محمد قاسمی خمامی؛ ایستاده تا آخرین نفس

 

محل تولد: رشت

شغل: معلم

سن: ۲۸

تحصیلات: فوق دیپلم

محل شهادت: رشت

تاریخ شهادت: ۲۶-۵-۱۳۶۰

«روایتی از معلمی که جان خود را فدای آزادی کرد»

محمد قاسمی خمامی در شهر خمام از توابع استان گیلان دیده به جهان گشود. پس از پیروزی انقلاب ضدسلطنتی، وی فعالیت‌های خود را در ارتباط با سازمان مجاهدین خلق آغاز کرد و از بنیان‌گذاران اصلی انجمن جوانان خمام شد. با شکل‌گیری ستاد سازمان در رشت، مسئولیت‌های تشکیلاتی مهمی را در سطح منطقه بر عهده گرفت. او در ابتدا مسئول انجمن جوانان مسلمان خمام بود و پس از آن مسئولیت بخش‌های فرهنگی و امنیتی انجمن را عهده‌دار شد و به عضویت شورای انجمن نیز درآمد.

در اواخر مردادماه سال ۱۳۶۰، محمد در جریان یک قرار کاری در شهر رشت توسط یکی از عناصر نفوذی و دو تن از پاسداران مورد شناسایی قرار گرفت. او که متوجه تعقیب نیروهای سرکوبگر شده بود، هنگام تلاش برای خروج از صحنه، از ناحیه پا هدف شلیک گلوله قرار گرفت و مجروح و دستگیر شد. سپس پیکر نیمه‌جان و زخمی او را به بازداشتگاهی در منطقه پل عراق رشت منتقل کردند.

بر اساس گزارش‌های به جا مانده از هم‌بندی‌هایش، محمد با وجود جراحت شدید، به مدت یک هفته تحت سخت‌ترین بازجویی‌ها و شکنجه‌ها قرار گرفت تا تخلیه اطلاعاتی شود، اما او با مقاومت و استواری جانانه بر سر آرمان‌هایش ایستاد و هیچ اطلاعاتی به پاسداران نداد. سرانجام بازجویان که در برابر اراده استوار او ناکام مانده بودند، در حین بازجویی با شلیک مستقیم کلت به سرش، او را به شهادت رساندند.

از ویژگی‌های بارز محمد، تعهد، مسئولیت‌پذیری و تلاش بی‌وقفه او در کنار سه هم‌رزم دیگرش (مهدی دانیالی، اردشیر آباد خیر و هادی صمیمی شارمی) بود. این چهار مجاهد معلم و مبارز با صمیمیت و پیوندی یگانه، مسئولیت‌های خود را در انجمن خمام برای پیشبرد آرمان آزادی و خدمت به محرومان با موفقیت پیش می‌بردند. پیکر پاک این شهید راه آزادی در آرامگاه شهر خمام به خاک سپرده شده است.

ادامه مطلب

نگاهی به زندگی و رزم مجاهد شهید حمید دفاعی بوئینی

 

محل تولد: رشت

شغل: کارگر

سن: ۲۸

تحصیلات: دیپلم

محل شهادت: کرمانشاه

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

حمید دفاعی بوئینی در سال ۱۳۳۹ در میان خانواده‌ای متوسط در شهر باران، رشت، دیده به جهان گشود. او دوران کودکی و نوجوانی خود را در این شهر سپری کرد و تحصیلات ابتدایی و متوسطه را به پایان رساند. سال سوم دبیرستان، نقطه عطفی در زندگی او بود؛ جایی که با حضور در جلسات سیاسی، شعور انقلابی‌اش شکوفا شد و در صفوف مقدم قیام مردم علیه نظام شاهنشاهی قرار گرفت.

در گرماگرم مبارزات سال ۵۷، حمید با آرمان‌های سازمان مجاهدین خلق ایران آشنا شد. مطالعه سرگذشت پیشتازان و جزوات آرمانی سازمان، دریچه‌ای نو به روی او گشود و او گمشده‌اش را در مسیر انقلابی و توحیدی این سازمان یافت. با طلوع بهار ۵۸، فعالیت‌های تشکیلاتی خود را به طور رسمی آغاز کرد؛ از توزیع نشریه و برپایی نمایشگاه‌های افشاگرانه تا حفاظت از ستاد سازمان در رشت و ایستادگی در برابر چماقداران.

او مدتی مسئولیت انجمن‌های دانش‌آموزی رشت را بر عهده داشت و سپس در بخش تبلیغات به خدمت ادامه داد. پس از سرفصل ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ و آغاز مبارزه مسلحانه انقلابی، حمید زندگی مخفی را برگزید و در قامت فرمانده یک تیم عملیاتی، ضربات متعددی بر پیکره نهادهای سرکوبگر وارد آورد.

در سال ۱۳۶۱، تقدیر او را به شکنجه‌گاه اوین کشاند. حمید ۲.۵ ماه زیر سخت‌ترین شکنجه‌ها دوام آورد و سپس به زندان سپاه رشت منتقل شد. او با هوشیاری مثال‌زدنی و فریب دژخیمان، بدون آنکه کمترین اطلاعاتی به دشمن بدهد، پس از ۱.۵ ماه از چنگال آنان رها شد. اگرچه مدتی ارتباط او با سازمان قطع شد، اما شعله وصل در وجودش فروکش نکرد. او برای بازگشت به صفوف رزم، راهی سیستان و بلوچستان شد و با کار در آن منطقه، اشراف لازم را پیدا کرد و سرانجام در شهریور ۶۳، خود را به پاکستان رساند و مجدداً به آرمانش پیوست.

حمید بلافاصله درخواست اعزام به منطقه مرزی را داد. با تشکیل ارتش آزادی‌بخش ملی ایران، او لباس شرف رزمندگی را به تن کرد و در عملیات‌های متعددی از جمله عملیات آفتاب و چلچراغ با جسارت درخشید.

سرانجام در عملیات کبیر فروغ جاویدان، حمید که فرماندهی یک دسته از رزمندگان را بر عهده داشت، در روز سوم نبرد با تنی مجروح به اسارت دشمن درآمد. پاسداران که از کینه او لبریز بودند، پس از شکنجه‌های طاقت‌فرسا، او را به جوخه تیرباران سپردند. حمید دفاعی بوئینی، در اوج شجاعت، جان خود را در راه آزادی فدا کرد تا به عهد خود با خلق و آرمانش وفا کند. همرزمانش همواره زمزمه او را به یاد دارند که می‌گفت: «باید به دشمن فهماند پاسخ گلوله، گلوله است.»

ادامه مطلب

علی؛ راننده جاده‌های آزادی

 

محل تولد: احمد سرگوراب

شغل: راننده سواری

سن: ۲۰

تحصیلات: دیپلم هنرستان صنعتی رشت

محل شهادت: رشت

تاریخ شهادت: ۲۰-۱۰-۱۳۶۰

محل زندان: فومن و زندان رشت

علی منصوری احمدسرایی در سال ۱۳۴۰، در روستای احمدسرگوراب از توابع شفت چشم به جهان گشود؛ در میان مردمی زحمتکش که فقر، اما نه ایمان و غیرت، در زندگی‌شان جاری بود. او تحصیلات خود را تا دیپلم هنرستان صنعتی ادامه داد و از همان نوجوانی، بار مسئولیت را بر دوش کشید. روزهای تعطیل و تابستان‌ها برایش زمان استراحت نبود؛ کار می‌کرد تا سهمی در تأمین معیشت خانواده داشته باشد.

