ابراهیم هراتی؛ هنرمند مجاهد

 

محل تولد: قوچان

سن: ۲۷

تحصیلات: دانشجوی دانشکده هنرهای تزئینی

محل شهادت: قوچان

تاریخ شهادت: ۲۷-۱-۱۳۶۰

ابراهیم هراتی در سال ۱۳۳۳ در شهر قوچان چشم به جهان گشود. دوران ابتدایی و دبیرستان را در زادگاهش گذراند و سپس برای ادامه تحصیل راهی تهران شد و تحصیلات خود را در دانشکده هنرهای تزئینی ادامه داد. او در محیط دانشگاه و در جریان مبارزات دانشجویی با سازمان مجاهدین خلق ایران آشنا شد و از همان زمان، مسیر مبارزه برای آزادی را برگزید.

ابراهیم در جریان قیام و تظاهرات گسترده مردم علیه دیکتاتوری شاه در سال ۱۳۵۷، فعالانه شرکت داشت و سهم خود را در مبارزه مردم ایران برای سرنگونی سلطنت ایفا کرد.

پس از پیروزی انقلاب ضدسلطنتی و بازگشایی دانشگاه‌ها، به انجمن دانشجویان مسلمان پیوست و به‌عنوان هواداری پرشور، مسئولیت‌های خود را با جدیت و انگیزه دنبال کرد. اما با کودتای ضدفرهنگی خمینی و تعطیلی دانشگاه‌ها، ابراهیم به قوچان بازگشت. او که کارمند بهداری بود، فعالیت‌های خود را از طریق نهاد کارمندی سازمان ادامه داد و از سنگر کار و زندگی روزمره نیز دست از مبارزه نکشید.

ابراهیم هنرمندی توانا و خطاط و نقاشی چیره‌دست بود. هنر خود را در خدمت آرمان آزادی قرار داده بود و در فعالیت‌های تبلیغی سازمان، مسئولیت خطاطی و طراحی روی پارچه و بنرها را برعهده داشت. همچنین مسئولیت نشریه کارمندی را نیز به دوش می‌کشید. او با اراده‌ای استوار، پشتکاری کم‌نظیر و شور و شوقی وصف‌ناپذیر، همه این مسئولیت‌ها را همزمان پیش می‌برد.

ابراهیم از جمله مجاهدانی بود که در تجمعات موضعی پیش از تظاهرات سراسری ۳۰ خرداد ۱۳۶۰، فعالانه حضور داشت. پس از تظاهرات بزرگ ۳۰ خرداد و آغاز سرکوب گسترده مجاهدین خلق، او نیز به زندگی مخفی روی آورد، اما حتی در شرایط اختناق و تعقیب و گریز، از ادامه فعالیت‌هایش در ارتباط با سازمان دست نکشید.

در اواخر تابستان سال ۱۳۶۰، مزدوران خمینی ابراهیم را در قوچان دستگیر کردند و او را به زندان و شکنجه‌گاه بردند. دوران کوتاه اسارت او صحنه آزمایشی دیگر برای اراده و ایمانش بود. دژخیمان با شکنجه و فشار تلاش کردند او را از مواضعش جدا کنند، اما ابراهیم سر خم نکرد و بر آرمان و راهی که آگاهانه انتخاب کرده بود، استوار ماند.

مقاومت و ایستادگی ابراهیم در برابر شکنجه‌گران، پاسخ روشن او به دستگاه سرکوب بود. او حاضر نشد از مواضع سازمان محبوبش دست بکشد و به همین دلیل، پس از مدت کوتاهی، در روز ۲۷ مهرماه ۱۳۶۰ به دست دژخیمان جنایتکار خمینی در زندان اعدام و به‌شهادت رسید.

ابراهیم هراتی، هنرمند مجاهدی بود که قلم و هنر خود را در خدمت آزادی قرار داد و سرانجام جان خود را نیز در همین مسیر فدا کرد. از خطوطی که با دست‌های او بر پارچه‌ها و بنرها نقش بست تا آخرین ایستادگی‌اش در برابر شکنجه‌گران، همه یک پیام داشت: آزادی ارزش ایستادن و فدا کردن دارد.

یاد و نام مجاهد شهید ابراهیم هراتی، فرزند قوچان، گرامی و راهش پررهرو باد.

ادامه مطلب

علی اسماعیل‌زاده؛ فرزند فقر، سردار ایستادگی

 

محل تولد: قوچان

سن: -

تحصیلات: -

محل شهادت: دره گز

تاریخ شهادت: ۱۳۶۰

زندانی زمان شاه: سه سال از ۵۴ تا ۵۷

زندانی زمان خمینی: چند ماه 

علی اسماعیل‌زاده در خانواده‌ای روستایی و محروم در شهر قوچان چشم به جهان گشود؛ کودکی که از همان آغاز زندگی، طعم نابرابری و ستم طبقاتی را با گوشت و پوست خود لمس کرد. همین تجربه زیسته، او را از سال‌های دبیرستان به مسیر آگاهی و مبارزه کشاند. علی، با ذهنی پرسشگر و روحی عصیانگر، به‌دنبال پاسخی برای ریشه‌های فقر و بی‌عدالتی بود و این پاسخ را در آرمان و مشی سازمان مجاهدین خلق ایران یافت.

پس از علنی‌شدن سازمان، علی و یاران همفکرش که دیکتاتوری شاه را عامل اصلی شکاف‌های عمیق اجتماعی می‌دانستند، همه توان خود را وقف تبلیغ اهداف و شیوهٔ مبارزهٔ مجاهدین کردند. در همین مسیر، در سال ۱۳۵۳، گروه «والعصر» وابسته به سازمان مجاهدین را در قوچان بنیان نهادند؛ تشکلی که به‌سرعت به کانون امید و آگاهی در میان جوانان محروم منطقه بدل شد.

اما این مسیر بی‌هزینه نماند. در سال ۱۳۵۴، در پی خیانت جریان‌های اپورتونیستی چپ‌نما، گروه لو رفت و تمامی اعضا توسط ساواک دستگیر و به مشهد منتقل شدند. ساواک برای درهم‌شکستن این جوانان، خشن‌ترین بازجویان خود را از تهران به مشهد فراخواند. علی اسماعیل‌زاده زیر شکنجه‌های سنگین جسمی و روانی قرار گرفت، اما همچون یک مجاهد خلق، استوار و سرموضع ایستاد و ذره‌ای از باورهایش عقب ننشست. بیدادگاه نظامی شاه او را به سه سال زندان محکوم کرد.

علی دوران زندان را به مدرسهٔ تعهد و آگاهی بدل ساخت. با شور و شوق، آموزش‌های مجاهدین را فرا گرفت و انگیزه‌های مبارزاتی‌اش ژرف‌تر و ریشه‌دارتر شد. آزادی او در سال ۱۳۵۷، هم‌زمان با اوج‌گیری قیام مردم ایران، آغاز فصل تازه‌ای از مبارزه بود. او بی‌درنگ به صفوف قیام پیوست و نقش فعالی در تظاهرات و اعتراضات مردمی علیه شاه خائن در قوچان ایفا کرد.

پس از پیروزی انقلاب ضدسلطنتی، علی به‌طور حرفه‌ای فعالیت خود را در ارتباط با سازمان ادامه داد. ابتدا در راه‌اندازی جنبش ملی مجاهدین در قوچان مسئولیت پذیرفت و سپس به شهر درگز منتقل شد. در آنجا، به‌عنوان یکی از مسئولان سازمان، نقش مهمی در شناساندن مجاهدین به جوانان، آموزش سیاسی و سازماندهی نیروهای انقلابی ایفا کرد؛ نقشی کیفی که ردپای آن در هر دو شهر قوچان و درگز باقی ماند.

پس از سرفصل ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ و آغاز مبارزهٔ مسلحانهٔ انقلابی، علی اسماعیل‌زاده همچنان در مسئولیت خود در درگز فعال بود. در جریان انجام یک مأموریت، توسط مزدوران خمینی دستگیر شد. شکنجه‌های وحشیانه برای شکستن اراده‌اش به‌کار رفت، اما این مجاهد سرموضع، بار دیگر ثابت کرد که ایمان و آگاهی را نمی‌توان در هم شکست.

وقتی شکنجه کارساز نشد، بیدادگاه ضدخلقی خمینی حکم اعدام او را صادر کرد. سرانجام، در همان سال ۱۳۶۰، علی اسماعیل‌زاده در درگز به جوخهٔ تیرباران سپرده شد و با خون خود مهر پایانی بر یک زندگی سراسر مقاومت زد.

او رفت، اما نامش به‌عنوان مجاهد خلقی برخاسته از فقر و محرومیت، در حافظهٔ مقاومت مردم ایران ماندگار شد؛ نامی که هنوز الهام‌بخش ایستادگی و آزادی‌خواهی است.

