاسم سلیمانی در ۶ و ۷مرداد ۱۳۸۸ و ۱۹فروردین۱۳۹۰ در دفاع از اشرف جانانه شرکت کرد.

در سال ۱۳۸۹ شکرالله ربیعی یکی از ۳۸مجاهدی بود که حکم دستگیری آنها از سوی قضاییه تحت‌امر مالکی در عراق به دستور خامنه‌ای صادر شد. حکمی که حکومت دست‌نشانده عراق به‌خاطر ایستادگی و مقاومت مجاهدین در اشرف نخستین هرگز توان اجرای آن را پیدا نکرد.

مجاهد خلق قدرت ربیعی از شهیدان سرفراز عملیات فروغ جاویدان که قهرمان دلاور دیگری از ماهشهر است، برادر شکرالله بود.

دو تن دیگر از فرزندان پاکباز مردم ماهشهر، مجاهد شهید لطف‌الله اصلاحی که در تیر۱۳۶۰ در امیدیه به‌دست دژخیمان خمینی تیرباران شد و مجاهد خلق احمد توکل که در سال ۱۳۷۲ در یک مأموریت رزمی به‌شهادت رسید، خویشاوندان نزدیک شکرالله بودند.

خانم مریم رجوی، درگذشت و جاودانگی مجاهد پاکباز و قهرمان شکرالله ربیعی را به خواهر مجاهد معصومه ربیعی و همرزمان مجاهد شکرالله در اشرف۳ و به همشهریانش در ماهشهر تسلیت گفت.

خانم رجوی گفت: درود به شکرالله که به‌خاطر روحیه جنگاوریش در برابر دشمن و به‌خاطر مسئولیت‌پذیری و پرداختگری در میان یاران مجاهدش زبان‌زد بود. بی‌گمان خصائل انقلابی این گوهر بی‌بدیل و یار دلاور مسعود، در میان هم‌سنگرانش تکثیر می‌شود و آنها جای او را در نبرد صد برابر با دشمن ضدبشر پر خواهند کرد.

خانم رجوی افزود: مقاومت و جنگاوری این مجاهد قهرمان طی ۴۶سال، الهام‌بخش جوانان شورشگر میهن اسیر به‌ویژه در ماهشهر برای تهاجم حداکثر و برکندن ریشه استبداد دینی است.

ادامه مطلب

با یاد مجاهد شهید ماشاءالله درویش

 

محل تولد: ماهشهر

شغل: کشاورز

سن: ۳۲

تحصیلات: دیپلم

محل شهادت: کرمانشاه

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

سابقه مبارزاتی‌: ۱۰سال

زندانی سیاسی: ۴سال

«من ماشاءالله درویش در خانواده‌یی زحمتکش در یکی از روستاهای ماهشهر (امامزاده حمزه) به‌دنیا آمدم.

دوران کودکیم را مثل هر‌ روستایی دیگر در فضای بسته روستایی گذراندم، دوره متوسطه را به‌علت شرایط اجتماعی خاص سرگرم ورزش فوتبال بودم و بالاخره دیپلم گرفتم.

در بین اقوام وجهه خوب داشتم و مورد علاقه اقوام بودم، انقلاب ضدسلطنتی مرا زنده کـرد و از سربازی فرار کردم و زندگیم معنی و مفهوم پیدا کرد، فرار از سربازی و شرکت در تظاهرات مردمی تا پیروزی انقلاب.

در سال۵۸ هوادار مجاهدین شدم… در سال‌۶۰ در ارتباط با سازمان و به‌علت شرکت در تظاهرات ۲۵خرداد دستگیر شدم و مدت ۴‌سال و سه ماه را در زندان گذراندم.

در شهریورماه سال‌۶۴ از زندان آزاد شدم، دوران کوتاه بعد از آزادی را در تدارک وصل به سازمان مخصوصاً آمدن به منطقه گذراندم.

سرانجام به منطقه آمدم و تا حالا که توانسته‌ام در صفوف رزمندگان ارتش آزادیبخش به نبرد با دشمن خدا و خلق بپردازم…».

در آخرین نبرد، ماشاءالله قهرمان همراه با کاروان مجاهدین در عملیات بزرگ فروغ جاویدان شرکت کرد، در صحنه نبرد با مزدوران دشمن دلاورانه جنگید و خون پاکش را نثار راه آزادی ایران کرد.

ادامه مطلب

با یاد مجاهد شهید صدیقه عباس زاده

 

محل تولد: ماهشهر

سن: ۲۹

تحصیلات: لیسانس علوم سیاسی

محل شهادت: کرمانشاه

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

سابقه مبارزاتی: ۹سال

صدیقه عباس‌زاده (فرزانه) کمی قبل از انقلاب ضدسلطنتی به هند رفت و در سال۵۸ در ارتباط با انجمن دانشجویان مسلمان قرار گرفت.

پس از ۳۰خرداد۶۰ با احساس مسئولیت انقلابی خواستار شرکت در نبرد رودررو با دژخیمان خمینی شد. مرداد۶۳ به منطقه اعزام شد و پس از طی دوره آموزش نظامی در قسمتهای مختلف سازمان فعالیت کرد.

هنگام تشکیل تیپهای رزمی به سازماندهی تیپها منتقل شد، و در عملیات آفتاب و چلچراغ پا به میدان نبرد گذاشت.

آخرین رزم حماسی او در عملیات فروغ جاویدان بود که به‌گفته همرزمانش دلاورانه جنگید و جسارت انقلابی زن مجاهد خلق را در صحنه به دژخیمان خمینی نشان داد و شمار زیادی از آنان را به‌هلاکت رساند.

صدیقه قهرمان در اوج یکی از نبردهایش به‌شهادت رسید، و به‌سوی جاودانه‌فروغهای آزادی پر کشید. «…‌دلم می‌خواست شاهد بهار آزادی می‌بودم ولی نه، من در فردای انقلاب زمانی که پیرکفتار خون‌آشام به دست توانای نسل مجاهد و خلق قهرمان ایران به زمین کشیده می‌شود، در لبخندهای شادی خلق قهرمان رهاشده زنده‌ام، مرا آنجا می‌توان دید…

مسعود و مریم راهبران عقیدتیم از شما درس فدا، عشق ورزیدن، محبت، دوست داشتن، رها شدن را آموختم و حافظ آنها بودم.

من قطره‌یی از اقیانوس پرورانده‌های شما هستم، بله مریم، همان‌طور که گفتی شهادت برای ما تأثرانگیز و ماتم‌آور نیست بلکه برای ما حیاتی دوباره است. دوستتان دارم…». وصیت نامه ـ ۱۳مرداد ۶۴

ادامه مطلب