جرقه آگاهی، آغاز راهی بی‌بازگشت

در سال‌های دبیرستان، آشنایی با معلمی فداکار، مجاهد شهید محمود حجتی، مسیر زندگی علی را دگرگون کرد. این آشنایی، دروازه‌ای شد به‌سوی شناخت آرمان آزادی و پیوستن به راهی که پایانش، جز فدا و ایثار نبود. علی از همان روزها، قدم در مسیر مبارزه گذاشت و در تظاهرات علیه رژیم شاه حضوری فعال و پرشور داشت.

میلیشیایی خستگی‌ناپذیر در سنگر افشاگری

پس از انقلاب ضدسلطنتی، در سال ۱۳۵۸ فعالیت سازمانی خود را آغاز کرد. او به‌عنوان یک مجاهد خلق پرشور، در توزیع نشریات، کتاب‌ها و پیام‌های روشنگرانه، نقشی برجسته داشت. روستاهای فومنات و شهر رشت، شاهد تلاش‌های بی‌وقفه او بودند؛ رساندن صدای حقیقت به مردمی که زیر فشار ارتجاع حاکم، تشنه آگاهی بودند.

این مسیر البته بی‌هزینه نبود. علی بارها هدف حمله چماقداران خمینی و پاسداران سرکوبگر قرار گرفت. در یکی از این حملات، با چوب‌های میخ‌دار آن‌چنان بر سر و بدنش کوبیدند که مدتی در بستر درمان افتاد؛ اما این زخم‌ها نه‌تنها او را متوقف نکرد، بلکه اراده‌اش را صیقل داد.

از شهر تا جنگل؛ ادامه نبرد در دل خطر

پس از ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ و آغاز فاز نوین مبارزه، علی نیز به زندگی مخفی روی آورد. او به‌عنوان رابطی جسور میان شهر و جنگل، فعالیت‌هایش را ادامه داد. رژیم برای دستگیری‌اش جایزه تعیین کرده بود؛ اما او همچنان در میان مردم و همرزمانش، حضوری فعال داشت.

در میان یاران، علی به صفا، فداکاری، تواضع و روحیه ازخودگذشتگی شناخته می‌شد. شجاعتش زبانزد بود. یکی از صحنه‌های فراموش‌نشدنی زندگی‌اش، فرار از محاصره نیروهای سپاه در پل عراق رشت بود؛ جایی که زیر باران گلوله، با دوندگی زیگزاگ از مرگ گریخت و با کمک یک زن شجاع از مردم، از خطر نجات یافت. آن زن، بی‌هیچ تردیدی پناهش داد؛ تصویری از پیوند عمیق مجاهدین خلق با مردم.

دستگیری و ایستادگی در برابر شکنجه

در مهر ۱۳۶۰، هنگام حرکت به‌سوی جنگل، توسط یکی از مزدوران شناسایی و دستگیر شد. چهار ماه اسارت، برای علی صحنه‌ای از مقاومت بود. در سلول‌های انفرادی، زیر شدیدترین شکنجه‌ها، نه خم شد و نه سکوت کرد. تنها دو بار اجازه ملاقات کوتاه با مادرش را یافت؛ مادرش از قامت خمیده اما روح استوار فرزندش گفت.

شهادت؛ انتخاب آگاهانه یک مجاهد

سرانجام در ۲۰ دی ۱۳۶۰، این مجاهد خلق را به جوخه اعدام سپردند. اما حتی در واپسین لحظات، تسلیم نشد. به پاسدارانی که او را به انصراف از آرمان دعوت می‌کردند، با صراحت پاسخ داد:

«مرا از شهادت نترسانید؛ شهادت افتخار من است و برایش لحظه‌شماری می‌کنم.»

محبوب در دل مردم، بی‌نام در خدمت

پس از شهادتش، حقیقتی بزرگ آشکار شد. مردم محروم منطقه، دسته‌دسته به خانه‌اش آمدند؛ از کمک‌ها، مهربانی‌ها و حمایت‌های بی‌ادعای علی گفتند. خانواده‌اش تازه فهمیدند که او چگونه بی‌صدا، پناه مردم بوده است.

علی منصوری احمدسرایی، نه‌فقط یک مبارز، که تکیه‌گاهی برای رنج‌دیدگان بود؛ مجاهدی که زندگی‌اش را وقف آزادی و مردم کرد.

یادش گرامی، راهش پر رهرو

ادامه مطلب

مریم آزموده لکامی؛ مجاهدی که برای آزادی جان سپرد

 

محل تولد: رشت

سن: ۲۲

تحصیلات: دیپلم

محل شهادت: رشت

تاریخ شهادت: ۱-۷-۱۳۶۱

با گرامیداشت یاد مجاهد شهید، مریم (زهره) آزموده لکامی، فرزند دلیر مردم رشت که در سن ۲۲ سالگی، پس از مسیری پرفراز و نشیب در مبارزه، جان خود را فدای آرمان‌های والای انسانی کرد. مریم متولد ۱۳۳۹ بود و دوران تحصیل خود را در زادگاهش گذراند. او از همان روزهای پرالتهاب قیام سال ۱۳۵۷، حضوری فعال در صحنه داشت و حتی در جریان یکی از تظاهرات‌ها بر اثر شلیک نیروهای سرکوبگر شاه از ناحیه پا مجروح شد، اما این زخم‌ها هرگز او را از مسیر بازنداشت.

او که با شناخت عمیق از آرمان‌های سازمان مجاهدین خلق به صفوف هواداران پیوسته بود، در بخش دانش‌آموزی و سپس در محلات رشت، با جدیتی تمام به فعالیت پرداخت. مریم در دوران فعالیت علنی، از چهره‌های مقاوم در برابر هجمه‌های ارتجاع بود و در مقاطع حساس، از جمله فروش نشریه و ایستادگی در برابر چماقداران، شجاعتی مثال‌زدنی از خود نشان داد.

پس از وقایع خونین ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ و تغییر فضای سیاسی، مریم به مبارزه مخفی روی آورد و مسئولیت‌های دشواری را در شرایط سخت امنیتی شهر رشت به عهده گرفت. او که مدام میان شهرهای مختلف در تردد بود تا شعله مبارزه را روشن نگه دارد، سرانجام در اول مهرماه ۱۳۶۱، در جریان یک درگیری قهرمانانه با نیروهای پاسدار در خیابان‌های رشت، برای آزادی جان سپرد و به کاروان شهیدان پیوست.

مریم در وصیت‌نامه ماندگارش، آگاهانه از انتخاب خود سخن گفته و تاکید کرده است که با درک تضاد میان اسلام انقلابی و اندیشه‌های واپس‌گرا، سوگند یاد کرده تا برای رهایی خلق ستمدیده از چنگال استبداد و استثمار، تا آخرین قطره خون ایستادگی کند. او بر این باور بود که برای رسیدن به جامعه‌ای عاری از طبقات و استقرار عدالت، نباید از هیچ فداکاری‌ای دریغ کرد. گفتنی است که خواهران او، فخری و زهرا آزموده لکامی نیز از دیگر جاودانه‌نامانی هستند که در این مسیر جان خود را فدا کردند.