ادامه مطلب

سعید جابانی؛ معلمی با اسلحه شرف، که تا آخرین نفس فریاد زد: مرگ بر ارتجاع!

 

محل تولد: قوچان

شغل: معلم

سن: ۲۵

تحصیلات: -

محل شهادت: مشهد

تاریخ شهادت: ۱۰-۲-۱۳۶۱

در سال ۱۳۳۶، در شهر مقاوم و تاریخ‌ساز قوچان، کودکی چشم به جهان گشود که بعدها معلم انقلاب و فرزند آگاه خلق شد. سعید جابانی، آموزگار ساده اما سترگ، در دوران فاز سیاسی از پرشورترین هواداران مجاهدین خلق بود. او از همان آغاز با آگاهی و عزم انقلابی به صفوف نبرد با ارتجاع پیوست، مرزبندی‌اش با آخوندهای تبهکار چنان قاطع و روشن بود که هر قدمش لرزه بر ارکان حکومت سیاه می‌انداخت.

آغاز راهی بی‌بازگشت

سعید، که از نزدیک‌ترین یاران شهید بزرگوار سعید ائمی بود، با دیدن تغییرات انقلابی در همرزمش، جانش را وقف راه آزادی کرد. پس از سی‌خرداد ۶۰، به‌جای عقب‌نشینی، سلاح شرف را بر دوش گرفت و دلیرانه در قامت یک فرمانده تیم عملیاتی مجاهدین خلق، ضربات سختی بر پیکره دژخیمان وارد کرد.

او با رشادتی کم‌نظیر، در عملیاتی جسورانه برای نجات مسئول مجاهدش وارد میدان شد. در حلقه محاصره، آتش گشود و با شهامت راه گریز را گشود تا خود را به همرزمش حیدر الهی برساند. اما سرنوشت، عرصه نبرد دیگری را برایش رقم زد؛ پایگاه همرزم نیز در محاصره بود، و در نبردی نابرابر، سعید به اسارت درآمد.

حماسه‌ای در زندان

او را زیر سهمگین‌ترین شکنجه‌ها بردند؛ مزدوران می‌دانستند که با فرماندهی قدرتمند و مصمم روبه‌رو هستند. اما سعید لب نگشود؛ هیچ رازی افشا نکرد. در برابر خواسته بازجویان برای مصاحبه، با زیرکی پذیرفت، نه برای تسلیم، که برای آن‌که بلندترین فریادش را بر سر جلادان بکوبد. مقابل دوربین نشست و گفت:

«من هوادار سازمان مجاهدین خلق ایران هستم. عملیات کرده‌ام و به آن افتخار می‌کنم. اگر زنده بمانم، باز هم پاسداران را به سزای اعمال‌شان می‌رسانم. بین ما و شما دریایی از خون است!»

این کلمات، همان چیزی بود که رژیم نمی‌خواست شنیده شود. اما شد، و در زندان، شکنجه‌گران نادان، برای ایجاد رعب، صدای سعید را در بندها پخش کردند. نتیجه برعکس شد: زندانیان از این کلام آتشین، نیرویی مضاعف گرفتند.

وداعی در اوج افتخار

در اردیبهشت ۱۳۶۱، رژیم درمانده، سعید را به‌صورت علنی در برابر دیدگان مردم مشهد به دار کشید. اما حتی در واپسین لحظه، سعید سکوت نکرد. چوبه‌دار را به تریبون تبدیل کرد و فریاد زد:

«به‌نام خدا و به‌نام خلق قهرمان ایران… مرگ بر خمینی! درود بر سازمان مجاهدین خلق ایران!»

ایستاد، تا آخرین لحظه. لبخند زد، چون بر پیمان خود ایستاده بود. در خون رفت، اما شعله شد در دل‌ها.

خانواده‌ای از جنس حماسه

دو برادر دیگر سعید، کوروش و حمید، نیز بر همین راه گام نهادند. کوروش در ۵ دی ۱۳۶۰ و حمید نوجوانِ ۱۵ ساله، در ۱۹ دی همان سال، توسط دژخیمان تیرباران شدند. سه شهید از یک خانواده؛ سه ستاره در آسمان خونین خلق.

وصیت‌نامه‌ای که به قلب تاریخ سنجاق شد

سعید در وصیت‌نامه‌اش چنین نوشت:

بنام خدا  و  بنام خلق قهرمان ايران

و بنام شهداي بخون خفته خلق

أُذِنَ لِلَّذِينَ يُقَاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَإِنَّ اللَّهَ عَلَى نَصْرِهِمْ لَقَدِيرٌ ﴿۳۹حج﴾

به كساني كه بر آنان ظلمي رفته است اجازه پيكار داده شده است ، و همانا خداوند بر پيروز گردانيدنشان تواناست. 

من سعيد جاباني فرزند محمد داراي شناسنامه‌ي شماره‌ي ۴ صادره از قوچان با سلامت و آگاهي كامل و در حالي اين وصيتنامه را مي نويسم كه ... زنده باد آزادي... مجاهد است كه سرود آزادي سر مي دهد.

 من نيز بار ديگر با خدا و خلقم تجديد ميثاق مي كنم و به خون پاك برادران و خواهران دلاورم كه سنگ فرش خيابان ها و ميدان هاي تير را گلگون ساخته است، قسم مي خورم كه تا رهائي خلقم ... تا آخرين قطره‌ي خونم به آرمانهاي مقدس سازمان مجاهدين خلق ايران وفادار بمانم .

باشد تا قطره‌اي ناچيز ازسيل خروشاني باشم كه غران و شتابان، بنيان رژيم سفاك خميني را مي كَنَـد و به زباله دان تاريخ مي افكند. رژيمي كه گلهاي نو شكفته را به جوخه هاي تيرباران مي سپارد و از به شهادت رسانيدن مادران باردار نيز ابائي ندارد. ما اينك خورشيد آزادي را مي بينيم كه از پس ابرهاي تيره و تار ارتجاعي سر برون مي آورد، آري ما خورشيد رهائي را كه در حال دميدن است مي بينيم...   در خاتمه از همسر و پدر و مادر و بستگانم مي خواهم كليه‌ي امكاناتم را كه داشتم دراختيار سازمان قراردهند.

به اميد رهائي و بهروزي همه‌ي خلقهاي در زنجير

 غم ما غم نيست بار غمهاست 

غم صد چشم بدر دوخته است 

غم صد شام بدون سحر است 

من نمي انديشم              

جز به فرداي شب تاريكم 

من نمي انديشم               

جز به رنگ مس و باروت 

جز به ميدان نبرد 

سخن از ماندن  و ماندن ها نيست

سخن از رفتن هم نيست 

سخن اين است كه خاكستر تو تخم رزم آور ديگر باشد .

بر افراشته باد پرچم خون رنگ جامعه‌ي بي طبقه‌ي توحيدي 

مرگ بر ارتجاع –سلام بر آزادي                                                                        ۲۱ / ۹ / ۶۰ سعيد جاباني   

خاطرات

خاطره‌ای از زبان یک همرزم:

سعید قهرمان، آموزگاری ساده و صمیمی و از دوستان نزدیک مجاهد شهید سعید ائمی بود و تحت تأثیر تغییرات او به میدان مبارزه و انقلابیگری پای نهاد. از همان آغاز سعید با عزمی راسخ و مرزبندی قاطع با آخوندهای مرتجع حاکم بر میهنمان پا به میدان مبارزه نهاد. این عزم جزم در نقطه بلوغ خود زمانی بارز شد که سازمان سرفصل ۳۰خرداد۶۰ را پشت سر نهاد. در این مقطع سعید با دلاوری سلاح شرف بر دوش گرفت و به خونخواهی خواهران و برادران شهیدش برخاست. او طی چند اقدام موفق، علیه رژیمی که دست در خون جوانان داشت، از خود جسارت و رشادت بی‌نظیری نشان داد و در موضع فرماندهی یکی از تیمهای مجاهد خلق قرار گرفت. سعید مجاهدی به‌غایت جسور و فداکار بود و لحظه‌ای که شنید مسئولش، در خطر دستگیری قرار دارد با قاطعیت برای نجات او اقدام کرد و با مزدوران درگیر شد. سعید قهرمان در آن درگیری توانست با تهاجم حلقه محاصره را بشکند و به نزد همرزم مجاهدش حیدر الهی برود. اما پایگاه حیدر هم در محاصره دشمنان بود سعید در این نبرد دستگیر شد. پاسداران از درس جانانه‌ای که سعید به آنها داده بود با خبر بودند، او را به زیر شدیدترین شکنجه‌ها بردند اما سعید قهرمان لب از لب باز نگشود و تمام اسرار سازمانی را حفظ کرد. دژخیمان از او مصاحبه خواستند و سعید آن را پذیرفت تا آخرین پیامش را رو در روی بازجویان و شکنجه‌گرانش به همه مردم ایران برساند. او در مصاحبه‌اش با صراحت از مواضع سازمان مجاهدین دفاع کرد و گفت: «من هوادار سازمان مجاهدین هستم. من عملیات کرده‌ام و به آن افتخارمی کنم... باز هم پاسداران را به سزای اعمالشان می‌رسانم. شما دشمن ما هستید و بین ما و شما دریایی از خون است».

