رحیم نصیریان؛ آرامش پیش از طوفان

 

محل تولد: اردبيل

شغل: دکوراتور

سن: ۳۰

تحصیلات: فوق دیپلم فنی و حرفه ای

محل شهادت: میانه

تاریخ شهادت: ۱۰-۱۲-۱۳۶۱

با یاد مجاهد شهید رحیم نصیریان، فرزند انقلابی اردبیل؛

مردی از متن مردم، با دستانی هنرمند و قلبی آتشین. در اردبیل به دنیا آمد، تحصیلات ابتدایی و دبیرستان را در همان شهر گذراند و سپس در ارومیه با اخذ فوق‌دیپلم فنی‌وحرفه‌ای، دانش را با عمل درآمیخت. نجاری، نقاشی، خطاطی و دکورسازی برای او فقط شغل نبود؛ راهی بود برای زیستن در میان مردم و لمس رنج‌ها و محرومیت‌هایشان.

روح جستجوگر و اهل مطالعه‌اش، او را به ریشه بی‌عدالتی‌ها رساند؛ دیکتاتوری پهلوی. از همین‌رو با آغاز قیام مردم در سال ۵۷، در صفوف تظاهرات ایستاد و سهم خود را از خیزش مردمی ادا کرد. پس از پیروزی انقلاب ضدسلطنتی، با شناختی روشن از راه و آرمان مردمی مجاهدین خلق، به‌عنوان هواداری پرشور به سازمان پیوست و در فعالیت‌های سیاسی، تبلیغی و افشاگرانه علیه نقض آزادی‌ها و چماقداران حکومتی حضوری فعال داشت.

در سال ۱۳۵۹ به‌عنوان دبیر در دبیرستان‌های اردبیل مشغول شد؛ معلمی محبوب که ویژگی‌های مردمی و انقلابی‌اش، او را به الگوی دانش‌آموزان بدل کرده بود. هم‌زمان، در ارتباط با بخش محلات سازمان در اردبیل، مسئولیت‌های تشکیلاتی را با دقت، تواضع و فداکاری پیش می‌برد. در میان همرزمانش به پرداختگری، مایه‌گذاری برای دیگران، عشق زلال به یاران، شادابی، فروتنی و تلاش بی‌وقفه شناخته می‌شد.

رحیم در تظاهرات بزرگ ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ علیه سیاست‌های سرکوبگرانه خمینی ضدبشر، حضوری فعال داشت. با آغاز مبارزه مسلحانه انقلابی و به‌دلیل شناخته‌شدنش در اردبیل، کار دبیرستان را رها کرد و شهر را ترک گفت؛ ابتدا ارومیه، سپس تبریز و بعد شهرهای مختلف آذربایجان از مرند تا میانه، میدان مسئولیت‌های او شد. در تابستان ۱۳۶۱ به بخش پشتیبانی رزمندگان مستقر در جنگل‌های گیلان و مازندران منتقل گردید؛ جایی که عشق به کار جمعی و آمادگی رزمی‌اش بیش از پیش شکوفا شد.

او متأهل و دارای فرزندی خردسال بود؛ اما در اوج شور و شعف انقلابی، از دلبستگی‌ها گذشت و بر عهد خود با خدا و خلق ایستاد. کوهنوردی را دوست داشت و هر فرصت را برای آموزش‌های نظامی غنیمت می‌شمرد. آرامش و قاطعیتش زبانزد بود؛ چنان‌که پس از شهادت سردار موسی خیابانی، با متانتی استوار گفت: «چه کسی گفته بود که موسی یا ما نباید شهید شویم؟ امروز شیپور نبرد زده شد؛ از فردا نبردمان را چند برابر می‌کنیم.»

سرانجام در پایگاه محل استقرارش در میانه، در اسفند ۱۳۶۱، آماج محاصره و تهاجم انبوه پاسداران جنایتکار خمینی قرار گرفت. رحیم نصیریان قهرمانانه ایستاد، با دشمن درگیر شد و پس از به هلاکت رساندن شمار زیادی از پاسداران، به شهادت رسید؛ وفادار به پیمانش با خدا و خلق، و جاودانه در تاریخ مقاومت.