حسن ارفع؛ پزشک سربدار

 

محل تولد: -

شغل: دکتر بیمارستان سینا

سن: ۲۶

تحصیلات: پزشک

محل شهادت: تهران

تاریخ شهادت: ۲۹-۷-۱۳۶۰

دکتر حسن ارفع، پزشک ۲۶ ساله و ستوان یکم ارتش، در ۲۹ مهرماه ۱۳۶۰ در تهران جان باخت. او پزشکی را با عشق انتخاب کرده بود و برای رسیدن به آرزویش، تلاش فراوانی کرده بود؛ اما در کنار حرفه پزشکی، دغدغه مردم و سرنوشت جامعه نیز بخش مهمی از زندگی‌اش بود.

حسن سه سال نخست خدمت خود را به‌طور تمام‌وقت در پادگان ارتش گذراند، اما علاقه‌اش به پزشکی او را به ادامه تحصیل و تلاش برای رسیدن به این حرفه سوق داد. هنگامی که دانشجوی سال آخر پزشکی بود و از تشکیل انجمن دانشجویان دانشگاه تهران باخبر شد، خود را به آن رساند و با فعالیتی جدی به جمع دانشجویان پیوست.

با تغییر ساختار فعالیت‌های انجمن، حسن به بخش امداد محلات منتقل شد و به فعالیت خود ادامه داد. پس از ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ نیز، با روحیه‌ای بالا و جسورانه، همچنان در این مسیر فعال ماند. اما در اواخر شهریور همان سال بازداشت شد و به زندان اوین انتقال یافت.

بر اساس روایت زندگی او، حسن ارفع در زندان زیر شکنجه جان باخت. با وجود اینکه او پزشک و افسر ارتش بود، خبر اعدامش به‌طور علنی اعلام نشد و نامش در رسانه‌ها بازتاب نیافت. خانواده‌اش نیز بدون اطلاع قبلی از اعدام او، در سوگی سنگین و بی‌خبری باقی ماندند. بعدها، با تلاش فراوان، توانستند مزار فرزندشان را در قطعه ۸۵ بهشت زهرا پیدا کنند.

پدر حسن، با شنیدن خبر اعدام فرزندش، با استواری و روحیه‌ای بالا با این داغ روبه‌رو شد. اما در پس این استواری، اندوه خانواده‌ای قرار داشت که فرزند جوان خود را از دست داده بود؛ پزشکی که می‌توانست سال‌ها به درمان بیماران و خدمت به مردم ادامه دهد.

از واپسین لحظات زندگی حسن، وصیت‌نامه‌ای به یادگار مانده است؛ نامه‌ای که بنا بر روایت موجود، در ساعاتی پیش از شهادتش و در شرایط شکنجه نوشته شد. او در این نوشته، از پدر و مادرش، از کسانی که برای سلامت روحی و جسمی او زحمت کشیده بودند و از همه کسانی که دلشان برای مردم می‌تپید، یاد کرد.

بخش‌هایی از وصیت‌نامه او چنین است:

به نام خدا

انا لله و انا الیه راجعون

ضمن عرض سلام به پدر و مادرم (حاجی خانم) و تمامی کسانی که دلشان برای مردم می‌طپد و پی خدا را دارند.

قبل از هر چیز از زحمات تمام افرادی که در سلامت روحی و جسمی من نقش داشته‌اند تشکر می‌کنم. از خاله و حاجی خانم به‌خاطر زحماتشان تشکر می‌کنم. هرکس کوچکترین تکه و خاطره‌ای از من دارد...

امر مهمی که می‌خواستم استفاده از چیزهایی است که تا به‌حال بدون توجه مانده بود و آن قرآن کریم و نهج‌البلاغه و صحیفه... است. تطمئن الله بذکر الله قلوبهم.

از طرفی صبر پیشه کنید، که خدا صابرین را دوست دارد.

اشهد ان لا اله الا الله و اشهد ان محمد رسول الله و اشهد ان امیرالمؤمنین امیر ولی‌الله.

حسن ارفع

واپسین نوشته دکتر حسن ارفع، تصویری از دغدغه‌های انسانی و اعتقادی او به دست می‌دهد؛ از قدردانی نسبت به خانواده و نزدیکان تا سفارش به صبر و یادکرد از متون دینی. این کلمات، در کنار سرگذشت او، بخشی از یادگارهای زندگی کوتاه پزشکی است که در ۲۶ سالگی جان خود را از دست داد.

دکتر حسن ارفع، پزشک و افسر ارتش، در زندگی کوتاهش میان تحصیل، خدمت و فعالیت اجتماعی حرکت کرد. سرنوشت او و تلاش خانواده‌اش برای یافتن مزارش، یادآور رنج خانواده‌هایی است که عزیزانشان را در زندان‌ها و اعدام‌های سال ۱۳۶۰ از دست دادند.

یاد مجاهد شهید دکتر حسن ارفع، پزشک جوانی که وصیت‌نامه‌اش را در واپسین ساعات زندگی نوشت، گرامی باد