دژخیمان در برابر اراده و عزم راسخ سعید درمانده شده و در اوج ذلت و زبونی او را در اردیبهشت۶۱ اعدام کردند.

پس از شهادت سعید، شکنجه‌گران صحبت‌های او را در زندان برای سایر زندانیان پخش کردند و به‌اصطلاح می‌خواستند بگویند که سزای کسی که ایستادگی کند، اعدام است ولی همه زندانیان برخلاف تصور زندانبانان جنایتکار و شکنجه‌گران از صحبت‌های سعید عزم و اراده قویتری گرفتند و بر ادامه مبارزه پای فشردند. سعید دلاور حتی در هنگامی که در مقابل چوبه‌دار قرار گرفت، باز هم یک بار دیگر عزم و اراده مجاهدی‌اش را به نمایش گذاشت. در حالی که رژیم برای رعب و وحشت او را در ملأعام بدار می‌کشید. وقتی که سعید در مقابل چوبه‌دار قرار گرفت فریاد زد: «به نام خدا و به نام خلق قهرمان ایران. مرگ بر خمینی، درود بر سازمان مجاهدین خلق ایران».

یاد و نام این مجاهد جسور که پایدار و ایستاده بر سر پیمان به عهدش وفا کرد گرامی و طنین صدای او هم‌چنان تا جاودان ادامه دارد.

دو برادر دیگر سعید نیز از شهیدان سرفراز مجاهد خلق هستند. کوروش و حمید جابانی که هر دو طی یک ماه توسط رژیم سفاک خمینی اعدام شدند (کوروش ۵دی ۱۳۶۰ و حمید ۱۵ساله ۱۹دی۱۳۶۰).

شهادت دلاورانه این سه برادر دلیر مجاهد خلق تأثیرات بسیار زیادی روی دوستان و آشنایان و همشهریان‌شان برای ایستادگی و سرخم نکردن در برابر مزدوران وحشی رژیم، بر جای گذاشت و در خاطره تاریخ مردم ایران جاودانه شد.

با ما در کانال تلگرام پیشتازان راه آزادی ایران همراه باشید

https://t.me/shahidanAzadai96

ادامه مطلب

روایت شهید محمدعلی رأفتی‌مقدم؛ از فاز سیاسی تا آسمان فروغ جاویدان

 

محل تولد: قوچان

شغل: دانشجو

سن: ۲۷

تحصیلات: دانشجوی تربیت معلم

محل شهادت: کرمانشاه

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

سابقه مبارزاتی: ۱۰سال

با یاد و نام مجاهد شهید محمدعلی رأفتی‌مقدم، پرچم‌دار نسلی که با شعله‌ی ایمان و آگاهی، از جان گذشتند تا وطن آزاد شود...

محمدعلی در سال ۱۳۴۰ در شهر قوچان دیده به جهان گشود؛ در خانواده‌ای که از پیشگامان مبارزه با استبداد بود. برادر بزرگترش طعم زندان شاه را چشیده بود، و خواهر دلیرش، ناهید، در حماسه‌ی ۱۹بهمن۶۰ در رکاب اشرف و موسی، جان فدای آرمان کرد. با چنین پشتوانه‌ای، محمدعلی نیز از همان جوانی، به کاروان آزادی‌خواهان پیوست.

او پس از انقلاب، با آگاهی و انتخاب، به صفوف سازمان مجاهدین خلق ایران پیوست و از همان ابتدا، به عنوان دانشجویی هوشیار و مبارزی خستگی‌ناپذیر، نقش‌آفرینی کرد. در همان دوران که خیلی‌ها سکوت یا انفعال پیشه کردند، او راه دشوار مبارزه را برگزید و قدم در مسیر شناسایی و عملیات‌های رزمی گذاشت.

محمدعلی یکی از نیروهای ورزیده در یکان‌های شناسایی مجاهدین بود. در مأموریت‌های حساس، داوطلب اول بود. با بی‌قراری انقلابی‌اش، لحظه‌ای آرام نداشت و به گفته همرزمانش، گویی قلبش برای رهایی ایران می‌تپید، نه چیز دیگر. در عملیات‌های پرخطر و جسورانه، همیشه پیشتاز بود.

نقطه عطف زندگی‌اش، حضور در عملیات کبیر فروغ جاویدان بود؛ همان نبرد سرنوشت‌ساز که هرکس در آن حضور یافت، در قامت یک قهرمان تاریخ ایستاد. محمدعلی در این نبرد، قهرمانانه جنگید، گله‌های پاسدار را در هم شکست و سرانجام، در درگیری‌ای خونین، پس از ده سال مبارزه‌ی بی‌وقفه، به آرزویش رسید؛ شهادت در راه رهایی خلق.

در وصیت‌نامه‌اش که دو سال پیش از شهادت نوشت، چنین می‌خوانیم:

«تنها آرزویم شهادت در مسیری است که مسعود و مریم راهبر و راهگشای آن هستند... هیچ ارزشی بالاتر از شناخت رهبری عقیدتی عصر خود نمی‌دانم... آرزو می‌کنم که کشتی توفان‌زده میهن به ساحل نجات برسد و بهار پیروزی در خاک ایران بشکفد...»

محمدعلی رأفتی‌مقدم، جوانی بود که نه در آسایش و امنیت، که در خطر و آگاهی، معنای زندگی را یافت. او از قله‌های فروغ، جاودانه به تاریخ پیوست و نامش در دل نسل‌های آینده، به‌عنوان نماد ایمان، آگاهی و انتخاب آگاهانه باقی خواهد ماند.

ادامه مطلب

یادواره مجاهد شهید عبدالرضا مهدی‌زاده؛ قهرمانی از قوچان

 

محل تولد: قوچان

شغل: -

سن: ۲۴

تحصیلات: دانشجو رشته آزمایشگاهی

محل شهادت: مشهد

تاریخ شهادت: ۹-۲-۱۳۶۱

با یاد و خاطره‌ی مجاهد شهید عبدالرضا (عبدی) (عبدالله) مهدی‌زاده که در راه آزادی و آرمان‌های والای انسانی جان خود را فدا کرد.

او، جوانی ۲۴ساله و دانشجوی رشته علوم آزمایشگاهی بود که در برابر ظلم و ستم ایستاد. سرانجام، در تاریخ ۹ اردیبهشت ۱۳۶۱ در مشهد، به دست پاسداران جنایتکار، به شهادت رسید.

نام و راهش جاودانه باد!

با ما در کانال تلگرام پیشتازان راه آزادی ایران همراه باشید

https://t.me/shahidanAzadai96

ادامه مطلب

شهید ابوالقاسم نیکویی؛ کشاورزی که بذر آزادی کاشت

 

محل تولد: قوچان

شغل: کشاورز

سن: ۲۱

تحصیلات: ابتدایی

محل شهادت: کرمانشاه

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

شهید ابوالقاسم نیکویی، فرزند سرزمین قوچان، در سال‌های جوانی‌اش مشغول کار ساده و شرافتمندانه کشاورزی بود، اما دل در گرو آرمانی بزرگ‌تر داشت. او که تنها ۲۱ بهار از عمرش گذشته بود، به دلیل ایستادگی در برابر ظلم و آگاهی از ناعدالتی‌های موجود، بارها توسط عوامل رژیم دستگیر و تحت تعقیب قرار گرفت. در همان روزهای پرفشار، ارتباط با افرادی از خانواده و اطرافیانش که هوادار مجاهدین خلق بودند، بر بینش و نگاه او اثر عمیقی گذاشت.

در سال ۱۳۶۶، رژیم او را به‌زور از محل کارش ربوده و به جبهه‌های جنگ تحمیلی اعزام کرد. اما آنچه سرنوشت ابوالقاسم را به شکلی ماندگار رقم زد، زمانی بود که در یکی از عملیات‌های ارتش آزادی‌بخش به اسارت درآمد. در مدت اسارت در اردوگاه مجاهدین، او با شخصیت، اخلاق و صداقت مبارزان آزادی آشنا شد و به درک عمیقی از ماهیت رژیم ضدبشری خمینی رسید. همین آگاهی باعث شد که با اراده‌ای استوار و تصمیمی آگاهانه، به ارتش آزادی‌بخش ملی بپیوندد.