ادامه مطلب

رضا نیکنام؛ از گیلوایی تا ایستادگی در برابر حکم مرگ

 

محل تولد: رشت

سن: ۲۰

تحصیلات: متوسطه

محل شهادت: رشت

تاریخ شهادت: ۲۸-۳-۱۳۶۱

رضا نیکنام در سال ۱۳۴۲ در روستای گیلوایی، از توابع کوچصفهان در حوالی رشت چشم به جهان گشود. کودکی و نوجوانی‌اش در فضای روستا و خانواده‌ای معمولی گذشت؛ اما در سال‌های پرآشوب پس از انقلاب، راه زندگی‌اش به عرصه‌ی فعالیت سیاسی و سازمان‌یافته گره خورد. او در ابتدا در بخش دانش‌آموزی سازمان فعالیت می‌کرد و به تدریج به بخش محلات منتقل شد؛ جایی که مسئولیت تکثیر و انتشار نشریه را برعهده گرفت و کار فشرده‌ای در حوزه‌ی اطلاع‌رسانی و ارتباط‌گیری با مردم انجام داد.

در روزهایی که فضا پر از ردیف‌های پی‌درپی دستگیری و نفوذ عوامل رژیم بود، رضا همراه با سه تن از دوستانش هسته‌ای نظامی تشکیل داد و به زندگی مخفی روی آورد. فعالیت‌های مرتبط با تکثیر نشریه و پخش آن، او را در معرض خطر بیشتری قرار می‌داد؛ زیرا دستگاه‌های تکثیر و متن‌های منتشرشده برای دستگاه امنیتی رژیم موضوعی حساس بودند.

آذرماه همان سال، به‌واسطه‌ی خبری از سوی یکی از همسایگان که ظاهراً با عوامل حکومتی در ارتباط بود، چهار نفر از این هسته دستگیر شدند. در محل، یک دستگاه تکثیر نشریه و یک سلاح کشف شد. بنابر گزارش‌ها، رضا مسئولیت همهٔ وسایل را پذیرفت؛ مسئولیتی که در نهایت به محکومیت مرگ او انجامید. قاضی پرونده که در متونِ محلی با نام «حیدری» از او یاد شده، رضا را به اعدام محکوم کرد و سه نفر دیگر را به حبس‌های طولانی‌مدت.

پس از صدور حکم و اجرای حکم، در خرداد ۱۳۶۱، رضا در رشت به جوخهٔ اعدام سپرده شد. روند دفن پیکر او خود بازتابِ سختی و تنش میان خانواده و دستگاه‌های حکومتی بود: مأموران ابتدا مانع از خاک‌سپاری در گورستان عمومی کوچصفهان شدند. پدر و مادر، در شرایطی تلخ و تحت فشار، پیکر فرزند را به خانه آورده و در حیاط منزل خود دفن کردند — دفنی که به‌واسطهٔ حضور و همراهی و همدردی گستردهٔ مردم محل، به محفل سوگ و تحملِ جمعی تبدیل شد. گزارش‌ها حکایت دارند که تلاش مأموران برای بیرون آوردن جسد و انتقال آن به رشت با مقاومت مادر و همسران خانواده و با مداخلهٔ مردم روبه‌رو شد و نهایتاً مأموران عقب‌نشینی کردند.

اثر این رویداد بر جامعهٔ محلی عمیق بود. حضور گستردهٔ مردم در منزل خانوادهٔ شهید و مراسم‌های سالیانهٔ بزرگداشت در خانهٔ او نشان‌دهندهٔ اندازهٔ تأثیرگذاری این رویداد بر ساکنان روستاها و شهرهای اطراف است. روایت‌هایی نیز وجود دارد که نشان می‌دهد عاملِ لو دادن و دستگیری — که همسایهٔ خانواده بوده — هنگامی که با انزجار و نفرت مردم روبه‌رو شد، بعدها دچار بیماریِ لاعلاجی شد و در نهایت درگذشت؛ روایتی که بازتابِ خشم و فشار عینیِ جامعه بر عاملان لو دادن را نشان می‌دهد و در حافظهٔ محلی ثبت شده است.

یکی از جنبه‌های قابل توجه پروندهٔ رضا، وصیت‌نامه و نوشته‌هایی است که از او در مکان‌های بازداشت و سلول‌های انفرادی به‌جا مانده است. متنی که به‌عنوان وصیت منتشر شده، تصویری از نگاه و تحلیل او نسبت به مبارزه و تاریخِ آن ارائه می‌دهد؛ نوشتاری که در آن از زندگی همراه با خلق، از مرگ در راه آرمان و از امید به آینده سخن رفته است. در بخش‌هایی از این نوشته‌ها جملاتی دیده می‌شود که نشان‌دهندهٔ عزم و آگاهیِ سیاسی اوست — از جمله عباراتی که بر استمرار مبارزه و اثر خون‌های ریخته‌شده به‌عنوان نیرویی تشدیدکننده برای ادامهٔ مقاومت تأکید می‌کند. این دست‌نوشته‌ها، هرچند بارِ ایدئولوژیک دارند، امروز بیش از هر چیز به‌عنوان سندی تاریخی از روحیه و نگاه یک نسل ثبت و ضبط شده‌اند.

شاهدان و همرزمانی که پس از مدتی در بازخوانی خاطراتِ زندان سخن گفته‌اند، از نوشته‌هایی یاد می‌کنند که زندانیان بر دیوار سلول‌ها می‌نوشتند؛ شعارها و وصیت‌هایی که همگی سندی از فضا و نسبتِ مردم و زندانیان و دستگاه‌های سرکوب است. روایت‌ها حاکی از آن است که نوشتهٔ رضا روی دیوار سلول، پاسداران را به هراس انداخت و تلاش‌هایی جهت محو آن انجام شد؛ اما این نوشته‌ها، چه در قالب دیوارنگاره و چه در قالب نسخه‌های به‌جا مانده، امروز جزئی از حافظهٔ گروهی آن زمان شده‌اند.

پس از شهادت رضا، خانواده‌اش با مشقت و هزینهٔ سنگین روبه‌رو شد؛ فشارها، اخاذی‌ها، و مراقبتِ امنیتی برای خانواده تا مدتی ادامه یافت. از سوی دیگر، هر سال مراسمی باشکوه در محل دفن او در حیاط خانه برگزار می‌شود که هزاران نفر از روستاها و مناطق اطراف در آن شرکت می‌کنند؛ آیینی که نه تنها یاد و خاطرهٔ یک فرد را که حس جمعی از داغ و همدردیِ اجتماعی را زنده نگه می‌دارد.

پروندهٔ رضا نیکنام، مانند بسیاری از پرونده‌های هم‌دوره‌اش، ترکیبی است از اقدام فردی، پاسخ قاطعِ دستگاهِ امنیتی، و واکنش جمعیِ جامعه‌ای که شاهد تنگ‌دستی، فرار در سایه و درگیری‌های ایدئولوژیک بود. فارغ از هر گونه برچسب سیاسی یا ایدئولوژیک، ثبتِ این رویدادها و روایت‌ها کمک می‌کند تا آنچه بر انسان‌ها گذشته، به‌صورت مستند و انسانی حفظ شود — برای آیندگان که قضاوت کنند، بیاموزند یا سوگواری کنند.

وصیت نامه شهید

بنام خدا و بنام خلق قهرمان ایران 

هیچ شبی باقی نماده و عاقبت هر سیاسی به روشنایی میگراید .

زندگی موقعی شیرین است که انسان با خلقش زندگی کند و در غم و شادی او شریک باشد و بخاطر خلقش بمیرد ، آن مرک ، مرگ نیست .

من بعنوان یک مجاهد خلق میدانم دیر یا زود میمیرم پس چرا بخاطر رهایی خلقم نمیرم . مرتجعین بدانند خلق بپا خیزد ناله هایش را فریاد و اشک هایش را گلوله میکند و نثار آنها میسازد .

