محل تولد: طبس
سن: ۲۷
تحصیلات: دانشجو
محل شهادت: تهران
تاریخ شهادت: ۱۰-۵-۱۳۶۱
زبیده (معصومه) جعفری ثانی، در سال ۱۳۳۴، در شهر طبس و در خانوادهای محروم چشم به جهان گشود. دوران تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در زادگاهش سپری کرد و پس از دریافت دیپلم، برای ادامه تحصیل وارد دانشگاه مشهد شد.
زبیده از سال ۱۳۵۳ در ارتباط با دانشجویان مبارز و هوادار سازمان مجاهدین خلق قرار گرفت و بهسرعت در فعالیتهای دانشجویی حضور فعال یافت. او در عرصههای مختلف مبارزاتی، از جمله برنامههای کوهنوردی و تهیه بولتنهای خبری در دانشگاه، مشارکت داشت و با شور و جدیت در مسیر مبارزه گام برمیداشت.
در سال ۱۳۵۴، پس از آزادی شماری از دانشجویان هوادار سازمان از زندان، در جریان ضربه اپورتونیستهای چپنما به سازمان قرار گرفت و با خط اصولی سازمان در رابطه با اپورتونیستها و جریان راست ارتجاعی همراه شد. پس از آن، در همکاری نزدیک و تنگاتنگ با برادران مجاهد از بندرسته، از جمله مجاهد شهید شکرالله مشکینفام، به فعالیتهای مبارزاتی خود ادامه داد.
با اوجگیری قیام مردم ایران علیه نظام سلطنتی در سالهای ۱۳۵۶ و ۱۳۵۷، زبیده از جمله فعالان و ترتیبدهندگان تظاهراتهای مردمی بود. او بهویژه در سازماندهی و راهاندازی تظاهرات زنان مشهد در ۱۹ دی ۱۳۵۶ علیه حاکمیت سلطنتی، نقشی مهم و مؤثر ایفا کرد.
در جریان همین فعالیتها، زبیده به همراه چند تن دیگر از خواهران هوادار در کمین پلیس شاه گرفتار شد، اما با هوشیاری و همکاری مردم توانستند از آن محاصره جان سالم به در ببرند و صحنه را ترک کنند. این تجربه نیز نتوانست خللی در عزم و اراده او ایجاد کند.
در تابستان ۱۳۵۷، زلزله ویرانگر طبس، ضربهای هولناک بر زندگی شخصی زبیده وارد کرد. او پدر، سه خواهر و یک برادرش را در این فاجعه از دست داد. با این حال، اندوه سنگین این مصیبت نیز نتوانست او را از مسئولیت انسانی و مبارزاتیاش بازدارد. زبیده دوشادوش دانشجویان مبارز و هوادار سازمان، برای کمکرسانی به مردم زلزلهزده طبس شتافت و در کنار آنان به یاری آسیبدیدگان پرداخت.
پس از پیروزی انقلاب، زبیده به تهران منتقل شد و فعالیتهای خود را در ستاد مرکزی سازمان، از جمله در بنیاد علوی، ادامه داد. او مدتی نیز در جنبش ملی معلمین مسئولیتهایی برعهده داشت و با همان روحیه مسئولیتپذیر و پرتلاش، در عرصههای مختلف به فعالیت پرداخت.
پس از سخنرانی معروف خمینی ملعون علیه سازمان در ۴ تیر ۱۳۵۹، زبیده به بخش کارگری سازمان منتقل شد. در این عرصه، ویژگیهای برجسته انسانی و تشکیلاتی او بیش از پیش آشکار گردید.
جدیت و پشتکار در انجام مسئولیتها، صمیمیت و فروتنی، صداقت و عشق عمیق به زنان کارگر، از خصوصیات برجسته زبیده بود؛ ویژگیهایی که او را در میان همرزمانش به چهرهای محبوب و مورد احترام تبدیل کرده بود.
زبیده در اواخر سال ۱۳۵۹ به بخش دیگری از سازمان منتقل شد و همچنان با تمام توان به انجام مسئولیتهایش ادامه داد.
پس از سر فصل تاریخی ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ و آغاز مبارزه مسلحانه انقلابی، زبیده نیز مانند دیگر مجاهدان، زندگی مخفی را برگزید و در پایگاههای مجاهدین به فعالیت و انجام وظایف مبارزاتی خود ادامه داد.
در دوران مبارزه مخفی و فاز نظامی، او در تمامی مأموریتهای محوله، با وجود خطرات فراوان، مسئولیتهایش را با شایستگی و دقت به پیش میبرد. زبیده در تخلیه چند پایگاه که در معرض تهدید قرار گرفته بودند، نقشی مستقیم و مؤثر داشت. شجاعت و جسارت او بهویژه در یکی از این عملیاتها برجسته بود؛ جایی که تقریباً بهتنهایی توانست یکی از پایگاهها را تخلیه کند.
این میزان از شهامت، مسئولیتپذیری و آمادگی برای رویارویی با خطر، از ویژگیهای کمنظیر این زن مجاهد خلق بود. او در شرایطی که هر لحظه امکان دستگیری یا شهادت وجود داشت، بدون هراس از خطر، وظایفش را به انجام میرساند.
زبیده در اردیبهشت ۱۳۶۰ به بخش روابط سازمان منتقل شد و در این مسئولیت نیز با همان روحیه انقلابی و جدیت همیشگی به فعالیت ادامه داد.
سرانجام، روز ۱۰ مرداد ۱۳۶۱، در جریان ضربه رژیم خمینی به بخش روابط سازمان، این شیرزن مجاهد خلق در یکی از پایگاههای مجاهدین در محله شهر زیبای تهران، در محاصره و تهاجم گله پاسداران جنایتکار قرار گرفت.
در یک نبرد نابرابر با نیروهای سرکوبگر رژیم، زبیده تا آخرین لحظه ایستادگی کرد و پس از مقاومتی قهرمانانه به شهادت رسید.
بدینترتیب، زبیده جعفری ثانی، در ۲۷سالگی، پس از سالها مبارزه و مسئولیتپذیری، از دانشگاه و سنگر فعالیتهای دانشجویی تا میدان مبارزه مخفی و رویارویی مستقیم با نیروهای سرکوبگر، جان خود را در راه آرمان آزادی مردم ایران فدا کرد.
زندگی زبیده، روایت زنی است که مصیبتهای سنگین شخصی، از دست دادن عزیزان، تهدید و سرکوب و خطر مرگ، هیچکدام نتوانست او را از پیمانش با مردم و آرمان آزادی بازدارد.
او از طبس محروم برخاست، در دانشگاه مشهد بالید، در قیام مردم ایران نقشآفرینی کرد و سرانجام در تهران، با مقاومتی قهرمانانه، خون سرخش را نثار آزادی میهن کرد.
مجاهد شهید زبیده (معصومه) جعفری ثانی، نماد شجاعت، صداقت، فروتنی و پایداری زن مجاهد خلق؛ نامش در دفتر پرافتخار شهدای مجاهد خلق و در تاریخ مبارزه برای آزادی ایران جاودانه است.

0 comments:
ارسال یک نظر