حماسه‌ی ایستادگی مجاهد شهید علیجان پناهی

 

محل تولد: شهر کرد

شغل: ورزشکار، کشتی گیر

سن: ۲۴

تحصیلات: دانشجو

محل شهادت: اصفهان

تاریخ شهادت: ۳۰-۶-۱۳۶۰

علیجان پناهی در سال ۱۳۳۸ در شهرکرد دیده به جهان گشود. او که دوران تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در زادگاهش سپری کرده بود، با قبولی در رشته پزشکی راهی دانشگاه اصفهان شد. سال‌های ۵۶ و ۵۷، دوران اوج مبارزات مردمی علیه دیکتاتوری شاه، شاهد فعالیت‌های خستگی‌ناپذیر این دانشجوی جوان بود؛ تا آنجا که منزل خانوادگی آن‌ها به کانون تجمع و سازماندهی تظاهرات در شهرکرد تبدیل گشت.

او در بحبوحه این مبارزات با آرمان‌های سازمان مجاهدین خلق ایران آشنا شد و مسیر زندگی خود را در پیوند با اهداف والای این سازمان یافت. پس از سقوط سلطنت، علیجان به همراه برادران و یارانش، جنبش ملی مجاهدین را در شهرکرد پایه‌گذاری کرد. او به عنوان یکی از مسئولان اصلی جنبش، در تمامی عرصه‌های تبلیغاتی، برگزاری مراسم‌ها و توزیع نشریات نقشی کلیدی و اثرگذار ایفا کرد.

در اردیبهشت سال ۱۳۶۰، فعالیت‌های افشاگرانه علیجان باعث شد تا توسط نیروهای سپاه دستگیر و به زندان دستگرد اصفهان منتقل شود. دژخیمان زندان که از عزم استوار او هراسان بودند، وی را تحت شدیدترین شکنجه‌های وحشیانه از جمله سوختگی با سیگار و اتو قرار دادند. فشارها چنان سهمگین بود که او بخش عمده‌ای از بینایی خود را از دست داد، اما روح بلند و مقاومت تسلیم‌ناپذیرش، بازجویان را به زانو درآورد. حتی شنیدن خبر شهادت برادرش در زندان و اعتصاب غذای متعاقب آن، تنها بر صلابت او افزود.

سرانجام در ۳۰ شهریور ۱۳۶۰، این ورزشکار دلاور و دانشجوی پزشکی، در حالی که تنها ۲۴ سال داشت، به جوخه اعدام سپرده شد. هم‌بندی‌های او روایت کرده‌اند که علیجان در برابر شکنجه‌گران همچون شیری می‌غرید و در لحظه آخر، با شجاعتی بی‌نظیر خواستار باز گذاشتن دستان و چشمانش شد تا با آغوشی باز به استقبال مرگ برود. او با ایستادگی بر مواضع خود، جان فدا کرد و برای آزادی به شهادت رسید. راه او توسط برادرانش، مرادعلی و خداخواست، و پسرعمویش محمدجعفر پناهی که همگی در این مسیر جان باختند، در تاریخ مبارزات شهرکرد جاودانه شد.