 نوای بینوایان را فشنگ تفنگم میکنم و مانند سرب خروشان قلب دشمن را نظاره میکنم که وقت سحر است وباید فریاد زد مردم بیدار شوید خورشید سیاهی ها را میدرد چشمان تان را باز کنید ستیز شب و روز را ببینید . بخاطر دیدن صحنه ی جنگ تاریکی و روشنی سحر، بپاخیزیم  .

باید بسراغ دشمن رفت میروم تا حکم الهی را در باره اش  اجرا کنم . نه به مانند مرتجعین بیگانگان را شلاق بزنیم . بلکه با دشمنی میجنگم ، میکشم یا کشته میشوم تا ریشه کن کنم استثمار را .....

مبارزه کار مجاهدین است میکشم تا بمیرند ، کشته میشوم تا بمیرید .... یا بقول خواهرم صنم قریشی میمیریم تا زندگی آغاز کنیم  .

تاریخ دادگاه بی طرفی ست که خلقها قاضیان عادل دادگاهند در مورد این نسل ، نخستین نسل بپاخاسته ما هم به قضاوت مینشینند ظالم را مجازات و مظلوم را پاداش میدهند .

درود بر سازمان مجاهدین خلق 

پیش به سوی جامعه بی طبقه توحیدی 

برقرار باد پرچم سرخ فام مجاهدین برفراز قله توحید 

ساعت ۱و چهل وچهار دقیقه شب بعد نوشتن شعاری بر روی دیوار وصیتنامه خودم را نوشتم 

"با کشتن ما کاری از پیش نخواهید برد بلکه هر قطره از خونمان بیشتر ریخته شود گودی دریای غرقاب دشمن بیشتر میگردد" ....

ادامه مطلب

یاسر، فریادی که با دار خاموش نشد؛ حماسه مجاهدی از رشت تا چوبه دار

 

محل تولد: رشت

سن: ۲۲

تحصیلات: فوق دیپلم

محل شهادت: رشت

تاریخ شهادت: ۵-۵-۱۳۶۲

یاسر دادرس کلده‌ای در سال ۱۳۴۰ در خانواده‌ای محروم در شهر رشت به دنیا آمد. از همان کودکی طعم تلخ فقر را چشید. تحصیلات ابتدایی و متوسطه‌اش را در رشت گذراند و تا سطح فوق‌دیپلم امداد پزشکی پیش رفت. در دوران دبیرستان، همزمان با اوج‌گیری انقلاب ۵۷، با سازمان مجاهدین خلق آشنا شد و جذب آرمان‌های آزادی‌خواهانه آن شد.

یاسر یکی از فعال‌ترین چهره‌ها در تظاهرات مردمی علیه شاه و سپس علیه ارتجاع حاکم پس از انقلاب بود. در میتینگ‌ها، دکه‌های خیابانی، تبلیغات انتخاباتی سازمان، و حتی در حضور پرشور مردم در ورزشگاه رشت هنگام سخنرانی مسعود رجوی، نقش مهمی ایفا کرد.

در فاز سیاسی یک‌بار در نقره‌دشت رشت هنگام پخش نشریه مجاهد توسط گشت رژیم دستگیر شد اما با جسارت یکی از پاسداران را خلع سلاح کرد و فرار کرد.

پس از خرداد ۶۰ و آغاز فاز نظامی، یاسر به زندگی مخفی روی آورد. او سرتیم یک واحد عملیاتی شد و دست‌کم سه عملیات موفق علیه مزدوران رژیم از جمله اعدام انقلابی آخوند جنایتکار "حبیب‌زاده" را رهبری کرد.

یاسر و چند تن از همرزمانش در سال ۶۰ دستگیر و به زندان رشت منتقل شدند. زیر شکنجه، دست چپش شکست و رگ‌هایش قطع شد، تا جایی که دیگر قادر به استفاده از آن دست نبود. بارها بیهوش شد، یک‌بار حتی با چاقو صورتش را پاره کردند.

با وجود شکنجه‌های وحشیانه، یاسر هرگز لب به افشا نگشود. مقاومتش، الهام‌بخش دیگر زندانیان بود. تا جایی که یکی از زندانبانان از شدت تأثیرپذیری، شبانه در را باز گذاشت و امکان فرار او و چهار تن دیگر را فراهم کرد.

او پس از فرار به تهران رفت، در یک شرکت مشغول به کار شد و با نام مستعار محمد، تلاش کرد دوباره به سازمان وصل شود. در این دوران سخت و تنهایی، همچنان پیگیر آرمانش ماند و برای سازمان کمک مالی جمع‌آوری می‌کرد.

سرانجام، پس از لو رفتن هویتش توسط یک خائن، پاسداران به شرکت یورش آوردند. او تلاش کرد فرار کند اما دستگیر شد. ابتدا به اوین و سپس به زندان رشت منتقل شد.

در روز پنجم مرداد ۱۳۶۲، یاسر را در ملأعام در رشت به دار آویختند. پیش از اعدام، در حالی‌که آثار شکنجه مجال راه رفتن به او نمی‌داد، پشت میکروفن رفت و مسئولیت عملیات‌های انقلابی‌اش را پذیرفت. در لحظه آخر با صدای بلند فریاد زد:

«مرگ بر خمینی!»

مزدوران وحشت‌زده شعار «مرگ بر منافق» سر دادند تا صدایش را خفه کنند. سه بار پیکرش را بالا بردند و پایین آوردند. اما صدای او، زنده ماند. مردم گریستند، فریاد زدند، و هواداران سازمان عهد بستند:

"انتقامش را خواهیم گرفت."

با ما در کانال تلگرام پیشتازان راه آزادی ایران همراه باشید

https://t.me/shahidanAzadai96

ادامه مطلب

زهره قربانپور؛ شعله‌ای که در تاریکی زندان برافروخت و هرگز خاموش نشد

 

محل تولد: رشت

سن: ۲۱

تحصیلات: دیپلم

محل شهادت: رشت

تاریخ شهادت: ۱۰-۱۲-۱۳۶۱

با یاد و نام مجاهد شهید زهره قربانپور، بانوی دلاوری که با ایستادگی‌اش در برابر استبداد مذهبی، به نمادی جاودانه از ایمان، فداکاری و مقاومت بدل شد.

زهره متولد ۱۳۳۷ در شهر رشت بود؛ دختری باهوش و پرتلاش که در دبیرستان شاهدخت، در رشته ریاضی‌فیزیک خوش درخشید و شاگرد اول شد. اما افق نگاه او فراتر از مدرک و موفقیت فردی بود. پس از پیروزی انقلاب ضدسلطنتی، زهره راه رهایی خلق را در صفوف سازمان مجاهدین خلق ایران یافت؛ جایی‌که آرمان آزادی و عدالت را در آن زیست و زیباترین سال‌های جوانی‌اش را وقف آن کرد.

زهره، که مسئول کمک‌رسانی به خانواده‌های شهدا بود، در اول مهر ۱۳۶۱ توسط پاسداران رژیم خمینی دستگیر شد. شش ماه شکنجه، سلول، شلاق و بی‌رحمی نتوانستند روح بزرگ او را بشکنند. پاهایش آن‌چنان زیر ضربه شلاق متلاشی شده بود که دیگر توان ایستادن نداشت، اما ایمانش ایستاده بود، مقاوم و شکست‌ناپذیر.

در همان ایام، او با مجاهد شهید پروانه الوندپور هم‌سلول بود؛ دو شیرزن در قلب تاریکی که با هم روشنی خلق می‌کردند. زهره، زنی صریح، مسئول و باهوش بود؛ الگوی شجاعت و مسئولیت‌پذیری. برای او عضویت در سازمان، فقط یک تعلق سیاسی نبود، بلکه تعهدی عاشقانه به خلق و به آرمان آزادی بود.

