محمدجعفر پناهی؛ ایستاده بر آرمان

 

محل تولد: شهر کرد

سن: ۲۱

تحصیلات: متوسطه

محل شهادت: اصفهان

تاریخ شهادت: ۵-۵-۱۳۶۱

روایت ایستادگی یک میلیشیای قهرمان

در تاریخ مقاومت ایران، نام‌هایی درخشان وجود دارند که جوانی و هستی خود را در راه آزادی فدا کردند. محمدجعفر پناهی، فرزند دلاور شهرکرد، یکی از این ستارگان است. او که در سال ۱۳۴۱ چشم به جهان گشود، در روزهای پرشور قیام ۱۳۵۷ علیه سلطنت پهلوی، گمشده‌ی خود را در آرمان‌های آزادی‌خواهانه یافت و با نام سازمان مجاهدین خلق ایران پیوندی ناگسستنی بست.

محمدجعفر، دانش‌آموزی بود که کتاب و دفتر را با سنگر مبارزه معاوضه کرد. او در دوران پس از انقلاب، به عنوان یک میلیشیای پرشور در انجمن دانش‌آموزان مسلمان فعالیت می‌کرد. چهره‌ی او در صف اول فروش نشریه مجاهد و در جریان کارزارهای انتخاباتی برای اولین دوره ریاست‌جمهوری و مجلس، برای هم‌رزمانش همواره یادآور امید و تکاپو بود.

با وزش طوفان سرکوب در ۳۰ خرداد ۱۳۶۰، محمدجعفر که آرمانش را فراتر از جان می‌دید، به صفوف مبارزه پیوست و برای تداوم فعالیت‌هایش به اصفهان منتقل شد. در روزهایی که سایه‌ی سنگین اختناق و شکنجه بر شهر مستولی بود، او شجاعانه مأموریت‌های سازمانی‌اش را پیش می‌برد. در آبان‌ماه ۱۳۶۰، در حالی که در حال انجام وظیفه‌ای میهنی بود، هدف تیراندازی مزدوران قرار گرفت و با پاهایی مجروح، به اسارت درآمد و به زندان دستگرد اصفهان منتقل شد.

آنچه در دیوارهای سرد زندان گذشت، آزمون ایمان او بود. محمدجعفر تحت شدیدترین شکنجه‌ها قرار گرفت تا زبان به تسلیم بگشاید، اما او با عزم و اراده‌ای مجاهدی، تمامی شکنجه‌گران را به زانو درآورد. دژخیمان که در برابر پایداری این جوان ۲۱ ساله شکست خورده بودند، تاب تحمل حضور او را نداشتند.

سرانجام در مردادماه ۱۳۶۱، محمدجعفر پناهی در حالی که تا آخرین نفس «سر موضع» و وفادار به پیمانش با خلق باقی مانده بود، به جوخه اعدام سپرده شد و جان خود را در راه آزادی فدا کرد. یاد او در کنار پسرعموهای شهیدش، علیجان، مرادعلی و خداخواست پناهی، برای همیشه در قلب‌های مردم شهرکرد و ایران زنده خواهد ماند. راهی که او با خون خود سرخ نگه داشت، مسیر رسیدن به سپیده‌دم آزادی است.