فدای بیکران: معصومه اسماعیلی

 

محل تولد: تهران

سن: ۲۰

تحصیلات: دیپلم

محل شهادت: تهران

تاریخ شهادت: ۱۵-۹-۱۳۶۰

محل زندان: اوین

معصومه اسماعیلی، متولد ۱۳۴۰ در تهران، سیمای درخشان زنی است که در ۲۰ سالگی درس شجاعت و فداکاری را به تاریخ آموخت. او که دوران تحصیل خود را در پایتخت سپری کرده بود، از همان روزهای پرشور قیام ۱۳۵۷ پا به میدان مبارزه گذاشت و پس از انقلاب، با آگاهی عمیق از آرمان‌های آزادی‌خواهانه، به صفوف هواداران سازمان در انجمن دانش‌آموزان مسلمان پیوست. معصومه نه تنها در بخش تبلیغات و نشر آگاهی فعال بود، بلکه در رویارویی با چماقداران و سرکوبگران، جسورانه از حریم آزادی دفاع می‌کرد.

نقطه عطف زندگی مبارزاتی او، ایستادگی در برابر موج سیاه سرکوب پس از ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ بود. او که مسئولیت یکی از واحدهای رزمی خواهران را بر عهده داشت، زندگی مخفی را برای تداوم مقاومت برگزید. معصومه در ۳۰ آبان ۱۳۶۰، در حالی که به همراه یکی از همرزمان تحت مسئولیتش راهی یک قرار تشکیلاتی بود، به دست نیروهای امنیتی بازداشت و به شکنجه‌گاه اوین منتقل شد. در همان لحظات نخستِ دستگیری، او دست به فداکاری بزرگی زد؛ معصومه با آگاهی از اینکه در کیف همرزمش مدارک حساس سازمانی وجود دارد، مسئولیت آن کیف را شجاعانه بر عهده گرفت تا یارانش را از گزند دژخیمان حفظ کند.

در پی این اقدام ایثارگرانه، بازجویان اوین او را تحت وحشیانه‌ترین شکنجه‌ها قرار دادند. شدت ضربات به حدی بود که معصومه دچار خون‌ریزی داخلی شد و توان راه رفتن را از دست داد، اما روح بلند او هرگز تسلیم نشد. هم‌بندی‌هایش روایت کرده‌اند که او حتی در بدترین شرایط جسمی، با صورتی افراشته در مقابل توابان و شکنجه‌گران می‌ایستاد و به آرمان‌هایش وفادار می‌ماند. او با ذکاوت مثال‌زدنی، بازجویان را با دادن نشانی‌های سوخته سردرگم می‌کرد و حتی در اوج درد، از تحقیر دژخیمان دست بر نمی‌داشت.

سرانجام، دژخیمان که در برابر اراده پولادین این زن ۲۰ ساله به زانو درآمده بودند، او را تنها دو هفته پس از بازداشت، در حالی که به دلیل جراحات شدید قادر به حرکت نبود، به پای چوبه اعدام بردند. معصومه اسماعیلی در ۱۵ آذر ۱۳۶۰، جان خود را در راه آزادی فدا کرد و با خون خود، نامش را به عنوان نماد وفا و فداکاری در قلب تاریخ مبارزات ایران حک نمود.