و سرانجام، پس از شش ماه شکنجه و پایداری، در ۱۰ اسفند ۱۳۶۱، پاسداران جنایتکار که در برابر اراده آهنین او ناتوان مانده بودند، زهره را اعدام کردند. او رفت، اما ایستادگی‌اش ماندگار شد.

امروز، خون زهره قربانپور در رگ‌های نسل شورش و مقاومت جاری است؛ نسلی که به‌پاخاسته تا بر شانه‌های این شهیدان، رژیم شکنجه و اعدام را سرنگون کرده و آزادی و رهایی را برای مردم ستمدیده ایران به ارمغان آورد.

زهره، نام تو بر پرچم سرخ مقاومت، با درخشش جاودان حک شده است. تو شعله‌ای هستی که ظلمت را شکست، و صدای تو، در فریاد همه زنانی که در برابر ظلم ایستاده‌اند، طنین‌انداز است.

درود بر زهره!

درود بر تمامی شیرزنانی که در راه آزادی جان فدا کردند!

با ما در کانال تلگرام پیشتازان راه آزادی ایران همراه باشید

https://t.me/shahidanAzadai96

ادامه مطلب

محمد غمزه سقالکساری؛ سربازی که از اجبار دشمن تا انتخاب آزادی جنگید!

 

محل تولد: رشت

شغل: کشاورز

سن: ۲۲

تحصیلات: متوسطه

محل شهادت: کرمانشاه

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

محمد غمزه سقالکساری، فرزند دلیر رشت، در مسیر عشق به آزادی و رهایی خلقش، جان خود را در ۲۲ سالگی فدا کرد. او که در خانواده‌ای کشاورز رشد کرده بود، از همان نوجوانی به دنبال عدالت بود و به هواداری از مجاهدین پرداخت. او نه‌تنها به صدای رادیو مجاهد گوش می‌داد، بلکه امکانات و کمک‌های مختلفی نیز در اختیار مجاهدین قرار می‌داد. محمد، بسیاری از مجاهدین شهید و اسیر را از نزدیک می‌شناخت و قلبش برای ادامه راه آنان می‌تپید.

در سال ۱۳۶۵، رژیم خمینی او را به اجبار به جبهه‌های جنگ اعزام کرد؛ اما دو سال بعد، سرنوشت او را در مسیری دیگر قرار داد. در ۲۹ خرداد ۱۳۶۷، هنگامی که عملیات چلچراغ به فرمان ارتش آزادی‌بخش ملی ایران آغاز شد، محمد به‌جای جنگیدن برای دیکتاتوری، تصمیم گرفت مسیر واقعی آزادی را انتخاب کند. وقتی با رزمندگان آزادی روبه‌رو شد، بی‌درنگ تسلیم آنان شد و با تمام وجود تقاضای پیوستن به ارتش آزادی‌بخش را نمود.

پس از چند روز حضور در قرارگاه ارتش آزادی‌بخش، خبر آغاز عملیات فروغ جاویدان منتشر شد. محمد که دیگر به آرمان واقعی خود دست یافته بود، با اشتیاق فراوان درخواست شرکت در این عملیات را داد. او با کاروان فروغ همراه شد و با سلاح در دست، به‌سوی میدان نبرد شتافت.

در جریان نبردهای سرنوشت‌ساز این عملیات، محمد غمزه سقالکساری، پس از مقاومتی شجاعانه و بی‌باکانه، سرانجام به شهادت رسید. او خون پاکش را فدیه‌ی آزادی مردم و میهنش کرد و به جاودانگان پیوست.

راهش پررهرو، یادش گرامی!

با ما در کانال تلگرام پیشتازان راه آزادی ایران همراه باشید

https://t.me/shahidanAzadai96

ادامه مطلب

مجاهد شهید محمد علی پورمسئله‌گو: جراح دلیری که جانش را برای آزادی فدای مردم کرد

 

محل تولد: رشت

شغل: جراح دامپزشک

سن: ۳۵

تحصیلات: دکترا

محل شهادت: تهران

تاریخ شهادت: ۱۶-۵-۱۳۶۰

محل زندان: زمان شاه در زندانهای رشت و قصر و اوین

زندانی زمان شاه: ۱۳۵۲ سه سال زندان اوین

نحوه شهادت: تیرباران

محمدعلی پورمسئله‌گو، جراح دامپزشک و مجاهدی فداکار از شهر رشت، در تاریخ ۱۶ مرداد ۱۳۶۰ در تهران به دست رژیم خمینی تیرباران شد. او در سال ۱۳۲۵ در یک خانواده متوسط در رشت به دنیا آمد و با تحصیلات عالی در رشته دامپزشکی، در پی خدمت به مردم و وطنش بود. اما علاقه او به مسائل سیاسی و آرمان‌های انقلاب، مسیر زندگی‌اش را تغییر داد.

از دوران دبیرستان، محمدعلی با مسائل سیاسی آشنا شد و با گسترش فعالیت‌های سازمان مجاهدین خلق ایران، به صفوف این سازمان پیوست. در سال ۱۳۵۵ به دلیل فعالیت‌های سیاسی‌اش دستگیر شد و به مدت دو سال در زندان‌های رشت، قصر و اوین تحت شکنجه‌های بی‌رحمانه رژیم شاه قرار گرفت. آزادی او در سال ۱۳۵۷ به معنای پایان رنج‌ها نبود؛ بلکه آغاز مبارزات جدی‌تر او برای تحقق آرمان‌های سازمان مجاهدین و مردم ایران بود.

محمدعلی علاوه بر فعالیت‌های سیاسی، ویژگی‌هایی چون فروتنی، تواضع و عشق به مردم و سازمانش داشت. او به عنوان کاندیدای مجاهدین در انتخابات مجلس شورای اسلامی از رشت حضور یافت و با سخنرانی‌های تاثیرگذار در روستاهای دوردست، برای مردم از اهمیت حضور و مشارکت در انقلاب سخن می‌گفت.

در سال ۱۳۶۰، به دلیل شدت سرکوب‌ها و دستگیری‌های گسترده رژیم خمینی، محمدعلی به زندگی مخفی روی آورد. اما در نهایت در خرداد ۱۳۶۰ شناسایی و دستگیر شد. او که پس از تحمل شکنجه‌های فراوان همچنان بر سر آرمان‌هایش استوار بود، در روز ۲۳ مرداد ۱۳۶۰ در مقابل جوخه تیرباران ایستاد و جان خود را فدای آرمان آزادی و استقلال ایران کرد.

شهادت محمدعلی پورمسئله‌گو، همچون درخشش ستاره‌ای در تاریخ مبارزات مردم ایران، یادآور فداکاری‌های بی‌پایان جوانان انقلابی است که برای آزادی و عدالت جان خود را نثار کردند.

با ما در کانال تلگرام پیشتازان راه آزادی ایران همراه باشید

https://t.me/shahidanAzadai96

ادامه مطلب

در یاد مجاهد شهید علیرضا داربویی: جوانی فداکار از دیاری پرشور

 

محل تولد: رشت

سن: ۲۴

تحصیلات: دانشجو مهندسی ساختمان

محل شهادت: تهران

تاریخ شهادت: ۵-۷-۱۳۶۰

علیرضا داربویی، مجاهدی ۲۴ساله از رشت، در پنجم مهرماه ۱۳۶۰ در تهران به دست پاسداران جنایتکار رژیم شاه به شهادت رسید. این دانشجوی مهندسی ساختمان، با قلبی سرشار از آرمان‌های آزادی و عدالت، تا پای جان ایستاد تا آزادی را برای نسل‌های آینده به ارمغان بیاورد. شهادت وی یادآور فداکاری‌های بی‌پایان جوانان انقلابی است که برای تحقق اهداف انسانی و ضد استبدادی در برابر ظلم و ستم جان خود را فدای می‌کنند.

