سهراب آیرملو؛ ایستاده تا آخرین نفس

 

محل تولد: خوی

سن: ۲۲

تحصیلات: دانشجوی مهندسی

محل شهادت: تهران

تاریخ شهادت: ۸-۸-۱۳۶۰

سهراب آیرملو در سال ۱۳۳۸ در شهر خوی چشم به جهان گشود. دوران کودکی و تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در همان شهر سپری کرد و سپس برای ادامه تحصیل در رشته مهندسی وارد دانشگاه پلی‌تکنیک تهران شد. از همان سال‌های نوجوانی، روحیه‌ای آگاه و مسئول نسبت به سرنوشت جامعه در وجودش شکل گرفته بود.

در جریان قیام ضدسلطنتی مردم ایران، سهراب در تظاهرات و اعتراضات مردمی شهر خوی حضوری فعال داشت. آشنایی او با سازمان مجاهدین خلق ایران و آرمان‌های آزادی‌خواهانه آن، مسیر زندگی‌اش را آگاهانه رقم زد. پس از پیروزی انقلاب، به‌عنوان یکی از هواداران فعال سازمان در خوی شناخته می‌شد و نقش مؤثری در فعالیت‌های سیاسی و روشنگرانه ایفا می‌کرد.

با حضور در تهران، فعالیت خود را در انجمن دانشجویان مسلمان آغاز کرد. پس از کودتای ضدفرهنگی خمینی و تعطیلی دانشگاه‌ها، سهراب مبارزه را رها نکرد و به انجمن‌های محلات در غرب تهران پیوست و ارتباط تشکیلاتی‌اش با سازمان را ادامه داد.

حضور پررنگ او در میتینگ‌ها، فعالیت‌های تبلیغی و افشاگرانه سازمان، به‌ویژه در جریان کاندیداتوری برادر مجاهد مسعود رجوی برای ریاست‌جمهوری و انتخابات مجلس شورای ملی، چشمگیر بود. سهراب در دکه‌های فروش کتاب و نشریه و معرفی آرمان‌های مجاهدین، با شور و مسئولیت‌پذیری مثال‌زدنی فعالیت می‌کرد و از هیچ تلاشی فروگذار نبود.

در بهار ۱۳۶۰، در تظاهرات‌های اعتراضی و افشاگرانه شرکت فعال داشت و در جریان تظاهرات تاریخی ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ در تهران، هدف گلوله پاسداران خمینی قرار گرفت و به بیمارستان منتقل شد. همرزمانش برای جلوگیری از دستگیری، او را از بیمارستان خارج کرده و به محل امنی منتقل کردند؛ جایی که یکی از پزشکان شریف و مبارز به مداوای او پرداخت.

در حالی‌که سهراب هنوز در بستر بیماری بود، محل اقامتش توسط پاسداران شناسایی و محاصره شد، اما بار دیگر با تلاش همرزمانش از محاصره گریخت و به محل دیگری منتقل شد. سرانجام، در حالی که پایش هنوز سالم نشده بود و به‌سختی راه می‌رفت، در خیابان آذربایجان تهران شناسایی و دستگیر و به شکنجه‌گاه اوین منتقل شد.

رژیم این دستگیری را مخفی نگاه داشت. با وجود شواهد روشن مبنی بر حضور او در زندان اوین، دژخیمان خمینی هیچ‌گونه اطلاعی به خانواده‌اش ندادند و بدین‌گونه، با دست باز او را زیر شدیدترین شکنجه‌ها قرار دادند. سهراب آیرملو، این مجاهد سرفراز، سرانجام در تاریخ ۸ آبان ۱۳۶۰، تنها مدت کوتاهی پس از دستگیری، زیر شکنجه به شهادت رسید.

اگرچه رسانه‌های رژیم خبر اعدام او را منتشر کردند، اما خانواده‌اش هرگز اثری از پیکر این شهید در قبرستان‌های تهران نیافتند. سهراب آیرملو بی‌نشان ماند، اما نام و راهش در حافظه مقاومت مردم ایران جاودانه شد؛ جوانی که ایستاد، جنگید و تا آخرین نفس بر عهد خود با آزادی وفادار ماند.