غلامرضا آهنگر محله معلمی که درس ایستادگی داد

 

محل تولد: بندر گز

شغل: معلم

سن: ۲۷

تحصیلات: دیپلم

محل شهادت: بابل

تاریخ شهادت: ۲۷-۵-۱۳۶۰

غلامرضا آهنگرمحله در سال ۱۳۳۳، در شهر بندرگز و در خانواده‌ای زحمتکش و کارمند چشم به جهان گشود. دوران کودکی و نوجوانی خود را در همان شهر سپری کرد و پس از پایان تحصیلات متوسطه، موفق به اخذ دیپلم شد. سپس به خدمت سربازی اعزام گردید و بعد از گذراندن دوره آموزشی، به‌عنوان سپاه دانش در روستاهای محروم به تدریس پرداخت. حضور در میان روستاییان محروم و لمس مستقیم درد فقر و بی‌عدالتی، ذهن و روح او را بیش از پیش متوجه ریشه‌های ستم و استثمار در جامعه ساخت.

از سال ۱۳۵۳، به‌واسطه برادر بزرگترش، مجاهد شهید علیرضا آهنگرمحله، با اندیشه‌های انقلابی و سیاسی آشنا شد. مطالعه زندگی‌نامه شهیدان سازمان مجاهدین خلق ایران و دفاعیات قهرمانانه آنان در بیدادگاه‌های رژیم شاه، مسیر زندگی غلامرضا را دگرگون کرد و او را با آرمان آزادی و رهایی مردم ایران پیوند داد.

در جریان قیام سراسری مردم ایران علیه دیکتاتوری سلطنتی در سال‌های ۱۳۵۶ و ۱۳۵۷، غلامرضا از چهره‌های فعال و تأثیرگذار در سازماندهی تظاهرات‌ها و راهپیمایی‌های ضدشاه در بندرگز بود و با شور انقلابی در کنار مردم به مبارزه برخاست.

پس از پیروزی انقلاب ضدسلطنتی، او که همچنان به حرفه معلمی در روستاها اشتغال داشت، در ارتباط با جنبش ملی مجاهدین در گرگان، نقش برجسته‌ای در تأسیس شورای انجمن جوانان مسلمان، هواداران سازمان مجاهدین خلق ایران در بندرگز ایفا کرد. غلامرضا و دیگر جوانان هوادار، با انگیزه‌ای سرشار، برای سامان دادن به امور مدارس، ادارات و کمک به مردم محروم وارد صحنه شدند. اما دیری نپایید که فشارها و سرکوب نیروهای حکومتی، آنان را از نهادهایی که با تلاش فراوان در آغاز انقلاب شکل گرفته بود، کنار زد.

پس از آن، غلامرضا بر اساس رهنمودهای سازمان، همراه با همرزمانش در قالب گروه‌های کوچک به روستاها می‌رفتند و به کشاورزان محروم در کاشت و برداشت محصولاتشان یاری می‌رساندند. آنان هم‌چنین با جمع‌آوری کمک‌های مردمی، برای خانواده‌های محروم و بی‌سرپناه خانه می‌ساختند و امکانات اولیه زندگی فراهم می‌کردند. این فعالیت‌های مردمی و فداکارانه، محبوبیت غلامرضا و دیگر هواداران مجاهدین خلق را در میان محرومان منطقه افزایش داد.

در اواسط سال ۱۳۵۸، هنگامی که پاسداران و چماقداران حکومتی به سردستگی بسیجی جنایتکاری به نام ضیایی به دفتر انجمن هواداران سازمان در بندرگز یورش بردند، غلامرضا همراه تعدادی از جوانان مجاهد برای دفاع از دفتر و مقاومت در برابر حمله مهاجمان برخاست. در جریان این یورش، او به همراه چند تن دیگر دستگیر و به زندان بندرگز منتقل شد. آنان حدود یک ماه در زندان تحت فشار و بازداشت بودند تا سرانجام با تحصن و پیگیری خانواده‌ها آزاد شدند.

غلامرضا بار دیگر در اواسط سال ۱۳۵۹، هنگام دفاع از نمایشگاه هواداران سازمان که هدف هجوم چماقداران ارتجاع قرار گرفته بود، دستگیر شد. او ابتدا به زندان بندرگز و سپس برای محاکمه به زندان بهشهر منتقل گردید. پس از دو هفته بازجویی و فشار، بدون آن‌که اراده و ایمانش تزلزل یابد، آزاد شد و به مبارزه ادامه داد.

در میان همرزمانش، غلامرضا به صداقت، روحیه فداکاری، مسئولیت‌پذیری و جدیت انقلابی شناخته می‌شد. او هر مسئولیتی را با تعهدی مثال‌زدنی به انجام می‌رساند و همواره در کنار مردم و همرزمانش حضوری فعال داشت.

پس از آزادی از زندان، به تشکیلات مجاهدین در گرگان منتقل شد و مسئولیت فعالیت در بخش محلات را برعهده گرفت. اما با آغاز سرکوب خونین پس از ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ و حمله رژیم خمینی به تظاهرات مسالمت‌آمیز سازمان مجاهدین خلق ایران، غلامرضا که در گرگان شناخته شده بود، برای ادامه مبارزه به تشکیلات بابل منتقل شد.

او در بابل به واحدهای عملیاتی سازماندهی شد و در چندین مأموریت انقلابی شرکت کرد و شجاعت و جسارت خود را به نمایش گذاشت.

در مرداد ۱۳۶۰، محل استقرار غلامرضا و چند تن از همرزمان مجاهدش توسط نیروهای سپاه پاسداران شناسایی شد و تحت یورش گسترده قرار گرفت. رزمندگان مجاهد خلق مستقر در این پایگاه، نزدیک به چهار ساعت در نبردی نابرابر، در برابر هجوم سنگین پاسداران مجهز به سلاح‌های سنگین ایستادگی کردند و مقاومتی حماسی از خود به‌جا گذاشتند. سرانجام این نبرد خونین با شهادت سه تن از رزمندگان مجاهد خلق و مجروح و اسیر شدن غلامرضا پایان یافت.

پاسداران جنایتکار، غلامرضا را در حالی‌که به‌شدت مجروح بود، ابتدا به بیمارستان منتقل کردند، اما سپس بدون کمترین رسیدگی انسانی، او را با همان وضعیت به زندان بابل بازگرداندند و در تاریخ ۲۷ مرداد ۱۳۶۰ به جوخه اعدام سپردند.

بدین‌سان، مجاهد خلق قهرمان غلامرضا آهنگرمحله، پس از سال‌ها مبارزه، فداکاری و ایستادگی در مسیر آزادی مردم ایران، با سربلندی و رشادت به شهادت رسید و نامش در کنار کاروان پرافتخار شهدای مجاهد خلق ایران جاودانه شد.

برادر بزرگتر او، مجاهد شهید علیرضا آهنگرمحله نیز چند ماه بعد، در آبان ۱۳۶۰، به‌دست دژخیمان خمینی به شهادت رسید تا خانواده آهنگرمحله، دو فرزند رشید خود را در راه آزادی ایران تقدیم مقاومت مردم ایران کند.