با ما در کانال تلگرام پیشتازان راه آزادی ایران همراه باشید

https://t.me/shahidanAzadai96

ادامه مطلب

درخشش نام فریدون تقی‌نژاد؛ مجاهدی که در راه آزادی جان داد

 

محل تولد: رشت

شغل: -

سن: ۲۴

تحصیلات: متوسطه

محل شهادت: تهران

تاریخ شهادت: ۲۶-۱-۱۳۶۴

شهید فریدون تقی‌نژاد در سال ۱۳۴۰ در رشت به دنیا آمد. او که از دوران جوانی تحت تأثیر مبارزات آزادی‌خواهانه قرار گرفته بود، در ۲۴ سالگی به‌دست پاسداران رژیم شاهنشاهی در تاریخ ۲۶ فروردین ۱۳۶۴ در تهران به شهادت رسید.

این مجاهد شجاع که در دوران مبارزات خود در سازمان مجاهدین خلق ایران فعالیت داشت، در راه رسیدن به آزادی و عدالت جان خود را فدای آرمان‌های انسانی کرد. شهادت او نمادی از ایستادگی در برابر ظلم و استبداد است و مسیر مبارزاتی‌اش همیشه در یادها خواهد ماند.

با ما در کانال تلگرام پیشتازان راه آزادی ایران همراه باشید

https://t.me/shahidanAzadai96

ادامه مطلب

محمد پورمیرزایی؛ از دست‌فروشی تا پیوستن به ارتش آزادیبخش و جاودانگی در فروغ جاویدان

 

محل تولد: رشت

شغل: دست فروش

سن: ۲۳

تحصیلات: ابتدایی

محل شهادت: کرمانشاه

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

محمد پورمیرزایی، جوان ۲۳ساله‌ای از شهر رشت، زندگی دشوار اما پرافتخاری را در مسیر آزادی طی کرد. او که برای گذران زندگی از طریق دست‌فروشی امرار معاش می‌کرد، همواره شاهد ظلم و ستم مزدوران رژیم خمینی بود. سرانجام این مأموران سرکوب‌گر، بساط کوچک او را به‌هم زدند و محمد را خانه‌نشین کردند.

محمد که چاره‌ای جز رفتن به سربازی نداشت، با وجود همه دل‌زدگی‌ها و نبود انگیزه، در نهایت به جبهه اعزام شد. اما در جریان عملیات «دانی‌گز» در سردشت در روز ۴ اسفند ۱۳۶۵، فرصتی پیش آمد که زندگی‌اش را تغییر دهد. او با آگاهی از ماهیت جنایت‌بار رژیم خمینی، خود را تسلیم رزمندگان ارتش آزادیبخش کرد. پس از آن، با شوق و اراده‌ای خلل‌ناپذیر خواستار پیوستن به این ارتش شد.

در نامه‌ای خطاب به مسئولان ارتش آزادیبخش، محمد نوشته بود:

«از مسئولان محترم خواهشمندم… در رابطه با ارتش آزادیبخش که برادر مجاهدمان مسعود رجوی در مصاحبه‌شان فرمودند که تا آزادی کاملتان نمی‌توانیم شما را در این ارتش شرکت دهیم، توضیح دهید. از شما می‌خواهم که این مسأله را واضح‌تر برایم روشن کنید، و چرا نمی‌توانیم زودتر از آزادیمان تصمیم بگیریم و به ارتش آزادیبخش بپیوندیم».

محمد پورمیرزایی پس از پذیرش درخواستش و پیوستن به ارتش آزادیبخش، با اشتیاق در عملیات بزرگ «فروغ جاویدان» شرکت کرد. او در این عملیات، با دلاوری و ایثار در برابر مزدوران رژیم جنگید و در نهایت در اوج افتخار و شرف، به کهکشان جاودانه فروغ‌های آزادی پیوست.

محمد پورمیرزایی، نمادی از اراده و شجاعت جوانان ایران است که در برابر سرکوب و استبداد ایستادند و زندگی خود را فدای آرمان رهایی مردم ایران کردند. یاد او، همچون ستاره‌ای درخشان، همواره در تاریخ مبارزات آزادی‌خواهانه این سرزمین خواهد درخشید. 

با ما در کانال تلگرام پیشتازان راه آزادی ایران همراه باشید

https://t.me/shahidanAzadai96

ادامه مطلب

اسماعیل پورمحمدی؛ جوانی که آزادی را برگزید و جاودانه شد

 

محل تولد: رشت

شغل: -

سن: ۲۰

تحصیلات: ابتدایی

محل شهادت: کرمانشاه

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

اسماعیل پورمحمدی، فرزند دلیر مردم گیلان، در شهر رشت دیده به جهان گشود. او از همان جوانی با بی‌عدالتی و فضای سرکوب‌گرانه حاکم بر جامعه آشنا بود. اسماعیل دوبار از خدمت سربازی رژیم خمینی فرار کرد، اما برای بار سوم دستگیر و به جبهه جنگ اعزام شد.

او از همان روزهای نخست حضور در جنگ، هیچ انگیزه‌ای برای جنگیدن نداشت. در عملیات «چلچراغ»، اسماعیل با مشاهده رزم شجاعانه و متفاوت نیروهای ارتش آزادیبخش، تصمیم به تسلیم گرفت. پس از آگاهی از حقیقت جنایت‌ها و خیانت‌های خمینی، او به ماهیت واقعی رژیم پی برد و عامل اصلی بدبختی و رنج مردم ایران را شناخت.

اسماعیل، با روحیه‌ای سرشار از امید و عشق به آزادی، مسیری تازه برای خود انتخاب کرد و با تصمیمی قاطع، تقاضای پیوستن به ارتش آزادیبخش ملی ایران را ارائه داد. با پذیرش درخواستش، او با شوق فراوان به صفوف رزمندگان آزادی پیوست و به‌عنوان یک مبارز راه رهایی مردم، در تمرین‌ها و نبردها با جدیت حضور یافت.

در عملیات کبیر «فروغ جاویدان»، اسماعیل با سلاح عدالت و آزادی، علیه مزدوران رژیم جنگید. او با اراده‌ای استوار و قلبی مملو از عشق به میهن، در یکی از صحنه‌های نبرد شجاعانه به شهادت رسید. خون پاک این قهرمان جوان بر خاک ایران جاری شد و نمادی از ایمان و فداکاری برای آزادی مردم ستمدیده ایران شد.

یاد و راه اسماعیل پورمحمدی، مشعل فروزانی است که بر قلب و ذهن همه آزادی‌خواهان ایران تابیده و خواهد تابید. 

با ما در کانال تلگرام پیشتازان راه آزادی ایران همراه باشید

https://t.me/shahidanAzadai96

ادامه مطلب

مجاهد شهید جلیل پسندیده کرد محله، مکانیک دلیر و رزمنده‌ای در راه آزادی

 

محل تولد: رشت

شغل: مکانیک

سن: ۲۶

تحصیلات: دیپلم

محل شهادت: کرمانشاه

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

مجاهد شهید جلیل پسندیده کرد محله، متولد رشت و مکانیکی زحمتکش که با قلبی آکنده از عشق به آزادی و عدالت، از روزهای انقلاب ضدسلطنتی به صف مبارزین پیوست. وی که همواره در برابر ظلم و جنایات رژیم خمینی ایستادگی می‌کرد، به آرمان و مقاومت مجاهدین خلق ایران ایمان داشت و از آن‌ها به‌عنوان پرچم‌داران آزادی یاد می‌کرد.

