دکتر احمد؛ پزشکِ مجاهد

 

محل تولد: کاشان - آران

شغل: اولین استاندار مازندران، پزشک و مسئول امداد پزشکی

سن: ۳۶

تحصیلات: دکترا

محل شهادت: تهران

تاریخ شهادت: ۱۳۵۹

زندانی زمان شاه: ۱۳۵۰ / ۷سال

نحوه شهادت: تصادف حین ماموریت

مجاهد شهید دکتر احمد طباطبایی، با نام مبارزاتی احمد حسین بختیاری، در سال ۱۳۲۲ در آرانِ کاشان، در خانواده‌ای متوسط و رنج‌دیده به دنیا آمد. از همان سال‌های نوجوانی، درد مردم و رنج محرومان در جانش ریشه دواند و او را به مسیری کشاند که پایانش شهادت در راه آزادی بود.

فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی‌اش از اواخر دبیرستان در دبیرستان مروی تهران آغاز شد و سپس با ورود به دانشکده پزشکی، آگاهی و مبارزه‌اش عمق بیشتری یافت. در سال‌های دانشگاه، دو بار به‌دلیل فعالیت‌های دانشجویی توسط شهربانی شاه دستگیر و بازجویی شد، اما این فشارها نه‌تنها او را متوقف نکرد بلکه عزمش را راسخ‌تر ساخت. در همین دوران، در جلسات درس پدر طالقانی با بنیانگذاران سازمان مجاهدین خلق ایران و مجاهدان کبیر رضا رضایی و علی باکری آشنا شد و نگاهش به مبارزه، سازمان‌یافته و توحیدی گردید.

پس از تأسیس سازمان مجاهدین، دکتر احمد در اواخر دهه ۴۰ در کنار مجاهدان برجسته‌ای چون احمد رضایی و مصطفی جوان‌خوشدل، در گروه ویژه بازار فعالیت می‌کرد. او که ریشهٔ فقر و محرومیت را در دیکتاتوری شاه می‌دید، پزشکی را نه وسیلهٔ رفاه شخصی، بلکه ابزاری برای خدمت به خلق و آگاهی‌بخشی می‌دانست. در سال ۱۳۴۸، هنگامی که به‌عنوان افسر وظیفهٔ بهداشت در روستاهای تارون خدمت می‌کرد، علاوه بر درمان مردم، برای آنان درمانگاه ساخت و به ملجأ دردهایشان بدل شد.

پس از پایان سربازی، مدتی در بخش رادیولوژی بیمارستان هزار تخت‌خوابی تهران و سپس در شیر و خورشید کهک قم به طبابت پرداخت. محبوبیت و منش انسانی‌اش، او را به چهره‌ای مورد اعتماد مردم بدل کرده بود. اما این مسیر خدمت، با یورش وحشیانه ساواک قطع شد. در اول شهریور ۱۳۵۰، همزمان با حمله سراسری ساواک به پایگاه‌های مجاهدین، دکتر احمد به همراه مجاهد کبیر شهید رضا رضایی در پایگاه گلشن تهران دستگیر و روانه شکنجه‌گاه‌های ساواک شد.

ماه‌ها زیر شکنجه‌های وحشیانه قرار گرفت؛ کابل بر کف پا، تا جایی که گوشت به استخوان رسید. با این‌همه، سرافراز و وفادار ایستاد و در بی‌دادگاه ساواک به ۱۵ سال زندان محکوم شد و به زندان‌های قزل‌حصار و قصر منتقل گردید. دکتر احمد حتی در زندان نیز پزشک مجاهد باقی ماند و با روحیه‌ای سرشار، به مداوای زندانیانی پرداخت که آثار شکنجه‌های ساواک بر تن داشتند.

در سال ۱۳۵۷، همزمان با قیام خلق قهرمان ایران، از زندان آزاد شد و بی‌درنگ به کاشان بازگشت. در سازماندهی قیام نقش مؤثری ایفا کرد و همراه جوانان مبارز، در تصرف شهربانی آران مشارکت داشت. پس از انقلاب، به‌دلیل سابقهٔ مبارزاتی و محبوبیت مردمی، در ۲۷ اسفند به‌عنوان اولین استاندار مازندران منصوب شد.

با حضور دکتر احمد در مازندران، فضای همکاری و مشارکت مردمی شکوفا شد. شوراهای مردمی، به‌ویژه شوراهای روستایی، شکل گرفت و موجی از عمران و آبادانی بی‌سابقه در استان به جریان افتاد. اما ارتجاع انحصارطلب حاکم که حضور او و پیوندش با مردم را برنمی‌تافت، سرانجام در ۲۷ مهر ۱۳۵۸ با فشارهای گسترده، او را مجبور به استعفا کرد. پس از او، عناصر سرکوبگر و جنایتکار، سکان استان را به دست گرفتند.

دکتر احمد طباطبایی پس از کناره‌گیری، مسئولیت امداد پزشکی مرکزی تهران را بر عهده گرفت و همزمان به امدادرسانی در مناطق محروم جنوب تهران و نیز پشتیبانی پزشکی از جبهه‌های جنگ پرداخت. او به‌صراحت می‌نوشت که ارتجاع حاکم حتی مانع انجام وظایف مردمی و دفاعی مجاهدین می‌شود.

سرانجام، در مسیر همین تعهد و فداکاری، دکتر احمد در دوم آبان ۱۳۵۹ به همراه یک اکیپ امداد پزشکی مجاهدین عازم جبهه‌های جنوب شد. اما در نیمه‌شب همان روز، در تاریکی جاده، طی تصادفی دلخراش، جان پاکش را در راه خدمت و آزادی فدا کرد و به شهادت رسید.

یادش گرامی، راهش روشن و نامش جاودان