از گنج‌تپه تا اوین؛ ایستاده تا شهادت

 

محل تولد: همدان

سن: ۲۸

تحصیلات: دانشجوی مهندسی معادن

محل شهادت: تهران

تاریخ شهادت: ۹-۱۰-۱۳۶۰

با یاد مجاهد شهید حسین کریمی بی‌ریا

حسین کریمی بی‌ریا، مجاهد خلقی از دل رنج و محرومیت بود؛ فرزندی برخاسته از خاک روستای گنج‌تپه همدان که زندگی‌اش از همان آغاز، با فقر، کار و مسئولیت گره خورد. او در سال ۱۳۳۴، در خانواده‌ای زحمتکش به‌دنیا آمد. در پنج‌سالگی پدرش را از دست داد و از آن پس، مادرش با کار سخت بافندگی، بار زندگی خانواده را به دوش کشید. حسین از کودکی معنای رنج را شناخت و خیلی زود آموخت که باید برای ایستادن، قوی شد.

تحصیلات ابتدایی را در روستا گذراند و دوران دبیرستان را در شهر همدان تا اخذ دیپلم ادامه داد. برای تأمین هزینه تحصیل و کمک به خانواده، تابستان‌ها به کار کارگری در روستا مشغول می‌شد. فقر برای حسین فقط یک وضعیت نبود؛ تجربه‌ای بود که او را به پرسش واداشت. در سال‌های دبیرستان، با مسائل سیاسی آشنا شد و دریافت که ریشه محرومیت‌ها و شکاف طبقاتی، در نظام وابسته و فاسد سلطنتی نهفته است.

پس از گرفتن دیپلم، به سربازی اجباری رفت و بعد از پایان آن، با اراده‌ای راسخ در کنکور سراسری شرکت کرد و در رشته مهندسی معادن دانشگاه تهران پذیرفته شد. ورود به دانشگاه، افق تازه‌ای پیش روی او گشود. در فضای مبارزات دانشجویی علیه نظام ستم‌شاهی، با نام و آرمان سازمان مجاهدین خلق ایران آشنا گردید؛ آشنایی‌ای که به انتخابی آگاهانه بدل شد. حسین در کنار دیگر دانشجویان مبارز، در قیام ضدسلطنتی مردم ایران در سال ۱۳۵۷، از جمله در آماده‌سازی پلاکاردها و تدارک راهپیمایی‌ها، حضوری فعال داشت.

پس از پیروزی انقلاب ضدسلطنتی، فعالیت خود را در انجمن مرکز دانشجویان مسلمان؛ هواداران سازمان ادامه داد و با پشتکار و تعهد، در پیشبرد مسئولیت‌ها نقش مؤثری ایفا کرد. اما با کودتای ضدفرهنگی خمینی و تعطیلی دانشگاه‌ها، این سنگرهای آزادی بسته شد. حسین میدان را ترک نکرد؛ فعالیتش را در ارتباط با بخش دانشجویی سازمان ادامه داد و در تمامی برنامه‌ها و تظاهرات‌های اعتراضی و افشاگرانه سازمان حضوری ثابت و مؤثر داشت. در میان همرزمانش به تواضع، اخلاق نیکو و روحیه جمعی شناخته می‌شد.

۳۰ خرداد ۱۳۶۰، روزی تعیین‌کننده بود. حسین در تظاهرات بزرگ و سراسری سازمان علیه انحصارطلبی و سرکوب آزادی‌ها توسط رژیم خمینی، حضوری چشمگیر داشت. از فردای آن روز و با آغاز مبارزه مسلحانه انقلابی، مانند دیگر مجاهدان خلق، به زندگی مخفی روی آورد و در پایگاه‌های سازمانی مستقر شد؛ مسئولیت‌پذیر، آرام و مصمم.

در پاییز ۱۳۶۰، توسط پاسداران رژیم شناسایی و دستگیر شد و به شکنجه‌گاه اوین منتقل گردید. از همان روز نخست، بازجویان برای گرفتن اطلاعات، او را زیر شدیدترین شکنجه‌های وحشیانه قرار دادند. اما حسین کریمی بی‌ریا، با ایمانی سترگ و اراده‌ای خلل‌ناپذیر، در برابر شکنجه ایستاد و از مواضع مجاهدی‌اش حتی یک گام عقب ننشست.

سرانجام این مجاهد سرموضع، در نهم دی‌ماه ۱۳۶۰، زیر شکنجه در زندان اوین به شهادت رسید و به خیل عظیم شهدای مجاهد خلق پیوست؛ جوانی ۲۸ ساله که زندگی‌اش را آگاهانه در مسیر آزادی مردم فدا کرد.

خانواده حسین نیز در این راه بهای سنگینی پرداختند؛ معصومه، خدیجه، حسین و مصطفی میرزایی، خاله‌ها و دایی‌های او، از شهدای قهرمان مجاهدین خلق ایران هستند. نام حسین کریمی بی‌ریا، نام نسلی است که از دل فقر برخاست، آگاه شد، ایستاد و با خون خود، راه آزادی را روشن کرد.