در سال ۱۳۶۶، جلیل شجاع و خستگی‌ناپذیر راهی یکی از کشورهای همسایه شد و با شور و اراده‌ای وصف‌ناپذیر، درخواست پیوستن به ارتش آزادیبخش ملی ایران را مطرح کرد. او در نامه خود نوشت: «از شهادت و فدای جان نمی‌هراسم و از خداوند خواهانم که مرا در این مسیر یاری کند…»

مجاهد شهید جلیل پسندیده، در عملیات کبیر فروغ جاویدان با عزم و خشم مقدس علیه رژیم خمینی شرکت کرد. او حین انتقال مجروحان از تنگه چهارزبر با کمین مزدوران مواجه شد و پس از نبردی دلیرانه مجروح و به اسارت درآمد. جلیل قهرمان، پس از تحمل شکنجه‌های وحشیانه در زندان‌های خمینی، سرانجام به آرزوی دیرینه خود یعنی شهادت در راه آزادی نائل شد.

راهش پررهرو و یادش در تاریخ مقاومت ایران جاودانه باد.

با ما در کانال تلگرام پیشتازان راه آزادی ایران همراه باشید

https://t.me/shahidanAzadai96

ادامه مطلب

حجت قاسم‌زاده؛ ستاره‌ای فروزان در مسیر آزادی ایران

 

محل تولد: رشت

شغل: -

سن: ۲۷

تحصیلات: دیپلم

محل شهادت: پیرانشهر

تاریخ شهادت: ۱-۹-۱۳۶۶

زندگی و شهادت حجت قاسم‌زاده، مجاهد دلاوری که خون پاکش در پیرانشهر جاودانه شد

حجت قاسم‌زاده، متولد شهر رشت، در سال ۱۳۳۹ دیده به جهان گشود. او که در جوانی با آرمان‌های والای آزادی و عدالت آشنا شد، با ایمان و اراده‌ای راسخ قدم در مسیر مبارزه علیه رژیم دیکتاتوری خمینی گذاشت. حجت با تحصیلات دیپلم و در سن ۲۷سالگی، به مجاهدی خستگی‌ناپذیر تبدیل شد که زندگی‌اش را وقف آرمان آزادی و عدالت کرد.

این مجاهد شجاع سرانجام در تاریخ ۱ آذر ۱۳۶۶، در شهر پیرانشهر توسط نیروهای سرکوبگر رژیم خمینی به شهادت رسید. حجت قاسم‌زاده با ایثار جان خود، برگ زرین دیگری به دفتر مقاومت مردم ایران افزود و نامش به نمادی از شجاعت و ازخودگذشتگی در تاریخ مبارزات آزادی‌خواهانه تبدیل شد.

راهش پر رهرو و یادش گرامی باد

ادامه مطلب

مهناز یوسف‌زاده؛ اسطوره‌ای از ایستادگی و شجاعت در راه آزادی

 

محل تولد: رشت

شغل: -

سن: ۲۰

تحصیلات: دیپلم

محل شهادت: رشت

تاریخ شهادت: ۸-۹-۱۳۶۱

مهناز یوسف‌زاده در سال ۱۳۴۰ در شهر رشت و در خانواده‌ای نسبتاً مرفه به دنیا آمد. او دوران تحصیلات متوسطه خود را در همین شهر به پایان رساند و در جریان انقلاب ضدسلطنتی ۱۳۵۷ با آرمان‌های سازمان مجاهدین خلق ایران آشنا شد. مهناز پس از پیروزی انقلاب، به‌عنوان عضوی فعال در انجمن‌های دانش‌آموزی، با روحیه‌ای مبارز و مقاوم علیه رژیم خمینی فعالیت می‌کرد.

فعالیت‌های او و خواهرش موجب شد که سپاه چندین بار به خانه پدری‌اش یورش ببرد. پس از دستگیری خواهرش، مهناز به شهر انزلی منتقل شد و در آنجا مسئولیت سازماندهی خواهران میلیشیا را بر عهده گرفت. او که به‌عنوان یک میلیشیای انقلابی پرشور و مقاوم شناخته می‌شد، در برابر سختی‌ها هرگز ناامید و دلسرد نشد. زمانی که نیروهای انقلابی در انزلی ضربه خورده بودند، او با تمام توان به جمع‌آوری امکانات برای ادامه مبارزه می‌پرداخت و نقش کلیدی در پایداری و تداوم فعالیت‌ها ایفا می‌کرد.

شور و ایمان او غیرقابل وصف بود و همواره در سخنانش از مقاومت و ایستادگی همرزمانش یاد می‌کرد. در یکی از صحبت‌هایش گفته بود: «اگر جنایتکاری مثل "قتیل‌زاده"، که حاکم ضدشرع منطقه غرب گیلان بود، از من بپرسد اگر اسلحه به‌دستت بدهند چه می‌کنی؟ جواب می‌دهم: بده تا ببینی چه می‌کنم.»

مهناز در پاییز سال ۱۳۶۰، در جریان یکی از قرارها، توسط سپاه دستگیر و به زندان سپاه انزلی منتقل شد. در زندان، او تحت شکنجه‌های شدید قرار گرفت تا اطلاعاتی از همرزمانش ارائه دهد. اما با ایمان پولادین خود، سرسختانه در برابر شکنجه‌ها ایستادگی کرد و لب به سخن نگشود. بدن مجروح او همواره برای دیگر زندانیان، نمادی از شجاعت و مقاومت بود. حتی زمانی که او را با افراد خائن روبه‌رو کردند، توانست اراده خود را حفظ کند و دشمنانش را ناکام بگذارد.

سرانجام، رژیم خمینی که نتوانست او را وادار به همکاری کند، در آذرماه ۱۳۶۱ او را به جوخه اعدام سپرد. مهناز یوسف‌زاده، این قهرمان سرفراز، با افتخار جان خود را فدای آرمان آزادی کرد و نامش به‌عنوان یکی از نمادهای ایستادگی و مقاومت در تاریخ مبارزات انقلابی زنان ایران ماندگار شد.

خون پاک مهناز یوسف‌زاده امروز به بذر مقاومت و قیام تبدیل شده است؛ بذری که به مبارزه برای سرنگونی رژیم جنایتکار ارتجاعی قدرت و جان تازه‌ای بخشیده است.

خاطرات

خواستم خاطره کوتاهی از  مجاهد شهید مهناز یوسف زاده نقل کنم

بنده زمان کوتاهی در زندان انزلی بودم شهید مجاهد در انتهای راهروی بند مردان در سلول انفرادی زندانی بود بنده از فرصتی که برای رفتن به سرویس بهداشتی بود با کمک برادران استفاده کردم و چند لحظه ای با خواهر مجاهد دیدار کردم با کمال تعجب دیدم ایشان بسختی راه میرود چون هر دو پایش از زانو تا مچ پا بسته است و وقتی مرا دید پرسید شما را به زندان سپاه شهر چالوس نبردن که من جواب منفی دادم که خواهر مجاهد گفتند که در زندان سپاه چالوس بدترین شکنجه ها انجام میگیرد و من هم زیر شدیدترین شکنجه‌ها بودم و در آخر باید بگویم روحیه بالایی داشت و همیشه میخندید

یادش گرامی و راهش پررهرو باد

ادامه مطلب

زری نیک‌شناس؛ اسطوره‌ای از مقاومت و ایثار تا جاودانگی

محل تولد: رشت

شغل: -

سن: ۲۴

تحصیلات: متوسطه

محل شهادت: کرمانشاه

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

سابقه مبارزاتی: ۹سال

زری نیک‌شناس، دختر شجاعی که نامش با عشق به آزادی، ایمان به آرمان، و مبارزه برای خلق عجین شده است، در جوانی کوتاه اما پربارش به نمادی از ایستادگی در برابر ظلم بدل شد. او که در سال ۱۳۳۳ در شهر رشت دیده به جهان گشود، مسیری متفاوت از بسیاری دیگر را انتخاب کرد و تا آخرین لحظات زندگی، بر سر پیمانی که با خدا و مردمش بسته بود، استوار ایستاد.