ابوالقاسم نیکویی که در نامه‌ای رسمی در تاریخ ۶۷/۴/۲۰ تقاضای عضویت در ارتش آزادی‌بخش را ارائه کرده بود، با اشتیاق و انگیزه‌ای بی‌پایان وارد مبارزات جدی شد. او تحت تأثیر روحیه فداکاری یاران خود، خواستار شرکت در عملیات بزرگ «فروغ جاویدان» شد؛ عملیاتی که هدف آن آزادی مردم ایران از بند دیکتاتوری و استبداد بود.

در حماسه فروغ جاویدان، ابوالقاسم نیکویی مانند یک جنگجوی شجاع در برابر دشمن ایستاد و تا آخرین لحظه جنگید. او که با شجاعتی بی‌مانند قدم در میدان نبرد گذاشته بود، سرانجام در یکی از درگیری‌ها، جان عزیزش را تقدیم آزادی کرد و به خیل ستارگان فروزان آسمان ایران پیوست.

ابوالقاسم نیکویی، کشاورز ساده‌ای که قلبش سرشار از عشق به مردم و آزادی بود، نشان داد که هر کس، از هر پیشه و مسیری، می‌تواند در راه تحقق عدالت و انسانیت ایثارگرانه قدم بگذارد. او با دلیرانه‌ترین انتخابش، یادگاری از شرافت و اراده بر جای گذاشت. یاد او همواره درخشان و راهش پررهرو باد

ادامه مطلب

با یاد مجاهد شهید سیدعلی باقرزاده خسرویه ثانی

 

محل تولد: قوچان

شغل: دانشجو

سن: ۲۶

تحصیلات: -

محل شهادت: تهران

تاریخ شهادت: ۶-۷-۱۳۶۰

زندانی زمان شاه: ۱۳۵۴  / زندان وکیل آباد مشهد  / ۳ سال

نحوه شهادت: تیرباران

علی باقرزاده در سال۱۳۳۴ در خسرویه قوچان در یک خانواده محروم و زحمتکش متولد شد. از آنجا که از همان ابتدای زندگی طعم فقر و محرومیت را لمس کرده بود، کینه‌ای عمیق نسبت به عاملان و مسببین این وضعیت که نظام سلطنتی بود داشت.

وی فعالیت‌های سیاسی خودش را از سال دوم دبیرستان با شرکت در جلسات مذهبی-سیاسی و تکثیر و توزیع اطلاعیه‌های ضد رژیم شاه شروع کرد. در سالهای آخر دبیرستان بود که علی به گروه والعصر از هواداران مجاهدین وصل شد. این آشنایی وی را نسبت به آرمان سازمان شیفته ساخت.

زمانی که در سال۵۴ گروه والعصر ضربه خورد، علی نیز جزو دستگیر شدگان بود. او با شجاعت شکنجه‌های گوناگون ساواک را تاب آورد و استوار بر سر مواضعش ایستاد. جسارت علی در مقابله با دژخیمان ساواک بسیار بارز بود و نهایتاً توسط بیدادگاه رژیم سلطنتی به ۳سال زندان محکوم شد.

در زندان گمشده سالیان خود را بهتر و بیشتر شناخت. آموزشها و تعلیمات لازم را پیرامون ایدئولوژی و سیاستها و استراتژی سازمان فراگرفت و زمانی که در سال۵۷ همراه با سایر خواهران و برادران مجاهدش از زندان آزاد شد کادری ورزیده با تجربیات گرانبها بود. قاطعیت و جسارت در برابر دشمنان و نرمش و عطوفت در برابر همرزمان از ویژگیهای بارز علی بود.

پس از آزادی از زندان شاه، علی بلافاصله فعالیت‌های خود را در سازمان دادن تظاهرات مردمی در قوچان و مشهد آغاز کرد. در مشهد ابتدا مسئول تبلیغات جنبش ملی مجاهدین بود و سپس در قسمتها و شهرهای مختلف مشغول بکار شد از جمله بخش نشریه در تشکیلات استان مازندران و در اسفند۵۹ به‌عنوان مسئول بخش خبر و گزارشگر نشریه مجاهد.

علی با عشق و علاقه زاید الوصفش به سازمان و پشتکار و جدیتی که داشت توأما به او توان فوق العاده‌ای بخشیده بود. از آنجایی که شناخت عمیقی از سازمان داشت و می‌دانست که در پس هر یک از دستآوردهای سازمان، خون و شکنجه مجاهدین نهفته است، در حفظ و حراست از این دستآوردها بسیار جدی، قاطع و بی‌گذشت بود.

علی سرشار از صفا و مهربانی و صمیمیت بود چرا که زندگی پر از رنج و مصایب را تحمل کرده بود مظهر صبر و پایداری و شکیبابی بود و تمام کسانی که با او اندک آشنایی داشتند به او علاقه خاصی داشتند و سخت تحت تأثیر برخوردهای مردمی و صمیمانه او قرار می‌گرفتند.

علی قهرمان در سرفصل ۳۰خرداد و ورود به فاز جدیدی از مبارزه گفته بود، حالا اوج شکوفایی موضع‌گیریها و افشاگریهای سازمان در جهت اثبات عدم مشروعیت رژیم است.

در ۱۷تیر۶۰ علی به اتفاق شماری از همرزمانش دستگیر و بلافاصله به زیر شکنجه برده شد. دژخیمان که علی را می‌شناختند سعی کردند او را با شکنجه و تهدید و تطمیع از مجاهدت خود باز دارند. اما علی قهرمان در زیر شکنجه‌ها عیار مجاهدی خود را بارز کرد و این دژخیمان خمینی بودند که در برابر فداکاری و استقامت علی شکست خوردند. عاقبت دژخیمان شکست‌خورده علی را همراه با تعدادی از خواهران و برادران مجاهدش که به‌خاطر تظاهرات قهرمانانه ۵مهر دستگیر شده بودند در سحرگاه ۶ مهر۶۰ به جوخه تیرباران سپرد.

یادش گرامی و راهش پر رهرو باد

ادامه مطلب

با یاد مجاهد شهید احمد ائمی

 

محل تولد: قوچان

شغل: معلم

سن: ۲۵

تحصیلات: -

محل شهادت: قوچان

تاریخ شهادت: ۸-۵-۱۳۶۰

مجاهد شهید احمد ائمی 

احمد ائمی درسال ۱۳۳۶ در قوچان دریک خانواده متوسط به دنیا آمد . دوران تحصیل ابتدایی اش را در دبستان نجفی و بهادری و دوران دبیرستان را در دبیرستان امیر کبیرقوچان به پایان رساند و سپس  وارد مدرسه تربیت معلم گردید و درسال ۵۶ فارغ التحصل گردید . دوران سربازی را بعنوان سپاهی دانش در شمال ایران در شهر رودسر به معلمی پرداخت و سپس به قوچان بازگشت. 

او در دوران سپاهی دانش با درد و رنج توده های ستمدیده میهنمان که بوسیله نظام سلطنتی شاه بر آنها تحمیل شده بود آشنا گردید و بدینوسیله انگیزه های انقلابی اش را صیقل زد. او یک معلم محبوب و دلسوز برای روستاییان بود و مناسبات بسیار انسانی و انقلابی با همه اهالی روستا بر قرار کرده بود 

بعد از پیروزی انقلاب بصورت فعالانه در جنبش ملی مجاهدین درقوچان مشغول به فعالیت گردید و هر روز بعد از پایان کار اداری در قسمت های مختلف جنبش ملی مجاهدین به فعالیت می پرداخت. احمد در جنبش ملی مجاهدین با آرمانهای سازمان پرافتخار مجاهدین خلق ایران آشنا گردید و روز بروز انگیزه های خودش را در مسیر آرمان توحیدی مجاهدین صیقل می زد.

در رژه میلیشا و در تمامی جلسات و سخنرانی ها و تجمعاتی که جنبش ملی مجاهدین در قوچان برگزار میکرد فعالانه شرکت میکرد و به مستمر به تبلیغ آرمان مجاهدین در هر محیطی که قرار میگرفت مبادرت می ورزید و تعداد زیادی از دوستانش را جذب مجاهدین کرده بود.

احمد روحیه ای شاداب و سرزنده داشت و به همین دلیل در میان دوستان و آشنایان به چهره ای دوست داشتنی تبدیل شده بود.

متواضع و فروتن و با اخلاق بود و هرچه که بیشتر با آرمان توحیدی مجاهدین آشنا میشد خودش را به اخلاق و رفتار انقلابی بیشتر پایبند میکرد و سعی میکرد که این ارزشها را در اطراف و در خانواده خود تبلیغ نماید. 

وقتی با یکی از دوستانش کمی با درشتی صحبت کرده بود آن قدر از این عمل خودش  ناراحت و شرمنده شده بود که بلافاصله  ضمن عذرخواهی از او، برای این که دیگر این گونه  برخورد را تکرار نکند بعنوان تنبیه ۲۴ ساعت از خوردن غذا خودداری کرده بود. 

