یحیی پلنگ؛ هراسِ صیادان

 

محل تولد: رضوانشهر

سن: ۲۱

تحصیلات: دیپلم

محل شهادت: رضوانشهر

تاریخ شهادت: ۱۰-۴-۱۳۶۱

مروری بر حماسه مجاهد شهید یحیی بالایی

در میان کوهپایه‌های رضوانشهر گیلان، به سال ۱۳۴۲، فرزندی چشم به جهان گشود که نامش با شجاعت گره خورد. یحیی بالایی، نوجوانی که نبضش با قیام سال ۵۷ تپیدن گرفت، در همان روزهای پرالتهاب دانش‌آموزی، با مطالعه سرگذشت «گل سرخ انقلاب»، مهدی رضایی، مسیر آرمانی خود را در پیوند با سازمان مجاهدین خلق ایران یافت. او پس از سقوط سلطنت، با شوری انقلابی به انجمن دانش‌آموزان مسلمان شتافت.

یحیی که هوش وافرش او را به رتبه اول دبیرستان رسانده بود، در قامت یک «میلیشیا» ظاهر شد. او همزمان با تحصیل، در جبهه آگاهی‌بخشی، از دکه‌ کتابفروشی تا توزیع نشریه در رضوانشهر، بی‌ارام فعالیت می‌کرد. لیاقت و کاردانی‌اش چنان بود که در همان جوانی، مسئولیت نهاد دانش‌آموزی شهر به او سپرده شد. اما این درخشش، خوشایند مزدوران نبود؛ در سال ۱۳۵۹، مدیر دست‌نشانده دبیرستان او را اخراج کرد و برای مدتی طعم بازداشت را چشید. یحیی اما عقب ننشست؛ به انزلی رفت و دیپلم خود را با عالی‌ترین نمرات کسب کرد.

سرفصل ۳۰ خرداد ۱۳۶۰، آزمون بزرگ وفاداری بود. مدتی بعد، در محاصره یک خانه تیمی در اطراف رضوانشهر، یحیی با ایثاری شگفت‌آور، زمینه خروج امن ۵ همرزمش را فراهم کرد و خود به تنهایی در برابر هجوم پاسداران ایستاد. دژخیمان پس از یورش، او را که بی‌سلاح بود، وحشیانه درهم کوفتند. صحنه انتقال او به زندان، لرزه بر اندام شاهدان انداخت؛ یحیی را دست‌وپابسته و واژگون از خودرو آویختند، اما او در همان حالِ واژگون، برای مردمی که جنایتکاران را لعن می‌کردند، دست تکان می‌داد.

مقاومت او در زیر شکنجه‌های سپاه، بازجویان را به زانو درآورد. او را به زندان هشتپر منتقل کردند و در بیدادگاهی به ۱۵ سال حبس محکوم شد. اما روح ناآرام یحیی در بند هم بند نمی‌شد؛ روحیه دادن به زندانیان سبب شد تا حکمش را به حبس ابد تغییر دهند. با این حال، اراده او پولادین‌تر از زنجیرها بود. وقتی برای درمان چشمانی که در زیر شکنجه رو به نابینایی می‌رفت، مرخصی یک‌روزه‌ای گرفت، دیگر بازنگشت. او خود را به همرزمانش در دل جنگل‌های شمال رساند.

در میان رزمندگان جنگل، جسارت بی‌باکانه او لقب «یحیی پلنگ» را برایش به ارمغان آورد. او که به صیادِ نیروهای سرکوبگر بدل شده بود، فرماندهی شناسایی عملیات‌های متعددی را بر عهده داشت. سرانجام در دهم تیرماه ۱۳۶۱، طی تهاجم به پاسگاه خوشابر، یحیی بالایی در نبردی دلاورانه، مشقِ سرخِ رهایی را به پایان برد و همراه با همرزمش احمد یعقوبی، جان خود را در راه آزادی فدا کرد.

یاری‌نامه:

از این قهرمان سرفراز، عکس یا خاطرات مکتوب کمتری در دست است. از تمامی هموطنانی که با این مجاهد دلیر آشنایی دارند، درخواست می‌شود اطلاعات، تصاویر و خاطرات خود را به آدرس aida.nikjo@gmail.com ارسال کنند تا یادنامه او کامل‌تر گردد.