از آشنایی تا مبارزه

پس از پیروزی انقلاب، زری با سازمان مجاهدین خلق ایران آشنا شد و به سرعت به عنوان یکی از میلیشیاهای پرشور این سازمان درخشید. فعالیت‌های او در سال ۱۳۵۸ از طریق انجمن دانش‌آموزان در شهر رشت آغاز شد. زری در رویداد تاریخی ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ حضور یافت و در ادامه به تیم‌های عملیاتی میلیشیای مجاهد خلق پیوست.

دوران اسارت و آزادی

در مردادماه همان سال، زری دستگیر شد و ۴ سال و نیم از بهترین سال‌های عمر خود را در زندان‌های رژیم سپری کرد. اما حتی زندان هم نتوانست شعله ایمان او را خاموش کند. او در بهمن‌ماه سال ۱۳۶۴ آزاد شد، اما همچنان در جست‌وجوی بازگشت به سازمان و ادامه مبارزه بود.

تولد دوباره در راه آزادی

زری نیک‌شناس در فروردین ۱۳۶۶ به منطقه اعزام شد و در یادداشتی نوشت:

«در حال حاضر پیش شما هستم، با این‌که مدت کمی است که در نزد شما هستم اما احساس می‌کنم سال‌هاست که وارد دنیای جدیدی شده‌ام.»

او با پیوستن به ارتش آزادیبخش و فراگیری آموزش‌های نظامی، در چندین عملیات حضور یافت و هر لحظه از زندگی‌اش را وقف آرمانی کرد که برایش از هر چیز دیگری مقدس‌تر بود.

آخرین برگ از زندگی پرافتخار زری

زری نیک‌شناس، این قهرمان جوان، در عملیات کبیر فروغ جاویدان، با تمام وجود در برابر دژخیم ایستاد و سرانجام در این عملیات، جان عزیزش را تقدیم آزادی کرد. پیکر پاکش در کربلا، در خاکپای سرور شهیدان حسین‌بن‌علی (ع)، به خاک سپرده شد.

صدای ایمان در وصیت‌نامه زری

زری نیک‌شناس در وصیت‌نامه خود که در تاریخ ۳۱ فروردین ۱۳۶۶ نگاشته شده، به زیبایی از عهد و پیمانی که با خدا و خلقش بسته بود سخن گفت:

«بنا بر عهد و پیمانی که با خدا و خلقم بستم و آن مسئولیت سنگینی که در مقابل چشم و در میان قلبم در مقابل خون شهیدان احساس می‌کنم، با خود تعهد کردم تا آخرین قطره خونم مصمم و پایدار در صفوف ارتش آزادیبخش و سازمان پرافتخار مجاهدین خلق ایران و در کنار دیگر همرزمانم علیه دشمن ضدبشر و دجال قرن یعنی خمینی بجنگم. آرزویم این است که در این راه در رکاب پیروان مسعود و مریم به شهادت برسم...»

زری نیک‌شناس، نامی است که برای همیشه در تاریخ مقاومت ایران، با ایثار و شجاعت گره خورده است. او نمادی از نسل جوانی است که آرزوهایشان را فدای آزادی و عدالت برای مردمشان کردند. یادش جاودان و راهش پر رهرو باد.

ادامه مطلب

با یاد مجاهد شهید اصغر نظرنیا

 

محل تولد: رشت

شغل: سرباز وظیفه

سن: ۲۲

تحصیلات: متوسطه

محل شهادت: کرمانشاه

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

اصغر نظرنیا از فرزندان مردم رشت  و هوادار سازمان مجاهدین خلق ایران بود، او به صدای مجاهد گوش می‌داد و اخبار آن‌را برای سایر همکاران و دوستانش بازگو می‌کرد.

هیچ تمایلی به جنگیدن در جبهه‌های خمینی نداشت، و  به این دلیل مرتب از رفتن به سربازی فرار می‌کرد.

اسفند۶۴ توسط کمیته دستگیر و تحویل ژاندارمری شد و از آن‌جا او را به پادگان و سپس به جبهه فرستادند.

او که مترصد فرصتی بود تا به مجاهدین بپیوندد، در روز ۲۹خرداد۶۷ در عملیات چلچراغ خود را تسلیم رزمندگان ارتش آزادیبخش کرد.

اصغر با مشاهده مناسبات انقلابی و انسانی مجاهدین بیش از پیش شیفته مجاهدین شد و برای جنگیدن با رژیم خمینی ضدبشر به ارتش آزادیبخش پیوست.

در عملیات فروغ جاویدان شرکت کرد، دلاورانه جنگید و با نثار خون پاکش در راه آزادی مردم ستمدیده ایران به کهکشان جاودانه‌فروغهای آزادی پیوست. 

ادامه مطلب

با یاد مجاهد شهید اسماعیل عالمی

 

محل تولد: رشت

شغل: -

سن: ۲۵

تحصیلات: دیپلم

محل شهادت: رشت

تاریخ شهادت: ۱۹-۵-۱۳۶۰

مجاهد شهید اسماعیل عالمی متولد شهر رشت، ۲۵ساله، توسط پاسداران جنایتکار در ۱۹مرداد ۱۳۶۰، در رشت به شهادت رسید. 

با ما در کانال تلگرام پیشتازان راه آزادی ایران همراه باشید

https://t.me/shahidanAzadai96

ادامه مطلب

با یاد مجاهد شهید بهروز موسی پور

 

محل تولد: رشت

شغل: پرسنل ارتش

سن: ۲۶

تحصیلات: متوسطه

محل شهادت: کرمانشاه

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

بهروز موسی‌پور پس از پیروزی انقلاب مجاهدین را می‌شناخت، از طریق دوستانش نشریه مجاهد و کتابهای سازمان به دستش می‌رسید و خود را هوادار سازمان می‌دانست.

بعد از شروع جنگ ضدمیهنی بر‌خلاف میلش به جبهه‌های جنگ اعزام شد و منتظر فرصتی برای پیوستن به مجاهدین بود.

در عملیات چلچراغ، وقتی مجاهدین و رزمندگان ارتش آزادیبخش را در برابر خود دید،  خود را تسلیم رزمندگان کرد.

او از‌جمله کسانی بود که مشتاقانه خواستار پیوستن به ارتش آزادیبخش بود،   قاطعانه بر موضع خود مبنی بر ماندن در کنار رزمندگان ارتش آزادیبخش تأکید داشت، و شرف پوشیدن لباس مقدس رزم‌آوران آزادی را بر هر چیز دیگر ترجیح داد.

در آستانه عملیات فروغ جاویدان تقاضا کرد در این عملیات شرکت کند، و با دیگر همرزمانش وارد این حماسه تاریخی شد. در صحنه عملیات با رشادت تمام جنگید و سرانجام قهرمانانه به‌شهادت رسید. 

ادامه مطلب