بعد از ۳۰ خرداد رژیم خمینی در وحشت و خشم از تظاهرات مسالمت آمیز ۵۰۰ هزار نفره مجاهدین برای ایجاد رعب و وحشت دست به دستگیریهای کور در همه نقاط کشور دست زد. درهمین دستگیریهای کور بود که احمد روز اول تیر ماه ۱۳۶۰ درحالی که برای تدریس به کلاس در قوچان میرفت بوسیله پاسداران خمینی دستگیر و بلافاصله به مشهد منتقل شد و تحت شدیدترین شکنجه ها قرار گرفت. ولی او باشجاعت تمام از آمان و ایدئولوژیک سازمان دفاع کرده بود و بطوری که همه بازجویان و آخوندها را مستاصل کرده  بود.

در نهایت در اوج صداقت و پاکبازی و با ایمانی قوی و خلل نا پذیر به راه و آرمان مجاهدین درتاریخ ۵ مرداد ماه ۶۰ همراه با هم تیم و یار وفادارش نور علی الهی  و مجاهد شهید حسن کهنسال درمشهد به جوخه تیرباران سپرده شد و قلب مالامال از عشق به خلق و آرمان مجاهدین و خشم نسبت به مزدوران خمینی ار طپش باز ایستاد. این سه مجاهد قهرمان اولین شهدای مشهد بودند که بعد از ۳۰ خرداد به جوخه های اعدام سپرده شدند.

وصیت نامه احمد قهرمان که دربرگه کمیته انقلاب ضد اسلامی خراسان نوشته شده است به قرار زیر است :‌ 

«اینجانب احمد ائمی در دقایق آخر زندگیم  به پدر ومادر و خواهران و برادرانم سلام میرسانم و از آنها میخواهم که بعد از مرگم گریه نکنند و ناراحت نباشد. امید است که حقیقت آشکار شود . جسدم را به قوچان درشهر مسکونی خودم ارسال و توسط پدر و مادرم دفن شود.

خدانگهدارتان  قربانتان احمد ائمی

الذین اذا اصابتهم مصیبه قالو انا لله و انا الیه راجعون 

اکنون حقایق بسیاری از مظلومیت مجاهدین و دد منشی رژیم آخوندی آشکار شده است. خمینی به منفورترین فرد تاریخ تبدیل شده و آرمان مجاهدین در قلوب توده های مردم جای خودش را باز کرده است .

روزنامه جمهوری اسلامی درتاریخ ۸ مرداد ۱۳۶۰خبراعدام جنایتکارانه سه قهرمان مجاهد خلق را که تا آخرین لحظه با آرمانی های توحیدی و انقلابیشان پای فشردند و سرشان را در مقابل ضحاک جماران خم نکردند را درج کرده است:‌ 

«بسمه تعالی

به حکم دادگاه انقلاب اسلامی مشهد سه تن به شرح زیر اعدام شدند.

۱-احمد ائمی فرزند عیسی به جرم فعالیت مجدانه درسازمان منافقین و عناد و پافشاری درمواضع سازمانی خود برعلیه رژیم جمهوری اسلامی 

۲-نور علی الهی فرزند عبدالحسین به جرم فعالیت مستمر درسازمان منافقین و گردانندگی قسمت عظیمی از برنامه های سازمان درشهرستان قوچان و همراه داشتن علایم و رموز خاص سازمانی وشرکت درایجاد بلوا و آشوب درشهرستان قوچان

۳-حسن کهنسال فرزند عباس به جرم پرتاب کوکتل مولوتف به سوی اماکن عمومی وخصوصی درشهرستان مشهد مفسد فی الارض و محارب با خدا شناخته شده و محکوم به  اعدام گردیدند .

احکام صادره پس از تایید شورای عالی قضایی  به مرحله اجرا گذاشته شد .

روابط عمومی دادسرای انقلاب اسلامی مشهد»

ادامه مطلب

با یاد مجاهد شهید سعید ائمی

 

محل تولد: قوچان

شغل: مدیر هتل

سن: ۲۸

تحصیلات: دبیرستانی

محل شهادت: مشهد

تاریخ شهادت: ۱۳۶۱

زندانی زمان شاه: ۱۳۵۴ در مجموع چند ماه در زندان شاه بود

نحوه شهادت: در درگیری خیابانی وتن به تن با پاسداران بشهادت رسید

سعید در سال۱۳۳۳ در قوچان متولد شد. وی تا دوره دبیرستان در قوچان تحصیل کرد و سپس به مشهد رفت. وی مدیر یک هتل در مشهد بود و از زندگی خوبی برخوردار بود. تا این‌که در جریان دستگیری برادر مجاهدش در سال۵۴ در مشهد ساواک وی را هم دستگیر می‌کند. ولی به‌علت این‌که وی سیاسی نبوده بعد از چند روز آزاد می‌شود. ساواک مجدداً در همین سال سعید را بار دیگر دستگیر می‌کند که این بار سعید چند ماه در بازداشت بوده است که همین آغازی برای آشنایی وی با آرمانهای مجاهدین می‌شود.

وی پس از آزادی در ارتباط با خانواده‌های مجاهدین در مشهد و تهران قرار گرفت و عملاً در همین مسیر با ماهیت جنایتکارانه دیکتاتوری سلطنتی بیش از‌پیش آشنا می‌شود.

این آشنایی باعث می‌شود که وی در جریان مبارزات ضدسلطنتی مردم ایران فعالانه شرکت کند.

آما آنچه که منجر به تغییر مسیر زندگی او گردید، پس از آن بود که زندانیان سیاسی زمان شاه به همت خلق قهرمان و در اثر قیام ضدسلطنتی آزاد شدند. چرا که این امکان برای وی فراهم شد که بیش از‌پیش و از نزدیک با آرمانهای مجاهدین خلق پیوند بخورد. به‌طور مشخص وقتی اولین صحبت‌های برادر مسعود را شنید عاشق و شیفته برادر شد و همانجا تصمیم گرفت که از همه چیز خود دست بکشد و به‌عنوان یک مجاهد به‌صورت حرفه‌یی و تمام‌عیار خود را وقف آرمان رهایی‌بخش مجاهدین بنماید.

در همین مسیر او با اراده‌ای شگرف و تحسین‌برانگیز که ناشی از یک انتخاب خالصانه بود، از زندگی عادی و مشکلات و فتنه‌های آن کاملاً رها و مسیر زندگی‌اش کاملاً تغییر کرد.

سعید تشنه آموزشهای سازمان بود چه در زمینه آموزشهای تئوریک به‌طور خاص آموزشهای ایدئولوژیک و سیاسی سازمان و چه آموزشهای عملی در صحنه فعالیت روز مره در تشکیلات.

یکی از کارهایی که عاشقانه انجام می‌داد حفظ قسمتهای اصلی سخنرانی‌های برادر مجاهد مسعود رجوی و بازگو کردن آنها در جمع یارانش بود.

از ویژ‌گیهای برجسته سعید قهرمان، روحیه شاداب او بود که همواره به جمع یارانش شادی و شعف تزریق می‌کرد.

سعید که طعم تلخ قربانی بودن در جامعه فاسد ستم‌شاهی را چشیده بود پس از انتخاب مجاهدت دیگران را نیز که مشابه خودش زندگی معمولی داشتند برای پیوستن به مسیر مجاهدین بر می‌انگیخت و مسیر مبارزه با رژیم را نشان می‌داد.

یکی دیگر ازویژه گیهای ستودنی او عشق و علاقه او به مردم محروم بود. او به خانواده دوستانی که عمدتاً در منطقه فقیر نشین مشهد بودند بی‌دریغ رسیدگی می‌کرد و بدون این‌که به کسی بگوید مخفیانه به آنها سر می‌زد و وسایل و امکاناتی را که درحد وسعش بود برایشان تهیه می‌کرد. او این ویژه گی را از مهدی رضایی قهرمان به ارث برده بود که قبل از تیرباران به خانواده‌اش وصیت کرده بود به زن همسایه‌شان که تا به‌حال به او رسیدگی می‌کرده، رسیدگی کنند. او خودش این موضوع را چند بار برای دوستانش نقل کرده بود.

سعید با انتخاب دنیای انقلابیگری و پس از گرفتن آموزشهای مختلف سیاسی و تشکیلاتی و ایدئولوژیک مجاهدین به‌زودی مراحل رشد تشکیلاتی خود را طی کرد به‌طوری که در سرفصل ۳۰خرداد مسئولیت امنیتی استان خراسان به او سپرده شد.

ایمان و اعتقاد او به مسیری که انتخاب کرده بود از او فرمانده‌ای رشید و قاطع در برخورد با سپاه رذل خمینی ساخته بود او یکی از فرماندهان پرقدرت تیم های عملیاتی مجاهدین در مشهد بود.

اینچنین بود که سعید قهرمان آخرین برگ زندگینامه خود را با رشادت نوشت. او که در اردیبهشت سال۶۱ طی یک درگیری در مشهد با مزدوران رژیم آخوندی تا آخرین گلوله خود جنگید، پس از اتمام گلوله‌هایش جسورانه به پاسدار مزدوری حمله کرد و سلاح او را برکف گرفت و به نبرد ادامه داد. او که از هر طرف آماج شلیک پاسداران خمینی قرار گرفته بود، عاقبت در اوج رشادت در راه رهایی خلقش به‌شهادت رسید.

دو برادر سعید قهرمان؛ احمد و محمد و نیز پدرش عیسی ائمی از شهدای مجاهد خلق هستند که همگی به دست دژخیمان نظام ولایت فقیه به‌شهادت رسیدند.

یادش گرامی باد و راهش پر رهرو باد.

ادامه مطلب

با یاد مجاهد شهید ابوالفضل رستگار مطلق

 

محل تولد: قوچان

شغل: شاعر ، معلم و ترانه سرای محبوب

سن: ۳۰

تحصیلات: دیپلم

محل شهادت: مشهد

تاریخ شهادت: ۱۰-۱۰-۱۳۶۰

محل زندان: زندان مشهد

زندانی زمان شاه: ۱۳۵۴ / حدور ۳.۵سال زندان مشهد

نحوه شهادت: تیرباران

مجاهد شهید ابوالفضل (عباس) رستگارمطلق در سال۱۳۳۰ در یک خانواده مذهبی در شهرستان قوچان متولد شد. تحصیلات ابتدایی و دبیرستان خود را در این شهر به پایان برد و در سال۱۳۵۲ به‌عنوان معلم در یکی از بخشهای نزدیک قوچان مشغول به کار گردید.

عباس در سال۱۳۵۳ وارد دانشسرای عالی مشهد شد

دوران معلمی در روستا و آشنایی او با درد و رنج مردم محروم روستا، انگیزه‌های او را صیقل داد. در ابتدای ورود به روستا، عباس رابطه بسیارنزدیک و صمیمی با مردم محروم و دانش آموزان روستا برقرار کرد. رابطه نزدیک او با اهال روستا بر محبوبیت او در میان اهالی روستا افزود و او را هر چه بیشتر به یک چهره دوست داشتنی و فداکار در میان مردم و دانش آموزانش تبدیل کرد.

او در فصل زمستان و یخبندان شاهد بود که چگونه، بیشتر دانش‌آموزانش، با کفش پاره و لباس ناکافی و مندرس در حالی که از برف و بوران و سرما، می‌لرزیدند سرکلاس درس حاضرمی‌شوند یا سرکلاس از فرط گرسنگی از حال می‌روند.

ابوالفضل که مسبب این همه فقر و محرومیت مردم روستا، به‌ویژه دانش‌آموزانش را در دیکتاتوری فاسد شاهنشاهی می‌دید، اعتقادش بر ضرورت مبارزه با این نظام روزبه‌روز راسخ‌تر می‌شد.

ابوالفضل فعالیت‌های سیاسی- مذهبی خود را در سال۱۳۵۰ همراه با تعدادی دیگر از دوستان و آشنایانش شروع کرد. یارانی هم‌چون مجاهدین شهید علی باقرزاده، حیدرالهی، تقی برادران، حسن مهدوی، ناهید رافتی و محمدعلی مهدیزاده و... که در سالهای پرفراز و نشیب پیکار با ارتجاع مذهبی به‌شهادت رسیدند.

ابوالفضل در جریان این فعالیت‌ها در سال۱۳۵۱ با مجاهدین آشنایی پیدا کرد. از آن پس بود که گویی گمشده سالیان خود را یافته است. او در این بار می‌گفت: «وقتی که همه راهها ی قانونی و مسالمت‌آمیز مسدود شده باشد، مبارزه مسلحانه انقلابی مشروعترین و درعین‌حال، تنها راهی است که توده‌های مردم را به آزادی و رهایی رهنمون می‌سازد».

فعالیت‌های او در آغاز با پخش اعلامیه‌های سازمان شروع شد. شبها تا صبح در روستای محل خدمتش به تکثیر و چاپ اعلامیه مشغول می‌شد و صبح در حالی که استراحت نکرده بود سر کلاس درس حاضر می‌شد. اعلامیه‌هایی که شبهای بعد با کمک سایر دوستانش در شهرهای قوچان و مشهد و شیروان و بجنورد پخش می‌شد.

عباس در سال۱۳۵۳ در ارتباط با جمعی از هواداران مجاهدین که به گروه «والعصر» معروف بودند قرار گرفت و از این طریق به سازمان مجاهدین خلق ایران وصل شد.

در شهریور۱۳۵۴ در اثر ضربه اپورتونیستهای چپ‌نما، همراه با تعدادی از همرزمانش دستگیر و به ساواک مشهد منتقل شد. شکنجه‌های وحشیانه ساواک بلافاصله شروع شد. شکنجه‌هایی که گاها با افراد گروه و جمعی در یک جا انجام می‌شد. اما ابوالفضل قهرمان لب از لب نگشود و از این شرایط سخت سربلند بیرون آمد.

ابوالفضل قهرمان در زندان با رفتار خود سطح بالایی از انقلابیگری را بارز کرد. یکی از همرزمانش که با او در این ایام بوده در این باره نوشته است: «وقتی او را از زندان برای دادگاه می‌بردند، در مسیر راه همواره سرودهای انقلابی و آیات قرآن را می‌خواند و خودش را برای شهادت در راه خدا و خلق آماده می‌کرد و آرزو داشت بعد از شهادت حنیف نژاد را در آغوش بگیرد».

عاقبت ابوالفضل در بیدادگاه نظامی شاه به ۵سال زندان محکوم می‌شود.

او در زندان تحت آموزشهای سازمان از نزدیک قرار گرفت و با روحیه‌یی انقلابی و با انگیزه‌یی قوی، از دوران ضربه اپورتونیستهای چپ‌نما عبور کرد و تبدیل به یک کادر ارزنده مجاهد خلق گردید.

ابوالفضل که نسبت به شعر و ادبیات و نوشتن نمایشنامه، علاقه فراوانی داشت. یکی از نفرات ثابت نشستهای شعر و سرودخوانی در زندان مشهد بود.

در همین دوران بود که سرود «اخترشبانه» را ساخت. او این سرود را بعد از آزادی از زندان تکمیل کرد. این سرود زیبا و پرشور اکنون در ردیف سرودهای مجاهدین در میان مجموعه سرودها جای خاص خود را دارد.

نهایتا به همت خلق قهرمان ایران ابوالفضل نیز در سال۱۳۵۷ از زندان آزاد شد.

با سقوط رژیم شاه و حاکمیت ارتجاعی خمینی، دوران جدیدی از فعالیت‌های انقلابی عباس شروع شد. او شناخت عمیقی از دجالیت و ریاکاری آخوندها داشت، و برای افشای چهره دجال جماران از هیچ کوششی فروگذار نمی‌کرد.

بارزترین ویژگی ابوالفضل تواضع انقلابی او بود. او با حوصله و صبر بسیار به حرفهای دیگران گوش می‌کرد و در کمال خلوص و متانت به حل مشکلات افراد اقدام می‌کرد.

شخصیت آرام و صبور او باعث شده بود که تأثیرات بسیار زیادی پیرامون خود بگذارد و بسیاری از جوانان خانواده نیز از طریق او جذب مجاهدین شدند.

در نهایت عباس قهرمان در تابستان سال۱۳۶۰ به اتفاق همسر قهرمانش مریم جیوار، که ۵ماهه باردار بود، در مشهد دستگیر شد. با توجه به شناخته‌شدگی آنها، این زوج مجاهد بلافاصله، به زیروحشیانه‌ترین شکنجه‌ها برده شدند. عباس در اولین برخورد به مزدوران گفته بود: «شما می‌توانید گوشت و پوستم را هرقدرمی‌خواهید شکنجه کنید ولی باید بدانید که اگر صد سال هم من را شکنجه کنید، هرگز موفق به تغییر ایمان و اعتقاد من نخواهید شد، حال هرکاری که از دستتان برمی‌آید انجام دهید».

او هم خود قهرمانانه در برابر شکنجه‌های دژخیمان خمینی مقاومت می‌کرد و هم دیگران را به مقاومت و پایداری فرامی‌خواند.

به گفته یکی از همبندانش: «او را آن قدر شکنجه کرده بودند که روزهای قبل از اعدام، عباس قهرمان را با صندلی چرخدار جابه‌جا می‌کردند در اثر شکنجه‌های وحشیانه، هر دو دستش فلج شده بود».

یکی دیگر از همرزمان او درباره یکی از اتفاقات دوران اسارت ابوالفضل نوشته است: «یکبار دژخیمان او را اشتباهی به اتاق مجاهدینی بردند که به‌تازگی دستگیر شده بودند. وی از موقعیت استفاده کرده و بلافاصله، آنها را جمع کرده و به آنها گفت: «بچه‌ها، هر چه که دژخیمان می‌گویند کشک است، اینها غلط کرده‌اندکه بتوانند مجاهد خلق را از پای در بیاورند، بچه‌ها! نشان بدهید که مجاهد بودن یعنی چی! به آنها بگویید میلیشیا چه معنا و مفهومی دارد؟ ”او سپس شروع به خواندن سرود و آیات انقلابی کرد و عهد و پیمانهای ما را باخدا و خلق یادآوری نمود»

هم بندی این مجاهد قهرمان در ادامه گفته است: «همه متوجه شدند ابوالفضل را اشتباهی به این سلول آورده‌اند، در هنگام نماز از او خواستیم که پشت سرش نماز بخوانیم. وقتی که نماز جماعت شروع شد، دژخیمان متوجه اشتباه خود شده و سراسیمه وارد زندان شدند و عباس قهرمان را با مشت و لگد در حالی که پیشاپیش نفرات، مشغول خواندن نماز بود از آن سلول خارج کردند».

یکی از مجاهدینی در آن صحنه حضور داشت حسن صفدری بود که در روزهای بعد به‌شهادت رسید. حسن در مورد آن روز گفته بود: «بیچاره شب‌پرستان نفهمیدند، که اون چند دقیقه، عباس چه تأثیری روی بچه‌ها گذاشت».

سرانجام دژخیمان خمینی این مجاهد دلیر و سرفراز را در تاریخ دیماه ۶۰ به جوخه اعدام سپردند و به‌شهات رساندند یادش گرامی و راه سرخش پر رهرو باد

این ابیات اثری از سروده زیبای مجاهد شهید ابوالفضل رستگار است؛ او که در دامان پرمهر میهن شکفت و روئید فریاد خونین و جاودانه میهنش برای آزادی شد و در عهدی که با خدا و قرآن بسته بود تا آخر جنگید و خود اختری شد، شبانه و پیشتاز.

ایران، ایران، اختر شبانه

فریاد خونین و جاودان

دامانت مهد مجاهدین شد

در هر خانه کرده آشیانه

دارم پیمان با خدا و قرآن

جنگم تا شبها رسد به پایان

یادش گرامی و راهش پر رهرو باد

ادامه مطلب

با یاد مجاهد شهید حیدر علی (جلال) الهی

 

محل تولد: قوچان

سن: ۲۶

تحصیلات: دانشجوی دانشگاه مشهد-

محل شهادت: مشهد

تاریخ شهادت: ۱۱-۱۰-۱۳۶۰

زندانی زمان شاه: ۱۳۵۵/ زندان وکیل‌آباد مشهد / ۲ سال

نحوه شهادت: درگیری خیابانی

مجاهد شهید حیدر الهی متولد سال ۱۳۳۴ در قوچان بود وی پس از گذراندن تحصیلات متوسطه در این شهر، برای ادامه تحصیل وارد دانشگاه مشهد شد.

وی در دانشگاه وارد فعالیت سیاسی علیه نظام شاهنشاهی شد.

حیدر از آنجا که آرمانهایش را در سازمان مجاهدین پیدا کرد، برای فعالیت با سازمان مجاهدین به گروه والعصر که هوادار سازمان بودند پیوست.

حیدر قهرمان در مرداد ۱۳۵۴ همراه با سایر همرزمانش در قوچان دستگیر و پس از شکنجه‌های اولیه در زندان قوچان بلافاصله به زندان وکیل‌آباد مشهد منتقل شد.

در مشهد توسط شکنجه‌گری به نام سعیدی که همراه سربازجو رسولی جنایتکار به مشهد آمده بود مورد بازجویی و شکنجه قرار گرفت ولی او در برابر بازجویان و شکنجه‌هایشان رزمنده و استوار از آرمان مجاهدین دفاع کرد.

حیدر در زندان شاه خائن روحیه‌ای سرشار داشت و در همه کارهای جمعی پیشقدم بود. چهره آرام و متین و برخوردهای فروتنانه او در زندان زبان‌زد همه زندانیان بود. مسئولیتهایی را که به او سپرده می‌شد با دقت و ریزبینی و با آرامش و طمأنینه خاصی انجام می‌داد.

در دادگاه به ۷ سال زندان محکوم شد. وقتی که از دادگاه برگشت با روحیه بالا گفت: «من برای خودم بریده بودم که ۶ ماه زنده باشم ولی الآن قسمت این شده است».

حیدر در زندان به‌سرعت آموزشهای سازمان را فرا گرفت. به‌نحوی که خودش مربی کلاسهای آموزشی دروس سازمان برای نفرات جدید شد.

وی در پائیز سال ۱۳۵۷ با اوجگیری قیامهای ضدسلطنتی مردم ایران همراه تعداد زیادی از زندانیان سیاسی از زندان آزاد شد و بلافاصله برای سازماندهی هواداران و دانش‌آموزان علیه نظام شاه خائن قبل از سقوط در ۲۲ بهمن اقدام کرد و در این مسیر برادر قهرمانش مجاهد شهید نورعلی الهی و هم‌چنین مجاهدان شهید محمدعلی جیوار و محمدعلی مهدیزاده او را یاری می‌کردند.

در حالی که آخوندهای دین‌فروش، از دادن شعارهای رادیکال بر علیه شاه در راهپیمایی‌های قبل از انقلاب ممانعت می‌کردند، حیدر به‌کمک همرزمانش این جو را در قوچان شکسته و شعار مرگ بر شاه را به میان تظاهر کنندگان بردند.

حیدر بلافاصله بعد از سقوط رژیم شاه، ستاد جنبش ملی مجاهدین را در قوچان راه‌اندازی کرد. وی سپس به مشهد منتقل و در ستاد مرکزی سازمان مجاهدین در مشهد مسئولیت بخش شهرستان این استان را به عهده گرفت.

حیدر قهرمان بین همرزمانش با خصائل انقلابی والایی شناخته می‌شد، از جمله مایه‌گذاری فوق‌العاده برای همرزمانش، سخت‌کوشی، تواضع، صمیمیت، صداقت و عمیقاً متعهد به آرمانهای سازمان. وی پس از سرکوب تظاهرات نیم میلیونی و مسالمت‌آمیز مجاهدین در تهران توسط خمینی و شروع نبرد مسلحانه فرمانده عملیات در مشهد بود.

حیدر قهرمان نهایتاً در دیماه سال۱۳۶۰ بر سر اجرای یک قرار برای انجام مأموریت سازمانی، با مزدوران سرا پا مسلح رژیم آخوندی درگیر و تا آخرین گلوله‌اش جنگید و به‌شهادت رسید.

یادش گرامی و راهش پر رهرو باد

ادامه مطلب

با یاد مجاهد شهید زهرا رمضان زاده

 

محل تولد: قوچان

سن: ۱۷

تحصیلات: متوسطه

محل شهادت: قوچان

تاریخ شهادت: ۲۹-۷-۱۳۶۰

در پای جوخه اعدام چشم در چشم هیولا خواند:

گرد مرد رهی میان خون باید رفت،  از پای فتاده سرنگون باید رفت

تو پای به ره نه و هیچ مپرس،  خود راه بگویدت که چون باید رفت

گردل شیرنداری سفرعشق مکن...

زهرا رمضان‌زاده مجاهدی از شهر قوچان بود. وی در یک خانواده مذهبی به دنیا آمده و بزرگ شد.

زهرا فعالیت‌هایش را از سال۱۳۵۸ با فروش نشریه مجاهد شروع کرد، در دبیرستانی که تحصیل می‌کرد مسؤل نشریه و مسؤل سایر میلیشیاهای دبیرستانشان بود. وی در حالیکه ۱۷سال بیشتر نداشت یکی از مسؤلان انجمن دانش آموزی قوچان هم بود. پس از پایان فاز سیاسی و پس از ۳۰خرداد۶۰، وی مسئولیت ارتباطی چند تیم مجاهد خلق را به عهده داشت.

از آنجا که زهرا فعالیت‌های افشاگرانه‌ای زیادی علیه آخوندهای مرتجع در دبیرستان داشت، پاسداران جهل و جنایت این مجاهد شجاع را از قبل می‌شناختند. مزدوران در تابستان سال۶۰ به پایگاهی که وی در آن سکونت داشت  یورش برده و زهرا را دستگیر و بلافاصله زیر وحشیانه‌ترین شکنجه‌ها بردند. زهرای دلیر و شجاع به‌رغم این‌که اطلاعاتی از امکانات سازمان داشت ولی هیچگاه لب نگشود و  هیچ اطلاعاتی به مزدوران نداد. و هم‌چنان این پایگاهها و امکاناتی او اطلاعاتش را داشت تا آخر سال۶۰مورد استفاده قرار گرفت.

پاسداران جنایتکار که با شکنجه برای گرفتن اطلاعات به نتیجه نمی‌رسند و شکست می‌خورند تصمیم به اعدام زهرا می‌گیرند. گفته شده زمانی که زهرای جوان را برای اعدام می‌بردند از شدت شکنجه حتی قدرت ایستادن نداشت، اما مزدوران می‌بینند که وی چادرش را دور خودش می‌پیچد، وقتی که علت را می‌پرسند در پاسخ می‌گوید نمی خواهم در موقع مرگ و زمانی که جان می‌دهم موی سرم دیده شود.

پاسداران شکست‌خورده از مقاومت این میلیشیای دلیر، از او کینه‌ها به دل داشتند با شلیک چند تیر از نزدیک بدون تیر خلاص، او را به‌شهادت رساندند. وی با لبخندی بر چهره اما با بدنی که از شدت شکنجه متلاشی شده بود، زبونی و شکست جلادان را با پیکرش به نمایش گذاشت.

مادری که در حین دفن پیکر پاکش حضور داشته و شاهد بوده گفت: بدن این دختر را با یک مفتول و یا اتو سوزانده بودند به‌طوری‌که یک قسمت از بدنش کاملاً متلاشی شده بود.

از این مجاهد و میلیشیای۱۷ساله نقل می‌کنند: در پای جوخه اعدام چشم در چشم هیولا می‌خواند:

گرد مرد رهی میان خون باید رفت از پای فتاده سرنگون باید رفت

تو پای به ره نه و هیچ مپرس خود راه بگویدت که چون باید رفت

وقتی که زندانبانان بعد از اعدام او به سلولش می‌روند مشاهده می‌کنند که زهرای قهرمان این شعر را در سلولش نوشته:

گردل شیرنداری سفر عشق مکن...

بله زهرای جسور دل شیر داشت و در سفر عشق بدون هیچ پرسشی قدم نهاد و جانش را برای آرمان آزادی فدا کرد. یادش همیشه در دل هایمان چونان مشعلی فروزان جاوید است و راهش تا سرنگونی رژیم آخوندی و پاسداران جنایتکارش ادامه دارد. به‌زودی خورشید درخشان آزادی در میهن اسیر می‌درخشد و آخوندهای جانی به سزای اعمال ننگین و کثیفشان خواهند رسید. آن روز دور نیست.

ادامه مطلب

با یاد مجاهد شهید سعید (مجتبی) جابانی

 

محل تولد: قوچان

شغل: معلم

سن: ۲۵

تحصیلات: -

محل شهادت: مشهد

تاریخ شهادت: ۱۰-۲-۱۳۶۱

سعید (مجتبی) جابانی‌زاده شهر قوچان در سال۱۳۳۶ است. او در فاز سیاسی یکی از هواداران پرشور مجاهدین بود که در عمده فعالیت‌های سیاسی آن دوران شرکت داشت. این مجاهد گرانقدر در تاریخ ۱۰اردیبهشت سال۱۳۶۳ در زندان مشهد به‌دست دژخیمان خمینی اعدام شد و بر عهد خونینش با خدا و خلق وفا کرد.

گزیده‌ای از وصیت‌نامه شهید:

بنام خدا و به‌نام خلق قهرمان ایران

و

بنام شهدای بخون خفته خلق

أُذِنَ لِلَّذينَ يُقاتَلونَ بِأَنَّهُم ظُلِموا ۚ وَإِنَّ اللَّهَ عَلىٰ نَصرِهِم لَقَديرٌ ”حج – ۴۱“

به کسانی که بر آنان ظلمی‌ رفته است اجازه پیکار داده شده است، و همانا خداوند بر پیروز گردانیدنشان تواناست.

من سعید جابانی فرزند محمد دارای شناسنامه‌ٔ شمارة ۴ صادره از قوچان با سلامت و آگاهی کامل و در حالی این وصیتنامه را می‌نویسم که صدای... با فریاد زنده باد آزادی مجاهدین درهم آمیخته است و طلوع فجر را نوید می‌دهد اینک این آوای رهایی بخش... مجاهد است که سرود آزادی سرمی‌دهد.

من نیز بار دیگر با خدا و خلقم تجدید میثاق می‌کنم و به خون پاک برادران و خواهران دلاورم که سنگ فرش خیابان‌ها و میدانهای تیر را گلگون ساخته است، قسم می‌خورم که تا رهایی خلقم... قسم می‌خورم تا آخرین قطره‌ٔ خونم به آرمانهای مقدس سازمان مجاهدین خلق ایران وفادار بمانم.

باشد تا قطره‌ای ناچیز از سیل خروشانی باشم که غران و شتابان بنیان رژیم سفاک خمینی را می‌کَنَـد و به زباله‌دان تاریخ می‌افکند. رژیمی که گلهای نوشکفته را به جوخه‌های تیرباران می‌سپارد و از به‌شهادت رسانیدن مادران باردار نیز ابایی ندارد. ما اینک خورشید آزادی را می‌بینیم که از پس ابرهای تیره و تار ارتجاعی سر برون می‌آورد، آری ما خورشید رهایی را که در حال دمیدن است می‌بینیم... در خاتمه از همسر و پدر و مادر و بستگانم می خواهم کلیه‌ٔ امکاناتم را که داشتم در اختیار سازمان قراردهند و از همسرم می خواهم در راهی که برگزیده است هم‌چنان مقاوم و استوار به پیش رود

به امید رها‌یی و بهروزی همه‌ٔ خلقهای در زنجیر

غم ما غم نیست بار غمهاست

غم صد چشم بدر دوخته است

غم صد شام بدون سحر است

من نمی‌اندیشم جز به فردای شب تاریکم

من نمی‌اندیشم جز به رنگ مس و باروت

جز به میدان نبرد

سخن از ماندن و ماندنها نیست

سخن از رفتن هم نیست

سخن این است که خاکستر تو تخم رزم آور دیگر باشد.

برافراشته باد پرچم خونرنگ جامعه‌ٔ بی‌طبقه‌ٔ توحیدی

مرگ بر ارتجاع –سلام بر آزادی

۲۱ / ۹ / ۶۰ سعید جابانی

با ما در کانال تلگرام پیشتازان راه آزادی ایران همراه باشید

https://t.me/shahidanAzadai96

ادامه مطلب

با یاد مجاهد شهید محمد اسکندر فیلابی

 

محل تولد: قوچان

سن: ۳۱

تحصیلات: دیپلم

محل شهادت: کرمانشاه

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

سابقه مبارزاتی: ۹سال

زندانی سیاسی: ۲سال

«…در این مقطع زمانی چه باید کرد؟ آیا باید سر تسلیم فرود آورد و با این جلادان زمان کنار آمد؟ نه، به‌خدا این خیانت به قرآن و خلق است…

یا باید از مرگ سرخ ترسید و گوشه‌گیر شد؟ نه، باید به استقبال مرگ سرخ رفت، و به‌گفته سرور شهیدان امام حسین‌ (ع): ان الحیوة عقیدهٴ و جهاد…

پدر و مادر مهربانم؛

پدر و مادرم که مرا در قلبتان جا داده‌اید و پاره‌یی از جان خود می‌دانید، سلام… سلام من به قلب سرشار از مهر و محبت شما…

پدر جان مرا باید ببخشی چون من در لحظه آمدن نتوانستم از شما به‌درستی خداحافظی کنم، من نسبت به آن مسئولیتی که داشتم نمی‌توانستم فقط در حصار و چارچوب خانواده باشم.

قلبم به یاد آن مجاهدی که زیر شکنجه‌های خمینی جلاد بود می‌تپید، و من نمی‌توانستم طاقت بیاورم و صدای «هل من ناصر» او را بی‌جواب بگذارم.

پدرم!

در اولین سالگردم، سوره تکویر را با صدای بلند در مسجد روستا در شب عاشورای حسینی بخوانید و معنی کنید…» وصیت‌نامه ـ ۱۰‌مرداد‌۶۵

محمد اسکندرفیلابی در سال‌۵۸ با مجاهدین آشنا شد، سال‌۶۰ به‌جرم هواداری و کمک به مجاهدین دستگیر شد و ۲‌سال در زندان به‌سر برد.

مرداد‌۶۵ خود را به پایگاههای سازمان در منطقه رساند و در عملیات مختلف ارتش آزادیبخش شرکت کرد.

سرانجام با رزم و شهادت قهرمانانه‌اش در «فروغ» جاودانه شد، و پیکر پاکش در خاکپای سرور شهیدان حسین‌بن علی (ع) در کربلا به‌خاک سپرده شد.

ادامه مطلب